Γιατί είκοσι μέρες μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, το ενδιαφέρον του κόσμου για τις συνθήκες του θανάτου του, παραμένει αμείωτο;
Γιατί η επικαιρότητα επιστρέφει κάθε μέρα σε αυτή την ιστορία; Γιατί τα social media γεμίζουν ακόμη με τραγούδια και μηνύματα αγάπης για τον δικό μας τραγουδιστή;
Ίσως γιατί ο Γιώργος έμοιαζε ένας από εμάς. Ένας άνθρωπος που πήγε να φροντίσει την υγεία του και δεν γύρισε σπίτι. Κι όταν ένας θάνατος αφήνει την αίσθηση πως ίσως να μπορούσε να είχε αποτραπεί, η θλίψη γίνεται θυμός και το «γιατί» δεν σωπαίνει. Ο κόσμος πιστεύει πως όσα έγιναν εκείνη την ημέρα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί αλλιώς. Οι δύο γιατροί κατηγορούνται και έχουν προφυλακιστεί, όμως δεν είμαστε εμείς που θα αποφανθούμε για την ευθύνη τους. Αυτό θα το κρίνει η Δικαιοσύνη. Ο κόσμος νιώθει το άδικο· σκέφτεται πως ίσως υπήρχε τρόπος να σωθεί ένας άνθρωπος.
Και μετά έρχονται τα τραγούδια. Ανεβαίνουν ξανά και ξανά, γιατί ο καθένας βρίσκει μέσα τους κάτι δικό του: έναν έρωτα, μια πληγή, μια νύχτα που δεν ξεχνιέται. Είναι σαν να του λέμε «είσαι ακόμη εδώ».
Τα πράσινα μαλλιά, τα σκουλαρίκια και οι εκκεντρικές εμφανίσεις ήταν η εικόνα του. Δεν ήταν, όμως, αυτά που αγάπησε ο κόσμος. Αγάπησε την ψυχή που, όπως λένε όσοι τον γνώρισαν, κρυβόταν πίσω από τη σκηνική του περσόνα. Κι έτσι, πίσω από τον σταρ, είδε έναν δικό του άνθρωπο. Γι’ αυτό δεν σταματά να τον θυμάται. Γι’ αυτό τα τραγούδια του ακούγονται ακόμη σαν να τα λέει ο ίδιος επάνω στο stage.
