Μια 13η σύνταξη –σε δόσεις–, νέο ΕΚΑΣ και ό,τι άλλο μπόρεσε να σκεφτεί μοίρασε ο Ανδρουλάκης, που θυμήθηκε τα «περήφανα γηρατειά».
Ο Νίκος Ανδρουλάκης λοκάρει τα «περήφανα γηρατειά» του Ανδρέα Παπανδρέου και μοιράζει χρήματα με ουρά υποσχόμενος 13η σύνταξη –αλλά σε δύο δόσεις για να δείξει… σοβαρότητα– προσθέτοντας ένα νέο ΕΚΑΣ και κάποια ακόμη δεκάδες εκατομμύρια ευρώ σε έναν λογαριασμό που δεν βγαίνει.
Αν σε αυτά προσθέσουμε και τον 13ο μισθό στο Δημόσιο που υποσχέθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο στη ΔΕΘ, αυτά που έταξε στους μικρομεσαίους και αυτά που τάζει σε όποιον περνά έξω από τη Χαριλάου Τρικούπη, τότε το «ΠΑΣΟΚ, ωραίες μέρες» επανέρχεται στο προσκήνιο μαζί με το «λεφτά υπάρχουν» και το «δώσ’ τα όλα» που κυριάρχησαν τις προηγούμενες δεκαετίες και οδήγησαν στην υπερδεκαετή οικονομική κρίση και στα μνημόνια.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κοστολόγησε τα μέτρα που υποσχέθηκε ότι θα λάβει όταν γίνει… κυβέρνηση –έστω και με μια ψήφο, μην ξεχνιόμαστε–, μόνο που δεν είπε πού θα βρει τα χρήματα για να τα υποστηρίξει. Πώς θα βρεθούν οι πόροι για την –έστω και σε δύο δόσεις– 13η σύνταξη, το νέο ΕΚΑΣ, όλα όσα υπόσχεται συνολικά μαζί και τον 13ο μισθό στο Δημόσιο που έχει ήδη τάξει.
Πώς παράλληλα θα μειώσει φόρους, άμεσους αλλά και έμμεσους, όπως ο ΦΠΑ, που έχει υποσχεθεί ότι θα μειώσει σε πρώτη φάση κατά 2%, με ό,τι αυτό σημαίνει σε απώλειες για τα ταμεία του κράτους. Διότι το να κοστολογείς ένα μέτρο –είτε με πραγματικά δεδομένα είτε με δεδομένα που επιλέγεις– είναι άλλο και το πώς θα το χρηματοδοτήσεις αυτό είναι κάτι διαφορετικό.
Το πώς θα παρακαμφθούν τα όρια που τίθενται στις δαπάνες και πώς θα καταστεί εφικτή η δημοσιονομική σταθερότητα είναι ένα θέμα που πρέπει να εξηγηθεί με σαφήνεια σε συνδυασμό όχι με την κοστολόγηση των μέτρων αλλά με την εύρεση των χρημάτων που απαιτούνται για την υλοποίησή τους.
Χωρίς το πώς και από πού θα βρεθούν τα χρήματα είναι ευνόητο να τίθεται το σχετικό ερώτημα και να κυριαρχεί ο φόβος για νέους φόρους και νέα στοχοποίηση της μεσαίας τάξης.
