Η απώλεια του Γιάννη Βαρβιτσιώτη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων του, κλείνει οριστικά ένα εμβληματικό και μεγάλο κεφάλαιο της Μεταπολίτευσης.
Ως ιστορικό και ιδρυτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, υπήρξε κορυφαίος υπουργός Εθνικής Άμυνας, Δικαιοσύνης και Παιδείας, αφήνοντας πίσω του ένα ανεξίτηλο και βαθύ θεσμικό αποτύπωμα.
Υπήρξε αυθεντικός ευπατρίδης, συνδετικός κρίκος με τη γενιά του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που πορεύτηκε πάντα με απόλυτο σεβασμό, αξιοπρέπεια και νηφαλιότητα προς όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του.
Αποχωρώντας κάποτε από την ενεργό δράση, είχε διατυπώσει τη βαθιά ανθρώπινη και διαχρονική ρήση: «Αισθάνομαι φιλία απέναντι στους ανθρώπους που ξέρω και με ξέρουν με το μικρό όνομα».
Αυτή η προσωπική του εξομολόγηση συμπυκνώνει ιδανικά μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Μας θυμίζει συγκινητικά ότι η πολιτική δεν είναι μόνο ψυχρή, τεχνοκρατική διαχείριση αριθμών. Για να αγγίξει πραγματικά τον κάθε πολίτη και να σφυρηλατήσει μια ειλικρινή σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία, χρειάζεται γνήσιο συναίσθημα, ενσυναίσθηση, ευαισθησία και ζεστή, ανθρώπινη επαφή.
Η σύγχρονη ελληνική κεντροδεξιά, αντλώντας έμπνευση από αυτό το υπεύθυνο και βαθιά συναισθηματικό ήθος, κοιτάζει το αύριο με ακλόνητη αισιοδοξία. Ανανεώνεται διαρκώς και αποδεικνύει στην πράξη ότι η νέα ηγεσία μπορεί να συνδυάζει τον ορθό λόγο με την καρδιά, οδηγώντας τη χώρα μας με σταθερότητα, ελπίδα και κοινωνική δικαιοσύνη.
