«Ας κρατήσουν οι χοροί», το γνωστό και από τη χαρακτηριστική επωδό του «Εθνική Ελλάδος γεια σου», αποτελεί έναν από τους πιο εμβληματικούς ύμνους της σύγχρονης ελληνικότητας.
Στο άκουσμά του η καρδιά του απανταχού Ελληνισμού σκιρτά και γεννά ένα κράμα συναισθημάτων που συνδέουν το παρελθόν με το μέλλον.
Σήμερα η μεγάλη γιορτή της Ελλάδας, ημέρα μνήμης και τιμής, η φράση «Εθνική Ελλάδος γεια σου» λειτουργεί ως μια πρόσκληση σε χορό, που συμβολίζει τη συνεργασία και τη συνοχή του λαού.
Οι στίχοι του συνδέουν την αρχαιότητα, την Ορθοδοξία και την Τουρκοκρατία, υπενθυμίζοντας τις ρίζες και τη διαδρομή του έθνους.
Η ευχή «Να μας έχει ο Θεός γερούς πάντα ν' ανταμώνουμε» εκφράζει την ανάγκη για επιβίωση και ευημερία μέσα από την κοινότητα. Αποτελεί, όμως, κι ένα ηχηρό μήνυμα για την πολιτιστική ταυτότητα που συνδέει την ελληνική γλώσσα και την παράδοση των κοινοτήτων ως έναν «άλλον γαλαξία» που διατηρεί ζωντανή την ιδιοπροσωπία του Έλληνα.
Η 25η Μαρτίου λειτουργεί ως κάλεσμα για ομόνοια, παραμερίζοντας τις πολιτικές ή προσωπικές αντιπαραθέσεις χάριν του κοινού δεσμού. Το τραγούδι-ύμνος του αείμνηστου Διονύση Σαββόπουλου έχει ταυτιστεί με μεγάλες εθνικές στιγμές, όπως η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και οι εορτασμοί για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821.
Ωστόσο, δυστυχώς όλα στην Ελλάδα διαρκούν μια ημέρα! Αυτή η διαπίστωση κρύβει την πικρή αλήθεια της ελληνικής πραγματικότητας: το πυροτέχνημα του ενθουσιασμού που σβήνει γρήγορα. Ο Διονύσης Σαββόπουλος, αν και υμνεί τη σύναξη, δεν εθελοτυφλεί γιατί ξέρει πως οι «παρέες» συχνά διαλύονται και πως η ενότητα στην Ελλάδα είναι συνήθως το εφήμερο αποτέλεσμα μιας μεγάλης νίκης ή μιας γιορτής.
Και μια ημέρα όπως η σημερινή γεννά δύο αντίρροπα συναισθήματα:
Την εθνική μελαγχολία, την αδυναμία μας να χτίσουμε κάτι στέρεο και μακροπρόθεσμο πέρα από τη στιγμή. Και το πείσμα, την ανάγκη να ξαναβρεθούμε, να «ανταμώσουμε» ξανά, ακριβώς επειδή ξέρουμε πόσο λίγο κρατάει. Αυτό το τραγούδι είναι ένας ύμνος αισιοδοξίας και συγχρόνως μια ειρωνική υπενθύμιση της ασυνέπειάς μας. Ωστόσο, αυτή η «εφήμερη» φύση μας είναι που μας κρατάει πίσω αλλά και το στοιχείο που μας επιτρέπει να επιβιώνουμε στις δυσκολίες.
Ζήτω η 25η Μαρτίου, Ζήτω η Ελλάδα, Ζήτω το Έθνος!
«το Μανιφέστο»
