Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η σπουδή με την οποία τα κόμματα της αντιπολίτευσης έτρεξαν να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση για τις πυρκαγιές που ξέσπασαν την Τετάρτη.
Ειδικά στο Ρέθυμνο που συνεχίζεται και στην οποία δύο πυροσβέστες έχασαν με τραγικό τρόπο τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος, αλλά και αυτή στο Γύθειο όπου ένας ακόμη εκ των πυροσβεστών έχασε τη ζωή του από παθολογικά αίτια.
Σίγουρα κάποιοι θα ρωτήσουν αν πρέπει ή όχι να ασκείται κριτική: και το ερώτημα είναι σωστό και η απάντηση δεν είναι αρνητική.
Μόνο που όλα έχουν την ώρα τους ώστε να υπάρχουν όλα τα δεδομένα από τη μία πλευρά και από την άλλη να βλέπουμε και τι ακριβώς γίνεται εκεί όπου οι πυρκαγιές παίρνουν διαστάσεις και μάλιστα –ορισμένες φορές– εφιαλτικές.
Οι άνεμοι των 10 και 12 μποφόρ
Αν κάποιος παρακολουθήσει την ειδησεογραφία και δει εικόνες από τα σημεία των πυρκαγιών που έχουν ξεσπάσει τα τελευταία 24ωρα θα καταλάβει τι συμβαίνει ή τι συνέβη εκεί όπου η φωτιά εξαπλώθηκε εν ριπή οφθαλμού.
Θα δει –στην κυριολεξία– τι σημαίνει να πνέουν άνεμοι 10 μποφόρ ή τι σημαίνει να αγγίζουν οι ριπές του ανέμου τα 12 μποφόρ.
Θα δει τους πυροσβέστες να δίνουν μια άνιση μάχη στο έδαφος και τα πτητικά μέσα πυρόσβεσης να αδυνατούν να πετάξουν, εκτός αν κάποιοι πιστεύουν ότι πρέπει να βρεθούν τα πληρώματα σε απόσταση 20 έως 30 μέτρων από το έδαφος για να κάνουν ρίψεις με 10 και βάλε μποφόρ ώστε να έχουν έστω μια ελπίδα να φτάσουν κάποιες σταγόνες στις εστίες της φωτιάς και τις θερμοκρασίες στα κόκπιτ να ξεπερνούν τους 50 –και λίγο λέμε– βαθμούς.
Η διεθνής διάσταση και η κλιματική κρίση
Η είδηση του θανάτου των δύο πυροσβεστών φιλοξενήθηκε σε ξένα ΜΜΕ, που όμως επιχείρησαν να δουν μια συνολική εικόνα με τον «Guardian» να κάνει μια αναφορά, που μάλλον αποτυπώνει την ουσία του θέματος, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά συνολικά με την κατάσταση που επικρατεί και με την κλιματική κρίση που απασχολεί όλον τον κόσμο.
Συγκεκριμένα, κάνει λόγο για ένα «τόξο βάναυσων πυρκαγιών, που εκτείνεται από τις ακτές του Ατλαντικού μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και από τα Σκωτσέζικα Υψίπεδα μέχρι τη Νότια Ισπανία».
Προσθέτει δε ότι αυτή η κατάσταση έχει ανησυχήσει τους ειδικούς επειδή πολλές από τις πυρκαγιές είναι εκτός ελέγχου και καίνε κοντά σε πόλεις και κωμοπόλεις.
Επίσης κάνει ιδιαίτερη αναφορά και στους ισχυρούς ανέμους που είναι όλο και πιο συχνοί και αλλάζουν τα δεδομένα με τους πυροσβέστες να επισημαίνουν ότι η κατάσβεση πυρκαγιών δυσχεραίνει ενώ αυξάνονται οι συνθήκες αναζωπύρωσης ή και επανεμφάνισης στις ίδιες περιοχές.
Τι σημαίνει αυτό. Ότι η πρόληψη και η πρόβλεψη δυστυχώς καθίστανται δύσκολες και… απρόβλεπτες.
Δεν είναι δικαιολογία, είναι μια πραγματικότητα που δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά πλέον όλο και περισσότερες χώρες.
Τα συνθήματα της αντιπολίτευσης και τα πραγματικά ερωτήματα
Στο πλαίσιο αυτό τι νόημα έχει για παράδειγμα μια ανακοίνωση, όπως αυτή του ΠΑΣΟΚ, ότι «δεν αρκεί να κινητοποιείται το κράτος όταν οι φλόγες έχουν ήδη φτάσει στους οικισμούς. Χρειαζόμαστε ένα κράτος που προλαμβάνει, προετοιμάζεται, συντονίζει, προστατεύει και λογοδοτεί»;
Δηλαδή τι πρόληψη μπορεί να υπάρξει και πώς να προλάβει μια πυρκαγιά όταν κάποιος αποφασίσει να κάψει ξερά χόρτα με 11 μποφόρ ή να κάνει μια εξωτερική εργασία με μηχάνημα που προκαλεί σπινθήρες;
Το ερώτημα αυτό χρειάζεται μια απάντηση που να εξηγεί και το πώς θα προλαμβάνονται οι πυρκαγιές, όπως επίσης για το κατά πόσο θα πρέπει να συντονίζονται οι ομάδες των πυροσβεστών για την προστασία οικισμών και ανθρώπων όταν βλέπουν μια φωτιά που τρέχει με τη βοήθεια των ανέμων να κατευθύνεται σε σπίτια, χωριά και πόλεις.
Ο ρόλος του 112 και η εργαλειοποίηση του πένθους
Η κυβέρνηση έχει καταφέρει να προστατεύει τους πολίτες με την έγκαιρη ειδοποίηση και απομάκρυσή τους.
Το 112 έχει σώσει και σώζει ζωές. Πολλές ζωές.
Επίσης εκατοντάδες πυρκαγιές αντιμετωπίστηκαν από την αρχή της αντιπυρικής περιόδου με επιτυχία.
Από την άλλη, τώρα, αν η κριτική έχει σχέση με την τραγωδία με τους δύο πυροσβέστες και μια προσπάθεια εργαλειοποίησης του πένθους και της οδύνης για δύο ανθρώπους-ήρωες που βρέθηκαν στο πύρινο μέτωπο, καλό θα είναι να αποφευχθεί.
Ουδείς διαφωνεί ότι πλέον το ανθρώπινο δυναμικό πρέπει να αντιμετωπιστεί με ακόμη καλύτερο τρόπο και όχι μόνο σε επίπεδο αμοιβών αλλά συνολικά ως προς τη διαρκή βελτίωση των μέτρων προστασίας.
Αυτό όμως είναι άλλο...
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
