Με τη γλώσσα έξω, εμφανώς λαχανιασμένος και ολοένα πιο εκνευρισμένος, ο Νίκος Ανδρουλάκης μοιάζει το τελευταίο διάστημα να τρέχει ασταμάτητα.
Το ερώτημα, όμως, που κυριαρχεί στα πολιτικά και κομματικά πηγαδάκια δεν είναι πόσο γρήγορα τρέχει, αλλά προς τα πού πηγαίνει.
Γιατί όταν ένας πολιτικός αρχηγός δείχνει να αλλάζει συνεχώς κατεύθυνση, να αναζητεί νέα αφηγήματα και να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε αντικρουόμενες εσωκομματικές πιέσεις, τότε η εικόνα που εκπέμπει δεν είναι εκείνη της σταθερότητας, αλλά της αβεβαιότητας.
Χαμένες ευκαιρίες
Το ΠΑΣΟΚ, παρά τις μεγάλες προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί μετά τις εθνικές εκλογές του 2023 και παρά το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίστηκε σε πρωτοφανή κρίση, δεν κατάφερε να αξιοποιήσει το πολιτικό κενό. Αντί να εμφανιστεί ως ο φυσικός εκφραστής της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης, παραμένει καθηλωμένο σε ποσοστά που δεν δικαιολογούν τις φιλοδοξίες ούτε της ηγεσίας ούτε των στελεχών του.
Οι δημοσκοπήσεις λειτουργούν πλέον σαν καθημερινός εφιάλτης για την ηγετική ομάδα. Κάθε νέα μέτρηση φέρνει και έναν νέο πονοκέφαλο. Αλλοτε καταγράφεται στασιμότητα, άλλοτε μικρές απώλειες, άλλοτε ενίσχυση νέων σχηματισμών που διεκδικούν χώρο από το παραδοσιακό ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει να βρίσκεται σε διαρκή πολιτική κούρσα χωρίς τερματισμό.
Η πίεση αυτή δεν προέρχεται μόνο από τους πολιτικούς αντιπάλους. Προέρχεται κυρίως από το εσωτερικό του ίδιου του κόμματος. Οι δελφίνοι μπορεί να μην εμφανίζονται δημόσια, αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει ότι βρίσκονται σε θέσεις μάχης. Βουλευτές, στελέχη και παράγοντες που μέχρι χθες στήριζαν την ηγεσία, παρακολουθούν πλέον με ανησυχία την πορεία του ΠΑΣΟΚ και αναρωτιούνται αν μπορεί να υπάρξει πραγματικά προοπτική εξουσίας με τη σημερινή στρατηγική.
Σε αυτό το κλίμα, κάθε δημόσια παρέμβαση αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Κάθε δήλωση ερμηνεύεται, αναλύεται και συχνά αμφισβητείται. Ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη να διαφοροποιηθεί από τη Νέα Δημοκρατία και στην επιθυμία να διατηρήσει αποστάσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ομως αυτή η διπλή στρατηγική συχνά στέλνει θολά πολιτικά μηνύματα.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι το κόμμα εκπέμπει πολιτική αμηχανία. Αλλοτε εμφανίζεται ως δύναμη θεσμικής αντιπολίτευσης, άλλοτε ως σκληρός επικριτής της κυβέρνησης και άλλοτε ως εν δυνάμει συνομιλητής ευρύτερων κεντροαριστερών σχημάτων. Το αποτέλεσμα είναι ένα πολιτικό στίγμα που δύσκολα γίνεται κατανοητό από τους πολίτες.
Την ίδια στιγμή, οι εσωκομματικές ισορροπίες γίνονται όλο και πιο εύθραυστες. Στελέχη με προσωπικές φιλοδοξίες παρακολουθούν τις εξελίξεις και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή. Κανείς δεν βγαίνει ανοιχτά απέναντι στον πρόεδρο, όμως η κινητικότητα στο παρασκήνιο είναι έντονη για την επόμενη ημέρα.
Οι συνεργάτες του Νίκου Ανδρουλάκη επιχειρούν να παρουσιάσουν μια διαφορετική εικόνα. Υποστηρίζουν ότι το ΠΑΣΟΚ διατηρεί σταθερές δυνάμεις, ότι διαθέτει οργανωμένο κομματικό μηχανισμό και ότι η όποια φθορά της κυβέρνησης αργά ή γρήγορα θα μεταφραστεί σε εκλογικά οφέλη για το δικό τους κόμμα. Ωστόσο, ακόμη και εντός, αρκετοί θεωρούν ότι ο χρόνος δεν λειτουργεί πλέον υπέρ της σημερινής ηγεσίας.
Γιατί όσο περνούν οι μήνες τόσο μεγαλώνουν τα ερωτήματα που θέτουν στελέχη και βάση: ποιο είναι το μεγάλο πολιτικό αφήγημα του ΠΑΣΟΚ; Ποια είναι η εναλλακτική κυβερνητική πρόταση;
Μη πειστικές απαντήσεις
Μέχρι στιγμής, οι απαντήσεις δεν φαίνονται πειστικές. Ετσι, η εικόνα του λαχανιασμένου δρομέα επιστρέφει ξανά και ξανά. Ο Νίκος Ανδρουλάκης τρέχει. Τρέχει για να προλάβει τις εξελίξεις. Τρέχει για να καλύψει τη δημοσκοπική απόσταση από τους στόχους που είχε θέσει. Τρέχει για να διατηρήσει την εσωκομματική συνοχή. Τρέχει για να αποδείξει ότι μπορεί να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ σε μια νέα εποχή.
Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί πλέον δυσκολεύονται να διακρίνουν τον προορισμό. Και στην πολιτική, όταν ένας αρχηγός δείχνει να τρέχει χωρίς ξεκάθαρη κατεύθυνση, δεν αργεί να εμφανιστεί εκείνος που θα ισχυριστεί ότι γνωρίζει καλύτερα τον δρόμο προς το βάθρο του νικητή.
Μέχρι τότε, οι ενδιαφερόμενοι θα συνεχίσουν να παρακολουθούν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να τρέχει ανάμεσα σε δημοσκοπήσεις, εσωκομματικές γκρίνιες και ανοιχτούς λογαριασμούς. Και κάπου στο βάθος, για να θυμηθούμε παραφράζοντας το παλιό λαϊκό τραγούδι, θα αντηχεί ο στίχος: «Νίκο, μη φεύγεις, μη…». Μόνο που πλέον πολλοί αναρωτιούνται αν εκείνος ξέρει ακριβώς από πού φεύγει και κυρίως πού πηγαίνει.
