Το πολιτικό αδιέξοδο του Νίκου Ανδρουλάκη μοιάζει πλέον άρρηκτα συνδεδεμένο με το πολύκροτο σίριαλ των παρακολουθήσεων.
Εγκλωβισμένος σε μια στείρα ρητορική, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μετέτρεψε την προσωπική του υπόθεση σ’ ένα εργαλείο μικροκομματικής σκοπιμότητας, επιχειρώντας να την κεφαλαιοποιήσει προς ίδιον όφελος.
Η πραγματική θεσμική εκτροπή συντελείται από τον ίδιο, καθώς η εμμονική εργαλειοποίηση του θέματος και οι συνεχείς δικαστικές προσφυγές –που προσκρούουν στην αρχειοθέτηση από τον Αρειο Πάγο– αποδεικνύουν μια απεγνωσμένη προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης, η οποία αφήνει παγερά αδιάφορη την κοινωνία.
Οι ευθύνες των κορυφαίων στελεχών του κόμματος γίνονται εδώ ακόμη πιο διακριτές. Αντί να αποτρέψουν αυτήν την αυτοκαταστροφική στρατηγική, ηγετικά στελέχη σιώπησαν ή συντάχθηκαν τυφλά πίσω από αυτήν τη μονοθεματική ατζέντα.
Αναλώθηκαν σε κοινοβουλευτικές κορόνες, αποτυγχάνοντας να παραγάγουν μια πραγματική, πρόταση διακυβέρνησης. Η στάση τους συντηρεί την εικόνα ενός κόμματος που ετεροπροσδιορίζεται, αδυνατώντας να συνδεθεί με τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών.
Υπάρχει, λοιπόν, «ρήτρα διαφυγής» για τον Ανδρουλάκη μέσα από αυτό το αφήγημα; Η απάντηση είναι αρνητική, καθώς η κοινωνία αδιαφορεί για τo προσωπικό του δράμα. Το ΠΑΣΟΚ βουλιάζει στην εσωστρέφεια, με τον ίδιο εγκλωβισμένο σ’ ένα σίριαλ σε επανάληψη. Η πολιτική του καθήλωση, αναμένεται να σφραγιστεί με τη φράση: «Ανδρέα, συρρίκνωσα το κόμμα».
