Στο ΠΑΣΟΚ επιχειρούν, λέει, να προσεγγίσουν το κοινό στην Αττική κάνοντας περιοδείες με το ίδιο «έργο» που δεν κόβει εισιτήρια.
Το πρόβλημα δεν το έχει το κοινό. Δεν φταίνε δηλαδή οι ψηφοφόροι που γυρνούν την πλάτη, αλλά το έργο και ο… θίασος μαζί με τον πρωταγωνιστή που ενώ βλέπουν ότι οι θέσεις των θεατών είναι κενές συνεχίζουν με την ίδια χιλιοπαιγμένη παράσταση.
Καταστροφολογία, εμφυλιοπολεμική ρητορική προερχόμενη από τον προηγούμενο αιώνα με τα «μπλε» και «πράσινα» καφενεία με μπόλικες δόσεις «αυριανισμού», η τακτική του ΠΑΣΟΚ δεν θυμίζει απλά άλλες εποχές, αλλά καθίσταται και επικίνδυνη αφού επιχειρεί να αποδομήσει θεσμούς και να στοχοποιήσει πολιτικούς αντιπάλους.
Την ίδια στιγμή, επανέρχεται και το «λεφτά υπάρχουν» διανθισμένο με το παλιό καλό «δώσ’ τα όλα», την ώρα που γεωπολιτικές και οικονομικές αναταράξεις ταλανίζουν όχι μόνο την ευρύτερη περιοχή και την Ευρώπη, αλλά ίσως και τον πλανήτη στο σύνολό του.
Με υποσχέσεις προς όλους και όλες και με εμφανή προσπάθεια να δημιουργήσουν συνθήκες θυμού στους πολίτες αλλά και με αναφορές σε «κάθαρση» από δήθεν σκάνδαλα και αυτοπροσδιορισμούς περί εντιμότητας και άλλων τινών αναζητούν ψήφους εκεί που τις αναζητούν και οι ανταγωνιστές τους.
Μπροστά στην αγωνία που κορυφώνεται ελέω δημοσκοπήσεων επιδιώκουν ταξικές αντιπαραθέσεις και ιδεολογικές διαφοροποιήσεις που μετατρέπονται σε ιδεοληπτικές αντιπαραθέσεις με τους ανταγωνιστές στον χώρο της Αριστεράς.
Χωρίς προτάσεις, χωρίς εναλλακτικές λύσεις και χωρίς να αλλάζει έστω η παράσταση, το να κόψεις εισιτήρια και να γεμίσεις την (πολιτική) σκηνή δείχνει ακατόρθωτο. Ειδικά όταν απευθύνεσαι σε ένα κοινό που στο παρελθόν χόρτασε υποσχέσεις που χαρακτηρίστηκαν αυταπάτες από όσους τις έδωσαν.
Και μπορεί να μην έχει κλειδώσει η δεύτερη θέση αφού τα δεδομένα τα πραγματικά θα καταγραφούν από τον Σεπτέμβριο και μετά, εν τούτοις η συνέχιση της ίδιας πορείας οδηγεί σε αδιέξοδο – σε δρόμο χωρίς επιστροφή…
