Η αποκάλυψη του Γ. Στουρνάρα ότι ο Γ. Δραγασάκης εξέταζε τις «προοπτικές» ενός παράλληλου νομίσματος εκθέτει ολόκληρο το κυβερνητικό σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ.
Δυστυχώς για τους πρωταγωνιστές της περιβόητης διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, η ιστορική μνήμη αποδεικνύεται πολύ πιο ανθεκτική από την ανάγκη τους για συλλογική λήθη.
Οσο κι αν η ηγετική ομάδα εκείνης της περιόδου, με προεξάρχοντα τον –σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς– αμετροεπή Αλέξη Τσίπρα, επιχειρεί σήμερα να αποσύρει από το προσκήνιο τις θεσμικές «κιβωτούς» της αλήθειας, τα γεγονότα παραμένουν πεισματικά εκεί.
Η «δρακογενιά», που βλέποντας την προοπτική επιστροφής στην εξουσία να εξανεμίζεται, σκόρπισε στους πέντε ανέμους, επιδίδεται πλέον απροκάλυπτα σε μια συστηματική απόπειρα παραχάραξης της πραγματικότητας. Ομως, η αλήθεια δεν κρύβεται, είτε αυτή αποκαλύπτεται από το στόμα του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό», είτε έρχεται στο φως μέσα από τη νέα, αποκαλυπτική μαρτυρία του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννη Στουρνάρα.
Εκτός πραγματικότητας
Ο κεντρικός τραπεζίτης, με τη νηφαλιότητα του θεσμικού του ρόλου, υπενθύμισε πρόσφατα ότι ο φόβος του Grexit και της ολοκληρωτικής έξωσης της χώρας μας από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα παρέμενε εφιαλτικά υπαρκτός ακόμη και μετά την επεισοδιακή απομάκρυνση του Γιάνη Βαρουφάκη από το υπουργείο Οικονομικών.
Η πραγματικότητα είναι ότι ολόκληρο το κυβερνητικό σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν βαθιά ποτισμένο από ιδέες, θεωρίες και παρασκηνιακά σχέδια για παράλληλες τράπεζες και εναλλακτικά νομίσματα, πλήρως αποκομμένα από την ευρωπαϊκή κανονικότητα. Γι’ αυτό και είναι ενδεικτική η αποκάλυψη του Γιάννη Στουρνάρα ότι ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γιάννης Δραγασάκης, είχε στείλει στο γραφείο του στην Τράπεζα της Ελλάδος τον καθηγητή Δημήτρη Παπαδημητρίου για να του αναλύσει τις «προοπτικές» ενός παράλληλου νομίσματος, κάτι που γκρεμίζει το αφήγημα των δήθεν «αυταπατών».
Είτε επρόκειτο για το Plan B του Βαρουφάκη είτε για κάποια άλλη ερασιτεχνική παραλλαγή, το Μαξίμου της εποχής εκείνης αντιμετώπιζε την τύχη της χώρας με μια πρωτοφανή ελαφρότητα, σε βαθμό που νεαροί υπουργοί δίπλα στον κ. Τσίπρα έκαναν αστεϊσμούς για το ποιο σχέδιο καταστροφής έπρεπε να προκριθεί.
Η αμήχανη και καθόλου πειστική απάντηση του κ. Δραγασάκη, ο οποίος έσπευσε να χαρακτηρίσει όλα αυτά ως «αστικό μύθο» χωρίς ωστόσο να διαψεύσει την ίδια την επίσκεψη, προδίδει τον πανικό μιας πολιτικής ελίτ που βλέπει τα φαντάσματα του παρελθόντος να επιστρέφουν.
Για να μην οδηγηθούμε λοιπόν σε εκούσια λοβοτομή, οφείλουμε να θυμηθούμε ότι ο κ. Δραγασάκης, ο οποίος σήμερα ενδύεται τον μανδύα της μετριοπάθειας, υπήρξε για πολλούς ο ιθύνων νους του σχεδίου για παράλληλο τραπεζικό σύστημα, χωρίς ποτέ να διαφοροποιηθεί από τα «πολεμικά συμβούλια» που εκπονούσαν σχέδια ρήξης υπό την καθοδήγηση ξένων συμβούλων, όπως ο καθηγητής Γκαλμπρέιθ.
Το πολιτικό «ριφιφί» στις τράπεζες είχε ξεκινήσει ήδη από τα τέλη του 2014. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του τότε κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, Θανάση Πετράκου, ο κ. Δραγασάκης είχε ανακοινώσει σε κομματικά τοπικά στελέχη στην Τρίπολη ότι η πρώτη κίνηση της νέας κυβέρνησης θα ήταν η βίαιη κρατικοποίηση των συστημικών τραπεζών μέσω της μετατροπής των προνομιούχων μετοχών σε κοινές.
Αν και η συγκεκριμένη τροπολογία δεν κατατέθηκε ποτέ στην αρχική της μορφή, το σχέδιο επανήλθε στη Βουλή τον Νοέμβριο του 2015, με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης να ζητά ανοιχτά ένα τραπεζικό σύστημα εκτός ελέγχου της Ευρωπαϊκής Ενωσης, προκαλώντας την απόγνωση της αντιπολίτευσης.
Το φλερτ με την καταστροφή δεν σταμάτησε ούτε το 2019, καθώς λίγες ημέρες πριν από τις εθνικές εκλογές η αντιπροεδρία της κυβέρνησης ανέθετε μελέτες σκοπιμότητας σε μονοπρόσωπες εταιρείες για τη δημιουργία τοπικών πιστωτικών ιδρυμάτων μακριά από την εποπτεία της Τράπεζας της Ελλάδος.
Η στρατηγική των παράλληλων πληρωμών είχε σφραγιστεί πολύ νωρίτερα, από εκείνο το περίφημο βράδυ του Νοεμβρίου του 2014 στο διαμέρισμα του Αλέξη Τσίπρα στην Κυψέλη, όπου παρουσία των Γ. Δραγασάκη και Ν. Παππά ο Γ. Βαρουφάκης ξεδίπλωσε το όραμά του για τη ρήξη, κερδίζοντας το εισιτήριο για το υπουργείο Οικονομικών.
Οταν όμως τα εγχώρια τεχνάσματα αποδείχθηκαν ανεπαρκή, η κυβέρνηση Τσίπρα στράφηκε σε μια γεωπολιτική οδύσσεια γεμάτη απελπισία και ιδεολογικές εμμονές. Παραμονές του καταστροφικού δημοψηφίσματος του 2015, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έστελνε κρυφά στη Μόσχα τον Γιάννη Τόλιο για να διερευνήσει αν η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας θα μπορούσε να τυπώσει δραχμές ή να χορηγήσει δάνεια σωτηρίας.
Αυτά τα γεγονότα δεν αποτελούν αποκυήματα της φαντασίας των πολιτικών τους αντιπάλων, αλλά τα ομολογούν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές, όπως ο κ. Τόλιος σε δημόσιες καταθέσεις και βιβλία, αποκαλύπτοντας την «Ειδική Εκθεση» που παρέδωσε στον πρωθυπουργό το βράδυ της κάλπης.
Επικίνδυνα παιχνίδια
Η ιστορική μνήμη όμως δεν παραγράφεται. Και αν ο κ. Δραγασάκης ή ο Αλέξης Τσίπρας θέλουν να ξεχάσουν, οι πολίτες θυμούνται πολύ καλά την ομολογία του ίδιου του πρώην αντιπροέδρου πως ο λόγος για τον οποίο απέφυγαν τελικά τη συνολική ρήξη δεν ήταν οικονομικός, αλλά ο τρόμος μπροστά σε μια χαοτική κατάσταση που δεν θα μπορούσε πλέον να ελεγχθεί ούτε με δημοκρατικά μέσα.
Οι αλήθειες του Γιάννη Στουρνάρα είναι απλώς ο καθρέφτης μιας περιόδου που η χώρα έφτασε στο χείλος του γκρεμού, και καμία μεταγενέστερη ωραιοποίηση δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός ότι κάποιοι έπαιξαν τη μοίρα της Ελλάδας στα ζάρια.
