Πώς κάθε παρέμβαση του Ζαχαρία Κεσσέ για την υπόθεση των παρακολουθήσεων αναδεικνύεται άμεσα σε κεντρικό θέμα των ΜΜΕ του ομίλου Μαρινάκη.
Οσο η ελληνική Δικαιοσύνη προχωρά τη θεσμική διερεύνηση της υπόθεσης των παρακολουθήσεων, με το ανώτατο δικαστήριο να θέτει τα νομικά όρια μέσα από τις αποφάσεις του, στο δημόσιο προσκήνιο ξεδιπλώνεται μια παράλληλη συζήτηση τεχνητής συντήρησης του κλίματος.
Στο επίκεντρο αυτής της δυναμικής βρίσκεται ο δικηγόρος κ. Ζαχαρίας Κεσσές, ο οποίος εκπροσωπεί πρόσωπα που δηλώνουν πληγέντα. Παρά το γεγονός ότι δεν έχουν παρουσιαστεί νέα, ουσιαστικά στοιχεία ικανά να ανατρέψουν τα δικαστικά δεδομένα, η ρητορική του τείνει σταθερά να μεταφέρει τη συζήτηση από τις δικαστικές αίθουσες στο πεδίο των εντυπώσεων.
Η θεματολογική ταύτιση
Το πλέον αξιοσημείωτο στοιχείο είναι η εντυπωσιακή θεματολογική και χρονική ταύτιση αυτών των κατά καιρούς παρεμβάσεων με την ειδησεογραφική γραμμή των ΜΜΕ του ομίλου Μαρινάκη. Κάθε δημόσια τοποθέτηση ή νέα κίνηση αναδεικνύεται άμεσα σε κεντρικό θέμα στο in.gr και στο MEGA.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η 14η Ιουλίου 2026, όταν, παράλληλα με αίτηση ανάσυρσης της δικογραφίας, το MEGA παρουσίασε εκτενώς μια αγωγή στο Ισραήλ, με τον κ. Κεσσέ να αναλύει τηλεοπτικά ισχυρισμούς περί προμήθειας του λογισμικού.
Η ίδια σύμπλευση αποτυπώθηκε πρόσφατα, στις 23 Σεπτεμβρίου 2026. Τη στιγμή που η πλευρά του κ. Κεσσέ εξαπέλυε βολές για «ασυγχώρητη αδράνεια» των Αρχών σχετικά με νέα μήνυση στελέχους της ΕΥΠ και επικαλείτο εκθέσεις της Επιτροπής της Βενετίας, το in.gr έσπευδε να αναπαράγει αυτούς τους ισχυρισμούς.
Η επικοινωνιακή ανακύκλωση
Αυτή η διαρκής επικοινωνιακή ανακύκλωση, ακόμη και ελλείψει νέων δεδομένων, δημιουργεί την αίσθηση μιας παράλληλης τροχιάς ανάμεσα στις νομικές ενέργειες και την εκδοτική ατζέντα. Η δυναμική αυτή ενισχύεται από την εμφάνιση προσώπων, όπως ο καθηγητής Παύλος Ελευθεριάδης, οι οποίοι επιλέγουν να συντονιστούν κάτω από την ίδια δικηγορική στέγη. Τα συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης αγκαλιάζουν αυτές τις περιπτώσεις, μετατρέποντας τις νομικές διεκδικήσεις τους σε μόνιμο σημείο αναφοράς.
Αυτή η μεθοδευμένη κλιμάκωση αποκτά ξεκάθαρα πολιτικά χαρακτηριστικά όταν οι νομικές παρεμβάσεις μετατρέπονται σε πλατφόρμα προσωπικής στοχοποίησης της πολιτικής ηγεσίας. Οι δημόσιες τοποθετήσεις του κ. Κεσσέ, ο οποίος έφτασε στο σημείο να στραφεί ευθέως κατά του πρωθυπουργού, καταλογίζοντάς του προσωπικές «ευθύνες στη λειτουργία των μυστικών υπηρεσιών», αποδεικνύουν ότι το διακύβευμα δεν είναι πλέον νομικό.
Οταν οι θεσμικές διαδικασίες υποτάσσονται σε μια ρητορική που στοχεύει στον πυρήνα της κυβέρνησης, ο νομικός παραστάτης κινδυνεύει να εμφανιστεί ως ένας λειτουργικός «ιμάντας μεταφοράς» επιδιώξεων από εξωγενείς παράγοντες με την υπόθεση, οι οποίοι επιδιώκουν την πολιτική αποσταθεροποίηση.
Η αληθινή προστασία του κράτους δικαίου δεν επιτυγχάνεται μέσα από επικοινωνιακά σχήματα, αλλά μέσα από την εμπιστοσύνη στις αποφάσεις του ανωτάτου δικαστηρίου, το οποίο οφείλει να κρίνει απερίσπαστο.
