Ο,τι κι αν συμβεί, η αντιπολίτευση έχει τη λύση.
Είτε αφορά την ακρίβεια, είτε τα εξωτερικά θέματα, είτε αυτήν την περίοδο τις mega πυρκαγιές, παρατηρούμε ότι άμεσα ή έμμεσα επικεφαλής και στελέχη των κομμάτων της αντιπολίτευσης αφήνουν να εννοηθεί πως αν ήταν στην κυβέρνηση θα είχαμε αποφύγει τις καταστροφές –σε περιουσίες και δάση– ίσως και τις απώλειες των πυροσβεστών και των χειριστών του ελικοπτέρου.
Το γνωστό «αλλά…» και η εργαλειοποίηση
Οι δηλώσεις σύμφωνα με τις οποίες «δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών» συνοδεύονται πάντα από αυτό το γνωστό «αλλά…» που ουσιαστικά αναιρεί τα περί «τώρα είναι ώρα για μάχη και αντιμετώπιση των προβλημάτων».
Αυτό το «αλλά…» που κολλάει στα πάντα και φυσικά αποτελεί και τη βάση για το επόμενο βήμα που είναι η θέση πως αν ήταν άλλος στην κυβέρνηση όλα θα είχαν πάει καλύτερα.
Αυτές τις ημέρες έχουν ακουστεί τα πάντα. Με ευθύ ή πλάγιο τρόπο που δείχνει και την πρόθεση για μια ακόμη εργαλειοποίηση για μικροκομματικούς λόγους. Η ουσία περικλείεται στη θέση ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτα και η αντιπολίτευση –το κάθε κόμμα βέβαια αναφέρεται στον εαυτό του και στον αρχηγό του– μπορεί να κάνει τα πάντα.
Βαρύγδουπες αναλύσεις περί πρόληψης, σχέδια –επί χάρτου– για το πώς θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί η πυρκαγιά και πολυσέλιδες αναφορές για το αν πρέπει να επενδύουμε σε πυροσβεστικά αεροσκάφη ή σε προσωπικό εδάφους αναλόγως την πυρκαγιά και φυσικά αναλόγως τις καιρικές συνθήκες.
Ο χρόνος της κριτικής και η αμφισβήτηση των εκκενώσεων
Θα πει κανείς ότι αυτή είναι η δουλειά της αντιπολίτευσης. Ναι, η δουλειά της αντιπολίτευσης είναι η κριτική. Η σκληρή κριτική πολλές φορές, αλλά καλώς ή κακώς όλα έχουν τον χρόνο τους.
Πρώτα ολοκληρώνεται η μάχη και μετά γίνεται ο απολογισμός. Πρώτα προσπαθούμε να καταλάβουμε τι έγινε και τι μπορεί να γίνει με ανέμους που φτάνουν τα 150 χλμ. την ώρα και μετά αναζητούνται και οι όποιες ευθύνες.
Αυτό το αλλά που μπαίνει κάθε φορά αναδεικνύει την υποκρισία και δείχνει τον δρόμο της εργαλειοποίησης που θα ακολουθηθεί και που σε ορισμένες περιπτώσεις έχει ήδη ξεκινήσει.
Το χειρότερο είναι αυτό που ακούγεται για τις εκκενώσεις και το 112 με την αμφισβήτηση αυτής της πολιτικής έναντι των περιουσιών που χάνονται.
Οι πραγματικοί υπαίτιοι και η απόδοση ευθυνών
Το ακόμη χειρότερο είναι αυτή η τάση να μην μπαίνουν σε πρώτο πλάνο οι υπαίτιοι των πυρκαγιών. Αυτοί που καθαρίζουν με μια αμέλεια όταν επιλέγουν να κάνουν εργασίες σε περιοχές που βρίσκονται στο κόκκινο ή δεν συντηρούν δίκτυο που καθίσταται επικίνδυνο για την πρόκληση πυρκαγιών, όπως έγινε και στην περίπτωση των Τεμπών όπου το ανθρώπινο λάθος πέρασε σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τις θεωρίες συνωμοσίας και τα αφηγήματα για τα ξυλόλια και τους… λαθρεμπόρους.
Κυβέρνηση και αρχές δεν έχουν ευθύνες; Πρώτα πρέπει να αναζητηθούν, μετά να διαπιστωθούν και στο τέλος, αν υπάρχουν, να αποδοθούν. Πάντως, κανείς δεν μπορεί τα τελευταία χρόνια να μιλήσει για επικοινωνιακή διαχείριση και για έλλειψη συνεχούς ενημέρωσης σε πραγματικό χρόνο.
Τα ατοπήματα Ανδρουλάκη και Τσίπρα
Μπορεί να πέρασε στα ψιλά, αλλά ήταν για παράδειγμα εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έσπευσε να βγάλει ανακοίνωση για την τραγική απώλεια των δύο χειριστών του πυροσβεστικού ελικοπτέρου αναφέροντας τον έναν εκ των δύο ως «Ρουμάνο» –όπως λανθασμένα έγραψαν αρχικά κάποιοι– με αποτέλεσμα να χρειαστεί να κάνει διορθωτική δήλωση.
Εντυπωσιακό ήταν και το γεγονός ότι ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ σε ανάρτησή του αναφέρει ότι «τώρα δεν είναι η ώρα για την απόδοση των ευθυνών, αλλά ούτε και για δικαιολογίες».
Πέραν από το γνωστό… αλλά, πρόεδρος της ΕΛΑΣ είναι ο Αλέξης Τσίπρας και όσο και να μη θέλει κανείς να αναφερθεί στο παρελθόν τα περί δικαιολογιών από τον πρώην πρωθυπουργό ίσως να έπρεπε να είχαν αποφευχθεί διότι αυτόματα έρχεται στον νου η τραγωδία στο Μάτι και κυρίως ο επικοινωνιακός χειρισμός που επιχειρήθηκε.
Και δεν μιλάμε μόνο για το μοιραίο βράδυ στο επιχειρησιακό κέντρο της Πυροσβεστικής, αλλά και για κάτι συνεντεύξεις Τύπου που είχαν ακολουθήσει και οι οποίες παρέπεμπαν σε θεωρίες συνωμοσίας που μόνο εξωγήινους δεν περιλάμβαναν.
Η παγκόσμια διάσταση του προβλήματος
Σε κάθε περίπτωση, η ουσία είναι ότι κανείς δεν διαθέτει το μαγικό ραβδί που τα λύνει όλα. Δείτε τι συνέβη στον Καναδά, στη Γαλλία και στην Ισπανία και όχι μόνο. Όχι ως δικαιολογία, αλλά ως διαπίστωση ενός προβλήματος που όσο πάει ενδεχομένως θα γίνεται και μεγαλύτερο.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
