Το δικό του «αντίο» στον Στέφανο Μάνο, ο οποίος έφυγε σήμερα από τη ζωή, εξέφρασε μέσω Facebook ο πρώην Γενικός Γραμματέας Ενέργειας και Ορυκτών Πόρων του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Αριστοτέλης Αϊβαλιώτης.
Στην ανάρτησή του αναφέρεται τόσο στην πολιτική διαδρομή όσο και στην προσωπικότητα του εκλιπόντος, υπογραμμίζοντας ότι για πολλούς ο Στέφανος Μάνος αποτέλεσε μια διαφορετική φωνή μέσα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα.
«Ο Στέφανος Μάνος για πολλά χρόνια μας έδινε ελπίδα ότι ορθολογισμός και πολιτική δεν είναι έννοιες ασύμβατες. Γιατί το πολύμορφο έργο που άφηνε όπου του δινόταν η ευκαιρία βελτίωνε την ζωή όλων μας. Και γιατί, για όσους τον γνώριζαν πιο προσωπικά, ήταν ένας ωραίος άνθρωπος», γράφει χαρακτηριστικά.
Ο Αριστοτέλης Αϊβαλιώτης στέκεται ακόμη στην απόφαση του Στέφανου Μάνου να εγκαταλείψει τον επιχειρηματικό χώρο και να στραφεί στην πολιτική το 1977, έπειτα από παρότρυνση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Παράλληλα, θυμίζει σημαντικές παρεμβάσεις και έργα με τα οποία συνδέθηκε η υπουργική του πορεία.
Δεν αποφεύγει, ωστόσο, και την πολιτική κριτική. Περιγράφει έναν πολιτικό που δεν επεδίωκε εύκολους συμβιβασμούς και υποστηρίζει ότι το ίδιο το πολιτικό σύστημα τον απομάκρυνε νωρίς. Αναφέρεται επίσης στους Φιλελεύθερους και στη Δράση, τα κόμματα με τα οποία ο Στέφανος Μάνος επιχείρησε να δημιουργήσει έναν διαφορετικό πολιτικό χώρο.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη
«''Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον θανατον''
Όλοι οι άνθρωποι είμαστε μόρια σκόνης, διάσπαρτα στο απέραντο σύμπαν. Οπως τα πεφταστέρια που βλέπουμε στον νυχτερινό ουρανό. Αλλα μικρά, σαν κόκκοι άμμου, άλλα μεγάλα, σαν τεράστιοι βράχοι που αφήνουν μια μεγάλη φωτεινή τροχιά στον ορίζοντα.
Τέτοιος τεράστιος βράχος ήταν ο Στέφανος Μάνος που μας άφησε σήμερα.
Φαντάζομαι, σαν και εμένα θα υπάρχουν ακόμα πολλοί που σήμερα αισθάνονται ορφανοί. Γιατί ο Στέφανος Μάνος για πολλά χρόνια μας έδινε ελπίδα ότι ορθολογισμός και πολιτική δεν είναι έννοιες ασύμβατες. Γιατί το πολύμορφο έργο που άφηνε όπου του δινόταν η ευκαιρία βελτίωνε την ζωή όλων μας. Και γιατί, για όσους τον γνώριζαν πιο προσωπικά, ήταν ένας ωραίος άνθρωπος.
Ο Στέφανος Μάνος μπόρεσε να βρει κουράγιο και να αφήσει τον χώρο των επιχειρήσεων, στον οποίο θα είχε λάμψει ίσως περισσότερο, και να μπει στην πολιτική το 1977, με την παρότρυνση ενός άλλου μεγάλου, του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το διάστημα 1977-1981 καθώς και εκείνο του 1990-1993 του δόθηκε η δυνατότητα, σαν υπουργός να βάλει την σφραγίδα του στα σημαντικότερα έργα που σήμερα θεωρούμε την μηχανή της ανάπτυξης της χώρας. Η πολεοδομική αναμόρφωση, το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, το Μετρό της Αθήνας, η Αττική Οδός, το σύστημα των παραχωρήσεων, και τόσα άλλα είναι έργα του Στέφανου Μανου, σε αυτό το σύντομο παράθυρο διοίκησης του.
Του χρωστάμε πολλά. Πόσα περισσότερα θα ήταν αν το πολιτικό σύστημα δεν τον απέρριπτε τόσο σύντομα. Γιατί ο Στέφανος Μάνος είχε ένα χαρακτηριστικό, που για κάποιους ήταν θαυμαστό, για άλλους ανάθεμα: έλεγε τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη και δεν συμβιβαζόταν εύκολα με ισορροπίες. Ετσι, στην μικρή μας ελληνική παρέα, όπου όλοι θέλουν να κρατάνε τους άλλους από κάπου, αυτός ήταν ένας μόνος του.
Μόνος, αλλά Μάνος.
Προσπάθησε να ξεπεράσει τον αποκλεισμό με την δημιουργία νέων κομμάτων, υπό την ηγεσία του, το 1999 με τους Φιλελεύθερους, το 2008 με την Δράση. Η αποτυχία του σηματοδοτεί, μεταξύ άλλων, την αποτυχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος και της ελληνικής κοινωνίας να πειραματίζεται και να δοκιμάζει κάτι άλλο, εκτός από τις διαφορετικές αποχρώσεις του λαϊκισμού.
Ίσως σε μια άλλη χώρα τα πειράματα του Στεφανου Μανου να είχαν ευτυχή κατάληξη. Ισως σε μια άλλη εποχή, μια άλλη χρονική στιγμή. Ομως, παρόλη την αποτυχία, για όσους ζήσαμε μαζί του αυτήν την διαδρομή, τι σχολείο ήταν αυτό, τι καταπληκτική εμπειρία.
Για εμάς τους φανατικούς φίλους και οπαδούς του ο Στέφανος Μάνος αντιπροσώπευε μια ελπίδα για την Ελλάδα. Αλλά ήταν και ένας ωραίος άνθρωπος.
Κάποιοι τον κατηγορούσαν σαν «ανάλγητο», γιατί απλά δεν χάιδευε αυτιά. Αλλά εμείς που τον ξέραμε, βλέπαμε έναν ευαίσθητο άνθρωπο, με τεράστιες γνώσεις, με ένα φανταστικό πρακτικό μυαλό, και με ένα ανεξάντλητο χιούμορ. Ενας πραγματικά «Αναγεννησιακός» άνθρωπος
Πάει πια. Θα μας λείψει. Αλλά δεν θα τον ξεχάσουμε».
