Έκαστος εκ των αρχηγών της αντιπολίτευσης διεκδικεί για τον ίδιο τον τίτλο του «έντιμου» και ζητεί να προτιμηθεί γι’ αυτό.
Δηλώνουν «έντιμοι» –ο καθένας και η κάθε μια για τον εαυτό του/της– και αυτοπροτείνονται στους πολίτες ως επιλογή για την ψήφο τους. Στην ψυχολογία αυτός ο αυτοπροσδιορισμός κάπως θα λέγεται λογικά, εν τούτοις για όλους υπάρχει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, οπότε πηγαίνουμε πάσο.
«Είμαι έντιμος» ή «είμαι έντιμη» δηλώνουν σε καθημερινή βάση ο ένας μετά τον άλλον και η μία μετά την άλλη εκ των επικεφαλής των κομμάτων προτάσσοντας ένα χαρακτηριστικό που προσδίδουν στον εαυτό τους. Πώς έλεγε για παράδειγμα ένας πολιτικός αρχηγός ότι «ατού μου είναι η οικονομία»; Ε, κάτι τέτοιο.
Και γιατί το κάνουν αυτό; Πολύ απλά είναι η συνέχεια της προσπάθειας να χαρακτηριστούν η σημερινή κυβέρνηση, τα στελέχη της και η κυβερνώσα παράταξη ως μη έντιμοι και να συνεχιστεί μια αντιπολιτευτική τακτική τοξικότητας και λαϊκισμού.
Την ώρα που εξαρθρώνονται κυκλώματα και εγκληματικές οργανώσεις χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ποιοι/ες μετέχουν σε αυτά και την ώρα που όλα δημοσιοποιούνται χωρίς να υπάρχει η παραμικρή συγκάλυψη, η προσπάθεια αυτή τείνει να μετατραπεί σε… ανέκδοτο, ειδικά την ώρα που οι επικεφαλής των κομμάτων επιχειρούν να προτάξουν αυτόν τον… αυτοπροσδιορισμό έναντι όλων των υπολοίπων.
Ουσιαστικά καταγράφεται ένας διαγωνισμός… εντιμότητας προκειμένου να αναδειχθεί ένας νικητής με το εντιμόμετρο που μάλλον έχουν εφεύρει στην αντιπολίτευση προκειμένου να ασκούν κριτική και να αποφεύγουν να μιλούν για προγράμματα και λύσεις. Διότι όταν μιλούν βρίσκονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα και κυρίως με τους πολίτες που άναυδοι παρακολουθούν να περνούν… δισεκατομμύρια πάνω από τα κεφάλια τους.
