Άλλη μια φορά η χώρα αντιμετωπίζει τον πύρινο εφιάλτη και, δυστυχώς, με την ίδια «φλαμπέ» αντιπολίτευση να αποδίδει κυβερνητικές ευθύνες «ελληνοποιώντας» ένα παγκόσμιο φαινόμενο.
Στην πρώτη γραμμή το ΠΑΣΟΚ. Αντί για υπεύθυνη θεσμική στάση, επιλέγει την εκμετάλλευση της καταστροφής. Ισχυρίζεται ότι «δεν μπορεί κάθε άνοιξη να ακούμε ότι ο κρατικός μηχανισμός είναι σε πλήρη ετοιμότητα και κάθε καλοκαίρι να βλέπουμε τις ίδιες εικόνες», υιοθετώντας μια ατζέντα μηδενισμού και αρνούμενο να αναγνωρίσει τα δομικά προβλήματα που το ίδιο κληροδότησε στη χώρα επί δεκαετίες.
Στην ίδια γραμμή, ο Αλέξης Τσίπρας με δηλώσεις που στερούνται αυτοκριτικής, σημειώνει μεν ότι «τώρα δεν είναι η ώρα για την απόδοση των ευθυνών», αλλά συμπληρώνει πως «δεν πρέπει να δεχτούμε ότι αυτή η τραγωδία είναι η δραματική απάντηση στην κλιματική κρίση».
Επιχειρεί έτσι να παραδώσει μαθήματα διαχείρισης κρίσεων, ξεχνώντας όμως ότι η κοινωνία έχει μνήμη και δεν ξεχνά εκείνους που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν οικτρά στο παρελθόν.
Την ίδια ώρα που η αντιπολίτευση αναζητεί ψήφους στις στάχτες, η «Μεσόγειος φλέγεται». Από την Ισπανία και την Πορτογαλία μέχρι τη Γαλλία και την Ιταλία, οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου δοκιμάζονται σκληρά από πρωτοφανείς καύσωνες και ακραία καιρικά φαινόμενα.
Η κλιματική κρίση δεν έχει εθνικότητα, ούτε σύνορα. Η κλιματική κατάρρευση απαιτεί ρεαλιστικές προτάσεις, όχι τοξικότητα πάνω στα καμένα.
