Αυτό που συμβαίνει πλέον είναι τραγελαφικό. Οι ίδιοι που φτιάχνουν διάφορα σενάρια, οι ίδιοι τα αποδομούν, τα διαψεύδουν, τα αναπροσαρμόζουν και τα επαναφέρουν.
Μόνο ο στόχος μένει ίδιος. Να διαμορφωθεί μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα σε βάρος του ίδιου του πρωθυπουργού πρώτα απ’ όλα και της κυβέρνησής του στη συνέχεια. Κυρίως, όμως, να διαμορφωθεί μια ατζέντα εκτός πολιτικής με γνώμονα την παραπολιτική.
Η συζήτηση περί πρόωρων εκλογών, ενδεικτική. Η παραφιλολογία ξεκίνησε με διαρροές περί εισηγήσεων υπουργών προς τον πρωθυπουργό για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες προκειμένου ν’ αποφευχθούν τα χειρότερα.
Προσοχή, ο λόγος για κάποιες εισηγήσεις που δήθεν υπάρχουν. Και μόνο αυτό θα ήταν αρκετό για να μην ανοίξει καν αυτή η συζήτηση δεδομένων των θέσεων που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει εκφράσει στο παρελθόν και εκφράζει και σήμερα.
Όμως αυτό δεν εξυπηρετεί όλους όσοι επενδύουν στην αποδόμηση και την αποσταθεροποίηση σε μια περίοδο που οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή είναι ραγδαίες με την κρίση στη Μέση Ανατολή και την πολεμική σύρραξη να αποτελούν ένα σημείο καμπής για την οικονομία και την ασφάλεια. Αντιθέτως, λειτουργεί ενισχυτικά ως προς την ατζέντα που θέλουν να επιβάλουν.
Μια ατζέντα σκανδαλολογίας και ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής του τόπου. Με τα περί υποκλοπών και παρακολουθήσεων, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα Τέμπη, στα οποία κουμπώνουν και τις επιπτώσεις στην τσέπη των πολιτών από την κρίση στην οικονομία. Και που καταλήγει σε ένα αφήγημα για προσφυγή στις κάλπες, ώστε να γίνει τι;
Να μείνει η χώρα με υπηρεσιακή κυβέρνηση για όσο χρειαστεί για να σχηματιστεί κυβέρνηση; Να εμφανιστεί ότι ο πρωθυπουργός προσφεύγει σε εκλογές για να συγκαλύψει όλα όσα επικαλούνται οι σεναριογράφοι εντός και εκτός πολιτικής; Να κυριαρχήσουν τα διχαστικά διλήμματα που ήδη τίθενται υπό τη μορφή συνθημάτων της δεκαετίας του 1980; Ή να επανέλθει στην πρώτη γραμμή ο λαϊκισμός που ήδη καλλιεργείται;
Και θα ρωτήσουν κάποιοι: «Γιατί αυτό δεν γίνεται τώρα;». Επί της ουσίας, αυτό επιχειρείται. Υπάρχει, όμως, μια διαφορά. Ο πρωθυπουργός έχει δείξει ότι μπορεί μέσα από τη διαχείριση και αντιμετώπιση κρίσεων και κυρίως μέσα από την εφαρμογή του προγράμματος με το οποίο εξελέγη να αλλάζει την ατζέντα φέρνοντας στο προσκήνιο την πολιτική. Όπως έχει δείξει ότι δεν κινείται με γνώμονα το όποιο πολιτικό κόστος, αλλά την παραγωγή έργου που παράγει απτά αποτελέσματα.
Διότι στο τέλος της ημέρας πάνω σε αυτό θα κριθεί και όχι σε αφηγήματα που επανέρχονται ξανά και ξανά μόνο και μόνο διότι η αντιπολίτευση αδυνατεί να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα με εναλλακτικές λύσεις για τα προβλήματα των πολιτών.
Τα σενάρια με τις πρόωρες εκλογές ή αυτά περί εν κινήσει αλλαγής του έχουν την ίδια βάση με την αναζήτηση του… μεσσία που θα ενώσει την Κεντροαριστερά και θα αποτελέσει το αντίπαλο πολιτικό δέος. Και έχουν ως αφετηρία μια εμμονή που συνδέεται με το πρόσωπο του πρωθυπουργού και δυστυχώς έχει και εσωτερικούς και εξωτερικούς θιασώτες.
Για την ώρα, πάντως, παρατηρούμε την ύπαρξη δύο διαφορετικών, δύο άλλων κόσμων. Στον έναν αγωνιούν για την αντιμετώπιση μιας ακόμη κρίσης χωρίς να διαταραχθούν η κοινωνική συνοχή και η δημοσιονομική αλλά και γεωπολιτική σταθερότητα. Στον άλλον η αγωνία βρίσκεται σε έναν αγώνα πολιτικής επιβίωσης.
