Στρατηγική για ...σεμινάριο από τον Σωκράτη Φάμελλο που κατάφερε να εξαφανίσει ένα κόμμα το οποίο ήταν αξιωματική αντιπολίτευση
Υπάρχουν στιγμές στην πορεία της ελληνικής Αριστεράς όπου η πραγματικότητα ξεπερνά ακόμα και το πιο ευφάνταστο σενάριο πολιτικής σάτιρας, και η σημερινή κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί επάξια τα πρωτεία σε αυτή την κατηγορία.
Στο επίκεντρο αυτού του ιδιότυπου δράματος βρίσκεται ο Σωκράτης Φάμελλος. Ενας πολιτικός που ξεκίνησε ως το πιστό και υπάκουο «πρωτοπαλίκαρο» του Αλέξη Τσίπρα και, εφαρμόζοντας μια στρατηγική που θα μείνει στην ιστορία της πολιτικής επικοινωνίας ως το απόλυτο ανέκδοτο, κατάφερε να κάνει ένα ολόκληρο κόμμα από αξιωματική αντιπολίτευση –στην αρχή της παρούσας κοινοβουλευτικής περιόδου– να είναι σήμερα ουσιαστικά… αθέατο.
Η πορεία του μοιάζει με μια απεγνωσμένη, σχεδόν μεταφυσική προσπάθεια να παραδώσει τα κλειδιά ενός πολιτικού φορέα, που πριν από έντεκα ακριβώς χρόνια κυβερνούσε με αυτοπεποίθηση τη χώρα, στα πόδια ενός ηγεμόνα που πλέον δείχνει με κάθε κίνηση και δημόσια δήλωσή του ότι δεν θέλει να ακούει απολύτως τίποτα για το δημιούργημά του.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει γυρίσει οριστικά σελίδα με το δικό του προσωποπαγές κόμμα, αλλά ο Σ. Φάμελλος παρέμενε εμμονικά προσκολλημένος σε ένα ένδοξο παρελθόν, μετατρέποντας την καθημερινή πολιτική παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ σε μια αδιέξοδη άσκηση εσωτερικής ισορροπίας που οδήγησε το κόμμα στα όρια της απόλυτης πολιτικής ανυπαρξίας, φλερτάροντας ανοιχτά με δημοσκοπικά ποσοστά της τάξης του 1%.
Αυτή η πολιτική της «αορατότητας», της διαρκούς εσωστρέφειας και της πλήρους αποξένωσης από την τρέχουσα κοινωνική πραγματικότητα δεν θα μπορούσε προφανώς να μείνει για πολύ καιρό χωρίς απάντηση στο εσωτερικό ενός πολιτικού χώρου που παραδοσιακά φημίζεται για τις σφοδρές ιδεολογικές συγκρούσεις του.
Το γαϊτανάκι της ευθείας αμφισβήτησης άνοιξε με τον πιο θορυβώδη και ανατρεπτικό τρόπο ο Παύλος Πολάκης. Με το γνωστό επιθετικό ύφος του, ο Κρητικός βουλευτής δεν μάσησε τα λόγια του, βγήκε μπροστά και ζήτησε ευθέως την άμεση παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου, θέτοντας ουσιαστικά τον εαυτό του παρόντα στην επερχόμενη κούρσα για την αρχηγία.
Ο Π. Πολάκης δεν περιορίστηκε στην αυστηρή εσωκομματική κριτική, αλλά προχώρησε σε ένα ευρύ, αν και πολιτικά παράδοξο, προσκλητήριο. Ανοιξε διάπλατα την πόρτα προς το ΜέΡΑ25, τη Νέα Αριστερά, τον Νίκο Κοτζιά, τη Λούκα Κατσέλη, ακόμα και προς το παραδοσιακό ΚΚΕ, συντεταγμένα και προς τον Αλέξη Τσίπρα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ανακατέψει την τράπουλα της ευρύτερης Αριστεράς, προκαλώντας όμως ταυτόχρονα σοβαρά ερωτήματα για τη συνοχή αυτού του ιδεολογικού μείγματος.
Από την πλευρά του ο Νίκος Παππάς, κινούμενος με τη δική του διακριτή πολιτική στρατηγική και έχοντας βαθιά γνώση των ισορροπιών, έστειλε ένα ξεκάθαρο, αυστηρό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, τονίζοντας με νόημα ότι δεν είναι σε καμία περίπτωση νοητό να υπαγορεύουν την πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ όσοι έχουν επιλέξει συνειδητά να βρίσκονται σε άλλο κόμμα –κυρίως μέλη της Κεντρικής Επιτροπής– ή θέλουν να διασπάσουν την παράταξη.
Πρόκειται για μια ευθεία βολή προς εκείνους που εκτός των τειχών προσπαθούν να επηρεάσουν τις εσωτερικές εξελίξεις στην Κουμουνδούρου. Την ίδια ακριβώς στιγμή, η Ρένα Δούρου τηρεί τη δική της στάση αναμονής και κριτικής, αμφισβητώντας με τον δικό της, πιο διακριτικό αλλά απόλυτα σαφή τρόπο, τις επιλογές Φάμελλου που συρρίκνωσαν την επιρροή του κόμματος στην κοινωνία.
Ο καθένας από την πλευρά του, με διαφορετικά εργαλεία, τακτικές και επιχειρήματα, συμφωνεί τελικά σε ένα πράγμα: ότι η εποχή Φάμελλου έκλεισε τον κύκλο της αφήνοντας πίσω της πολιτικά συντρίμμια.
Ολα αυτά τα εκρηκτικά συστατικά συνθέτουν ένα σκηνικό απόλυτης, ολοκληρωτικής σύγκρουσης εν όψει της κρίσιμης συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής στις 11 Ιουλίου.
Η συγκεκριμένη ημερομηνία δεν αποτελεί πλέον απλώς έναν ακόμα τυπικό σταθμό στο κομματικό ημερολόγιο, αλλά τη μέρα του μεγάλου, τελικού ξεκαθαρίσματος λογαριασμών.
Στους διαδρόμους και στα πολιτικά πηγαδάκια του ΣΥΡΙΖΑ, τα κορυφαία στελέχη κινούνται ήδη με… λυμένα τα ζωνάρια, έτοιμα για μια τελική, αδυσώπητη αναμέτρηση που θα καθορίσει αν το κόμμα θα καταφέρει τελικά να επιβιώσει πολιτικά ή αν θα περάσει οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ως μια παροδική κυβερνητική παρένθεση του παρελθόντος.
Για πολλούς πολιτικούς παρατηρητές το πείραμα της «αόρατης» πολιτικής του Σωκράτη Φάμελλου απέτυχε παταγωδώς, και τώρα η σκληρή πραγματικότητα απαιτεί καθαρές απαντήσεις, δύσκολες αποφάσεις και κυρίως, μια νέα αριστερή, πιο ριζοσπαστικοποιημένη ηγεσία που θα μπορεί να σταθεί με αξιώσεις απέναντι στις προκλήσεις των καιρών, αφήνοντας πίσω –όσο μπορεί– τις εμμονές και τις αυταπάτες του παρελθόντος.
Οι ίδιοι παρατηρητές δεν απέκλειαν το ενδεχόμενο ο Σωκράτης Φαμελλος, για να διασώσει την προεδρική του θέση, να κάνει στροφή 180 μοιρών και να υπεραμυνθεί της αυτόνομης εκλογικής καθόδου του κόμματος στις εθνικές εκλογές, όποτε αυτές γίνουν, απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα.
Σε κάθε περίπτωση όμως, το πολιτικό του κεφάλαιο, με τον τρόπο που χειρίστηκε την κατάσταση έχει τρωθεί στο έπακρο.
Το τελευταίο, σε συνδυασμό με τις αποστάσεις που παίρνουν στενοί του συνεργάτες, καθιστά την όποια πολιτική μελλοντική του κίνηση εξαιρετικά επισφαλή.
