Το ΠΑΣΟΚ ανεβάζει τους τόνους απέναντι στην κυβέρνηση, επιχειρώντας να μετατρέψει τις καθυστερήσεις του ΟΣΔΕ σε κεντρικό πολιτικό μέτωπο αντιπολίτευσης.
Σε νέο πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης μετατρέπεται η διαδικασία του ΟΣΔΕ, η λειτουργία της ΑΑΔΕ και η συζήτηση γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με το ΠΑΣΟΚ να εξαπολύει νέα επίθεση στην κυβέρνηση και τον Νίκο Ανδρουλάκη να επιμένει στη σύνδεση της υπόθεσης με τη συνολική εικόνα διακυβέρνησης.
Η Χαριλάου Τρικούπη κατηγορεί το Μέγαρο Μαξίμου για καθυστερήσεις, επικοινωνιακή διαχείριση και πολιτικές ευθύνες, επιχειρώντας να διατηρήσει τον ΟΠΕΚΕΠΕ στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Ωστόσο, η πολιτική αντιπαράθεση γύρω από μια υπόθεση που βρίσκεται σε διαφορετικά στάδια διερεύνησης εγείρει και το ζήτημα των ορίων μεταξύ πολιτικής κριτικής, δικαστικής διερεύνησης και προεξόφλησης ευθυνών.
Πολιτική επένδυση λαϊκισμού
Η επιλογή του ΠΑΣΟΚ να επαναφέρει διαρκώς τον ΟΠΕΚΕΠΕ στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντιπαράθεσης εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική πίεσης προς την κυβέρνηση. Η αγροτική οικονομία αποτελεί έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο κοινωνικό χώρο, όπου οι καθυστερήσεις και οι δυσλειτουργίες έχουν άμεσο αντίκτυπο στους παραγωγούς. Το πολιτικό ερώτημα, όμως, είναι αν η ανάδειξη υπαρκτών προβλημάτων συνοδεύεται από τεκμηριωμένες λύσεις ή αν μετατρέπεται αποκλειστικά σε εργαλείο αντιπαράθεσης.
Η νέα επίθεση του ΠΑΣΟΚ για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αποτελεί απλώς κριτική σε μια διοικητική διαδικασία. Είναι μέρος μιας ευρύτερης πολιτικής προσπάθειας του Νίκου Ανδρουλάκη να συνδέσει την κυβέρνηση με ένα αφήγημα γενικευμένης αποτυχίας στη διαχείριση του κράτους.
Η Χαριλάου Τρικούπη επενδύει πολιτικά σε ένα ζήτημα που αφορά χιλιάδες αγρότες και το οποίο πράγματι απαιτεί αποτελεσματικές διαδικασίες, ταχύτητα και διαφάνεια. Όμως η πολιτική αξιοποίηση ενός προβλήματος έχει διαφορετικά όρια από τη δικαστική κρίση.
Η συνεχής χρήση βαριών χαρακτηρισμών και η προσπάθεια να παρουσιαστεί μια υπόθεση υπό διερεύνηση ως ήδη πολιτικά κριθείσα δημιουργεί ένα κρίσιμο ερώτημα: η αντιπολίτευση αναζητά την αποκάλυψη προβλημάτων ή επιχειρεί να υποκαταστήσει τη θεσμική διαδικασία με μια πολιτική καταδίκη;
Η πολιτική αντιπαράθεση
Η Δικαιοσύνη είναι αυτή που καλείται να αποδώσει ευθύνες όπου υπάρχουν. Η πολιτική αντιπαράθεση μπορεί και πρέπει να αφορά τη λειτουργία των θεσμών, τις καθυστερήσεις και τις κυβερνητικές επιλογές, αλλά δεν μπορεί να μετατρέπει την πολιτική καταγγελία σε τεκμήριο ενοχής.
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση επίσης κρίνεται για την αποτελεσματικότητά της. Οι πολίτες και ειδικά οι παραγωγοί δεν ενδιαφέρονται μόνο για τις πολιτικές συγκρούσεις, αλλά για το αν οι διαδικασίες λειτουργούν, αν οι πληρωμές γίνονται στην ώρα τους και αν το κράτος ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του.
Το στοίχημα για τον Νίκο Ανδρουλάκη είναι αν η επιμονή στην καταγγελτική ρητορική μπορεί να μετατραπεί σε πειστική πρόταση διακυβέρνησης ή αν θα παραμείνει μια επικοινωνιακή στρατηγική βασισμένη κυρίως στη φθορά του αντιπάλου.
Γιατί η ανάδειξη ενός προβλήματος μπορεί να δημιουργήσει πολιτικό κόστος στην κυβέρνηση. Η αξιοπιστία, όμως, κρίνεται από το αν υπάρχει και πειστική απάντηση για την επόμενη ημέρα.
