Τρεις πόλεις στον κόσμο έχουν μια πραγματική ιστορία και ρομαντισμό για εμάς, για διαφορετικούς λόγους.
Η Κωνσταντινούπολη για αυτοκρατορικούς και θρησκευτικούς λόγους, η Ρώμη που στην ουσία αντέγραψε τον ελληνικό πολιτισμό, και η Αθήνα που γέννησε τη Δημοκρατία και τον δυτικό πολιτισμό.
Η Αθήνα, το πετράδι του στέμματος του αρχαίου κόσμου, δυστυχώς όμως όχι μόνο δεν θυμίζει τίποτα από τα αρχαία χρόνια, αλλά μας πληγώνει καθημερινά. Τις λίγες όμορφες γωνιές της τις οφείλουμε στους Βαυαρούς και στον Οθωνα και την Αμαλία –ιδιαίτερα τη σωτηρία της Ακρόπολης.
Εκ του αποτελέσματος, οι νεότεροι ηγεμόνες της Αθήνας κάνουν ό,τι μπορούν για να παραδώσουν στους πολίτες μια Αθήνα χειρότερη από ό,τι την παρέλαβαν. Μια Αθήνα που χαρακτηρίζεται από την αναρχία σε όλους τους τομείς. Λόγια σκληρά, δυστυχώς όμως ανταποκρίνονται πλήρως στην πραγματικότητα. Αλλά ας μιλήσουμε με παραδείγματα…
Τα πεζοδρόμια ως καθημερινός άθλος
Φίλη, ετών 34, κάτοικος κέντρου, σε άριστη φυσική κατάσταση και ψηφοφόρος Νέας Δημοκρατίας, θεωρεί άθλο που καθημερινά περπατάει στο κέντρο και αποφεύγει (με δεξιοτεχνία προσθέτω) τον τραυματισμό λόγω των σπασμένων πεζοδρόμιων. Το ίδιο πιστεύει και άλλη φίλη, ετών 37, κάτοικος και αυτή κέντρου και σε εξίσου άριστη φυσική κατάσταση, αυτή όμως δεν ψηφίζει διότι δεν βρίσκει τον λόγο. Αρχιτέκτων στο επάγγελμα, κατατάσσει την Αθήνα μεταξύ των χειρότερων πόλεων.
Πριν από δύο χρόνια περίπου άλλαζαν την πλακόστρωση στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου. Ας περάσει η Δημοτική Αρχή (με την αντιπολίτευση) να καμαρώσει το έργο – κατά προτίμηση όταν βρέχει. Ισως καταφέρει να διαπιστώσει όχι μόνο τις κακοτεχνίες της εταιρείας που το «έφτιαξε» με τις διάφορες λακκούβες που υπάρχουν, χωρίς να έχουν σπάσει οι πλάκες, αλλά και το πόσο επικίνδυνες είναι καθώς γλιστράνε με έναν εντυπωσιακό τρόπο. Εκτός εάν έγινε το έργο για να δημοπρατηθεί ξανά σε κάνα δυο χρόνια. Κι όταν τα πεζοδρόμια στη Βουκουρεστίου είναι έτσι, ας φανταστούν κάποιοι πώς είναι τα πεζοδρόμια στα Εξάρχεια ή στο Παγκράτι.
Παιδικές χαρές και πολιτικές προτεραιότητες
Να πάμε στις παιδικές χάρες; Γιατί όχι. Εχει ενδιαφέρον ότι μεγαλύτερη σημασία δίδεται σε τοποθέτηση ταμπέλας εγκαινίων παιδικής χαράς παρά στον τάπητα που θα τοποθετηθεί και που θα μπορούσε να προφυλάξει τα γόνατα 17μηνων παιδιών (εδώ υπάρχουν και φωτογραφίες).
Παραδείγματα πολλά. Ορισμένοι βλέπουν, διαχρονικά για να είμαστε δίκαιοι, το αξίωμα του δημάρχου ως πολιτικό σκαλοπάτι. Ας σκεφτούν όμως ότι η 37χρονη αρχιτέκτονας και η μητέρα του 17μηνου παιδιού (που δεν ψηφίζουν) θα πήγαιναν να ψηφίσουν για έναν ηγέτη ή τεχνοκράτη που για αρχή θα έφτιαχνε τουλάχιστον τα πεζοδρόμια, θα φρόντιζε για την καθαριότητα της πόλης και δεν θα ασχολιόταν με συνέδρια και μετεκλογικές συνεργασίες που θα έχουν μπασκετμπολίστες.
*Ο Ανδρέας Ψυχάρης είναι πρώην βουλευτής Α’ Αθήνας με τη ΝΔ.
