Καθαρά Δευτέρα σήμερα. Η μέρα που ο ουρανός γεμίζει χαρταετούς, οι ταράτσες γεμίζουν «έλα, τράβα!» και η αντιπολίτευση… κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: πετάει χαρταετό. Όχι μόνο σήμερα. Όλο τον χρόνο.
Διότι αν υπάρχει ένα πολιτικό έθιμο που τηρείται με ευλάβεια, αυτό δεν είναι η λαγάνα. Είναι η συστηματική απογείωση χωρίς σχέδιο πτήσης. Στο έδαφος; Κανείς. Στον αέρα; Όλοι. Με πρώτο και καλύτερο το ΠΑΣΟΚ, που ψάχνει ακόμα τον άνεμο που θα σηκώσει τη βελόνα σταθερά πάνω από το 12%.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίζεται κάθε τόσο με ύφος ανθρώπου που κρατά σπάγκο. Μόνο που ο χαρταετός του είτε μπλέκεται στα καλώδια είτε προσγειώνεται άδοξα σε καμιά ταράτσα. Στρατηγική; «Ούτε με τη ΝΔ, ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ». Δηλαδή ούτε με τον άνεμο, ούτε με το ρεύμα. Απλώς κοιτάμε τον ουρανό και ελπίζουμε.
Και γύρω του οι λοιπές «δημοκρατικές δυνάμεις» – πάντα σε εισαγωγικά, γιατί ο τίτλος προηγείται της απόδοσης – δίνουν ρεσιτάλ αερολογίας. Καταγγέλλουν τα πάντα, προτείνουν τα μισά και κοστολογούν σχεδόν τίποτα. Αν η πολιτική ήταν σαρακοστιανός μπουφές, θα έφερναν μόνο ταραμοσαλάτα χωρίς ψωμί.
Στο μεταξύ, η χώρα τρέχει με πραγματικές ατζέντες: οικονομία, επενδύσεις, πανεπιστήμια, υγεία. Αλλά η αντιπολίτευση επιμένει στη μεταφυσική του χαρταετού. «Να πέσει η κυβέρνηση» – και μετά; Σιωπή. Σαν παιδί που έκοψε τον σπάγκο και τώρα κοιτά τον αετό να χάνεται προς άγνωστη κατεύθυνση.
Το ΠΑΣΟΚ ειδικά μοιάζει να νοσταλγεί εποχές που ο χαρταετός πετούσε μόνο με το όνομα. Σήμερα χρειάζεται σχέδιο, βάρος, ουρά, ισορροπία. Χρειάζεται πολιτική πρόταση που να στέκεται στον αέρα των δεδομένων, όχι στον θερμό αέρα των τηλεοπτικών πάνελ.
Αλλά ίσως είμαστε άδικοι. Ίσως όλο αυτό είναι μια πράξη συνέπειας. Αφού η Καθαρά Δευτέρα συμβολίζει την αρχή της νηστείας, κάποιοι αποφάσισαν να νηστεύουν από ρεαλισμό. Και αφού το πέταγμα του χαρταετού θέλει άνεμο, προτιμούν τον άνεμο της γκρίνιας: φυσάει παντού και δεν κοστίζει τίποτα.
Έτσι, την ώρα που οι πολίτες προσπαθούν να κρατήσουν τον δικό τους χαρταετό ψηλά – με λογαριασμούς, δουλειές, υποχρεώσεις – η αντιπολίτευση εξασκείται στο σπορ της ελαφρότητας. Ελαφρύ πρόγραμμα, ελαφρύ αφήγημα, ελαφριά ευθύνη.
Τουλάχιστον σήμερα ας το χαρούμε αυθεντικά. Ας φάμε τη λαγάνα μας, ας πετάξουμε τον αετό μας – κανονικό, όχι πολιτικό – και ας ευχηθούμε κάποτε να δούμε και σοβαρή πτήση στη δημόσια σφαίρα.
Καλά κούλουμα. Και προσοχή στα καλώδια.
