Η πρόσφατη, πολύκροτη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στο in.gr συμπυκνώθηκε σε μία φράση που αποτελεί το απόλυτο μνημείο πολιτικού κυνισμού: «Σήμερα όχι μόνο ξέρω τι θέλω αλλά και πώς να το κάνω».
Με αυτή την αποστροφή, ο επικεφαλής της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης προχώρησε σε μια πρωτοφανή ομολογία. Παραδέχθηκε ανοιχτά ότι όταν κρατούσε τις τύχες της χώρας στα χέρια του, απλώς δεν είχε ιδέα ούτε για το τι επεδίωκε, ούτε για το πώς θα το πετύχαινε.
Το προστατευμένο σκηνικό του in.gr λειτούργησε ως το ιδανικό πλαίσιο γι' αυτή την παράσταση. Με το ύφος του «ώριμου ηγέτη» που κάνει δήθεν αυτοκριτική, ο κ. Τσίπρας επιχείρησε να πλασάρει το έλλειμμα υπευθυνότητας ως πολιτική ωριμότητα.
Όμως, η σοβαροφανής ατμόσφαιρα του σκηνικού δεν αρκεί για να κρύψει το γεγονός ότι ο ίδιος μετέτρεψε την πολιτική ζωή του τόπου σε μια κακόγουστη φαρσοκωμωδία, η οποία εξελίσσεται σε τρεις πράξεις.
Το in.gr παρουσίασε τη συνέντευξη σε τρία μέρη. Το «Μανιφέστο» την παρουσιάζει σε τρεις πράξεις.
Πράξη Πρώτη: Η επικίνδυνη αφέλεια του «σεμιναρίου» των 100 δισεκατομμυρίων
Η πρώτη ανάγνωση των όσων ειπώθηκαν αποκαλύπτει μια σοκαριστική, επικίνδυνη αφέλεια.
Ο άνθρωπος που πειραματίστηκε με τις αντοχές της Ελλάδας, την οικονομία και το ευρωπαϊκό μας μέλλον σε μια εποχή ακραίας κρίσης, μας λέει σήμερα ότι τότε βρισκόταν σε στάδιο εκπαίδευσης.
Η διακυβέρνησή του αντιμετωπίζεται από τον ίδιο ως ένα πανάκριβο, εθνικό «σεμινάριο». Μόνο που οι «εισηγητές» αυτού του σεμιναρίου ήταν πρόσωπα που παραλίγο να τινάξουν τη χώρα στον αέρα.
Ήταν ο Γιάνης Βαρουφάκης με τις θεωρίες παιγνίων, τα παράλληλα νομίσματα και τα «IOU», που οδήγησαν στα καταστροφικά capital controls και το κλείσιμο των τραπεζών.
Ήταν ο Δημήτρης Στρατούλης και οι συνιστώσες που υπόσχονταν μονομερείς διαγραφές χρεών, εγκλωβίζοντας τη χώρα σε έναν παραλογισμό.
Το τραγικό είναι ότι το τίμημα αυτού του ερασιτεχνισμού δεν το πλήρωσε η παρέα του Μαξίμου, αλλά οι Έλληνες φορολογούμενοι.
Σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων, όπως του πρώην επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ, το κόστος εκείνης της «περήφανης διαπραγμάτευσης» του πρώτου εξαμήνου του 2015 άγγιξε ή και ξεπέρασε τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ, φορτώνοντας στην πλάτη των πολιτών ένα αχρείαστο τρίτο μνημόνιο, υπονόμευση του ΑΕΠ και μια χαμένη εξαετία.
Πράξη Δεύτερη: Η συνειδητή πολιτική απάτη
Η δεύτερη πράξη της φαρσοκωμωδίας αγγίζει τα όρια της καθαρής πολιτικής εξαπάτησης.
Αν ο κ. Τσίπρας γνώριζε από τότε ότι δεν είχε ούτε σχέδιο ούτε την απαραίτητη τεχνογνωσία, αλλά παρ' όλα αυτά ανέβαινε στα μπαλκόνια τάζοντας «σεισμούς» και «σκίσιμο μνημονίων μ’ ένα νόμο», τότε μιλάμε για μια προμελετημένη κοροϊδία του εκλογικού σώματος.
Η παραδοχή του στο in.gr επιβεβαιώνει με τον πιο επίσημο τρόπο ότι η «πρώτη φορά Αριστερά» κινήθηκε πάνω σε μια απόλυτα κενή ρητορική, με μοναδικό στόχο την υφαρπαγή της ψήφου και την κατάληψη της εξουσίας.
Πράξη Τρίτη: Το αχαλίνωτο «εγώ» απέναντι στη θεσμική σοβαρότητα
Η αυλαία πέφτει με την ανάδειξη ενός αχαλίνωτου, ναρκισσιστικού «εγώ».
Ομολογώντας ότι απέτυχε, ο κ. Τσίπρας δεν επιλέγει την αξιοπρεπή αποστρατεία. Αντίθετα, με το νέο του κόμμα, την ΕΛΑΣ, επιστρέφει στο προσκήνιο, όχι γιατί τον καλεί η κοινωνία, αλλά για να αποδείξει στον εαυτό του ότι «αυτή τη φορά θα τα καταφέρει».
Η χώρα αντιμετωπίζεται ξανά ως ένα απλό σκηνικό, όπου ένας εγωκεντρικός πολιτικός αναζητά την προσωπική του ρεβάνς.
Η αντίθεση με τη σημερινή πολιτική πραγματικότητα δεν θα μπορούσε να είναι πιο κραυγαλέα.
Εκεί που ο κ. Τσίπρας προσφέρει πειράματα, μαθητείες και προσωπικές εμμονές, η σημερινή κεντροδεξιά διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αντιπαραθέτει τη θεσμική σοβαρότητα, την κυβερνητική σταθερότητα και ένα ξεκάθαρο, κοστολογημένο σχέδιο ανάπτυξης που κρατά τη χώρα σε τροχιά ευρωπαϊκής κανονικότητας.
Η Ελλάδα δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να γίνει ξανά το «πειραματόζωο» κανενός Τσίπρα.
Αυλαία
Στην εποχή του TikTok και του X, η προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να «ξαναγράψει» την ιστορία μέσα από ένα προστατευμένο μιντιακό περιβάλλον μετατράπηκε άμεσα σε ένα ατέλειωτο πάρτι τρολαρίσματος.
Όπως φάνηκε και από τις άμεσες αντιδράσεις της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ αλλά και εσωκομματικών του αντιπάλων, η πολιτική αντιπαράθεση πήρε «φωτιά» στην καρδιά του Αυγούστου.
Τα social media δεν συγχωρούν πλέον τις «αυταπάτες».
Οι χρήστες θυμούνται πολύ καλά και το κόστος, και τις κλειστές τράπεζες, και την κοροϊδία.
Η ατάκα «τώρα έμαθα» δεν προκαλεί ελπίδα, αλλά τρόμο και ειρωνεία.
Το ψηφιακό ακροατήριο έριξε ήδη τη δική του αυλαία: οι «δεύτερες ευκαιρίες» σε ερασιτέχνες που έμαθαν να κουμαντάρουν καράβι στις πλάτες των επιβατών, ανήκουν οριστικά στο παρελθόν.
Σε μερικούς μήνες θα πάρει την απάντηση και στις εκλογές.
