Τι θα γινόταν αν είχαμε να αντιμετωπίσουμε τον πόλεμο στο Ιράν με κυβέρνηση μειοψηφίας αποτελούμενη από ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση Ελευθερίας, ΝΕΑΡ, Βελόπουλο και Νίκη.
Η εύκολη και ανέξοδη κριτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης παίζει τα ρέστα της ακόμη και αυτές τις ημέρες της γενικευμένης σύρραξης στη Μέση Ανατολή και των ξεκάθαρων απειλών προς την Κύπρο, η οποία λόγω της γεωγραφίας της και του δεδομένου ότι έχει στο έδαφός της συμμαχικές βάσεις θα ήταν ίσως παράδοξο να μην εμπλακεί.
Και όταν αναφερόμαστε στην Κύπρο, αν μπορούν να θυμηθούν –από τα σχολικά μαθήματα ιστορίας– οι φθηνοί πατέρες του πατριωτισμού, οι κατ’ επάγγελμα αντιρρησίες και οι δήθεν κήρυκες των ιδεών του ανθρωπισμού και της ειρήνης των λαών, κατά μία έννοια αναφερόμαστε και στην Ελλάδα.
Οι αριστερόστροφοι της αντιπολίτευσης, από ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά μέχρι και την Πλεύση Ελευθερίας –αυτή που δεν κοιτάζει ούτε αριστερά ούτε δεξιά, παρά μόνο μπροστά– μάλλον δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να εμπεδώσουν τη σχέση αίματος Ελλάδας και Κύπρου.
Από το 1974 η Κύπρος εύκολα θυσιαζόταν στην αδιαφορία, αν το απαιτούσαν οι ιδεολογικές αγκυλώσεις της Αριστεράς και το μένος της για τη… δεξιά κυβέρνηση, αλλά και γενικότερα για τα πεπραγμένα της Δύσης. Γι’ αυτό, είτε ανοιχτά είτε συγκαλυμμένα, οι αριστεροί, κομουνιστές ή ανανεωτές, είναι με τον Πούτιν, τον Μαδούρο, τους Κουβανούς δικτάτορες, ακόμη και με τους μουλάδες-βασανιστές και σίγουρα θαυμάζουν, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, τους… Κινέζους.
Και σε αυτήν τη συγκυρία δείχνουν να τρέφονται και πάλι από τον κίνδυνο και την απειλή της αστάθειας. Ακόμη και ο… θεσμικός Κουτσούμπας είπε σε δημοσιογράφους στη Βουλή ότι τα δύο από τα τέσσερα drones που έφυγαν από τον Λίβανο στόχευαν τη Σούδα και τα άλλα δύο την Κύπρο, χωρίς ωστόσο να αποκαλύπτει την πηγή του.
Σε αντίστοιχες παράλογες και ανεύθυνες διαδρομές κινούνται και οι ακροδεξιές και θρησκόληπτες πτέρυγες του ελληνικού Κοινοβουλίου. Μπροστά στον πανικό ότι η διαχείριση της κρίσης γράφει θετικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του και παγιώνεται η αίσθηση Μητσοτάκης ή χάος, ο Βελόπουλος παραληρεί και ο Νατσιός κάνει τον σταυρό του.
Κύκλοι ωστόσο κοντά στους… εμπόρους του πατριωτισμού φροντίζουν να διαρρεύσουν ότι «ήταν ιδέα του Δένδια –που υιοθέτησε ο Μητσοτάκης– η αποστολή της Belharra στην Κύπρο και των Patriot στην Κάρπαθο». Και κάπου εκεί –δήθεν στο Κέντρο– το ΠΑΣΟΚ, πότε να γέρνει αριστερά, πότε δεξιά…
Δηλωμένοι και μη αριστεροί και κεντρώοι σε σύγχυση, σε απόλυτη συνέργεια με ακροδεξιούς που έχουν προμετωπίδα τον φερετζέ του θρησκόληπτου πατριώτη, διαμορφώνουν ένα πολιτικό κλίμα επικίνδυνης νοσηρότητας. Αλήθεια, το 1974, υπήρξε καμία πολιτική δύναμη ή προσωπικότητα στην Ελλάδα που διαφωνούσε με την προάσπιση της Κύπρου; Ή έκανε δεύτερες σκέψεις για το αν η Ελλάδα έπρεπε να εμπλακεί για χάρη της Μεγαλονήσου;
Ο εφιάλτης…
Αν το πολιτικό συνονθύλευμα αριστερών και ακροδεξιών καλούνταν να κυβερνήσει, τι θα απαντούσε στο αίτημα του Κύπριου προέδρου για βοήθεια και τι θα έπραττε με τη βάση της Σούδας; Μήπως θα απαγόρευε στους Αμερικανούς να τη χρησιμοποιήσουν; Η νοερή εικόνα ενός τέτοιου ενδεχόμενου θα μπορούσε και να ήταν ένα κινηματογραφικό καρέ του «Εφιάλτης στον Δρόμο με τις Λεύκες»…
Αρκετές χώρες της Μέσης Ανατολής αλλά και της Ευρώπης, χωρίς να το επιδιώκουν, έχουν ήδη καταστεί μέρος της εμπόλεμης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, είτε λόγω της παρουσίας στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ στην επικράτειά τους, είτε λόγω της εμπλοκής τους σε επιχειρήσεις ασφάλειας και προστασίας της ναυσιπλοΐας, είτε εξαιτίας της γεωπολιτικής τους θέσης.
Ο πόλεμος έχει ήδη αρχίσει να επηρεάζει την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου. Μόνο η Ελλάδα μιας κυβέρνησης μειοψηφίας από ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση Ελευθερίας, Νέα Αριστερά, Ελληνική Λύση και Νίκη (καθώς το ΚΚΕ δεν συμμετέχει σε κυβερνήσεις) θα μπορούσε να θεωρήσει ότι βρίσκεται εκτός του πεδίου των επιπτώσεων ή πολύ μακριά από το επιχειρησιακό πεδίο του πολέμου στη Μέση Ανατολή.
Και η επίθεση που δέχτηκε από ιρανικά drones η βρετανική βάση στην Κύπρο; Διπλωματία και διαπραγμάτευση, θα έλεγαν οι… σοφιστές της πάλαι ποτέ κυβερνώσας Αριστεράς.
Άραγε κανένας απ’ όλους αυτούς δεν θα μπορούσε ή δεν θα ήθελε να σκεφτεί ότι η γεωγραφική εγγύτητα και η στρατηγική θέση της Ελλάδας σε συνδυασμό με τη συμμετοχή της σε διεθνείς οργανισμούς και τη στρατηγική της σχέση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, την καθιστούν αναπόσπαστο μέρος της ευρύτερης περιφερειακής αναταραχής; Και εξ αυτού θα πρέπει να θωρακιστεί;
Στο εφιαλτικό σενάριο μιας κυβέρνησης μειοψηφίας της άτυπης συμμαχίας αριστερών, κεντρώων και ακροδεξιών, θα απασχολούσε κανέναν το ερώτημα πώς η Ελλάδα θα διαχειριστεί τις συνέπειες του πολέμου και ποιες στρατηγικές θα επιλέξει για να προστατεύσει τα εθνικά της συμφέροντα και να μην αποδυναμώσει τη θέση της στο ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον;
Οι λαϊκιστές της εύκολης αντιπολίτευσης θα προβληματίζονταν για το πώς η Ελλάδα θα μπορέσει να παραμείνει αξιόπιστος σύμμαχος της Δύσης και παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή και ταυτόχρονα να διασφαλίσει ότι δεν θα μετατραπεί σε πεδίο κλιμάκωσης ή στόχο ασύμμετρων απειλών;
Και σίγουρα ούτε ως φανταστικό σενάριο θα μπορούσε κάποιος να εξετάσει το ενδεχόμενο αυτή η κυβέρνηση της μειοψηφίας να κληθεί να διαχειριστεί μια μικρής κλίμακας επίθεση ή δολιοφθορά σε πολιτικές και στρατιωτικές υποδομές όπως στη Σούδα ή την Αλεξανδρούπολη… Ή ενδεχόμενες τρομοκρατικές ενέργειες ή κυβερνοεπιθέσεις σε κρατικά δίκτυα, ενεργειακές υποδομές, μεταφορές ή ακόμη και στρατιωτικά συστήματα…
Άμεση λύση μάλλον θα είχε μια τέτοια κυβέρνηση μειοψηφίας στην περίπτωση που η περαιτέρω κλιμάκωση του πολέμου ή η αποσταθεροποίηση κρατών στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής έφερνε την Ελλάδα εκ νέου αντιμέτωπη με αυξημένες μεταναστευτικές ροές. Δεν θα πονοκεφάλιαζαν και πολύ. Θα τους οδηγούσαν στις πλατείες να λιάζονται!
