Όσο περνά ο καιρός και γίνονται γνωστά όλα όσα περιλαμβάνονται στις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ τόσο τα ερωτήματα αυξάνονται.
Το θέμα με τις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που φτάνουν, τμηματικά, στη Βουλή και αφορούν βουλευτές, υπουργούς και πρώην υπουργούς, αρχίζει να παίρνει άλλες διαστάσεις με τα ερωτήματα για το τι ακριβώς συμβαίνει να πληθαίνουν.
Πρώτα απ’ όλα είναι αξιοσημείωτο ότι αυτά που βλέπουν σήμερα το φως της δημοσιότητα αλλά και τα πρόσωπα που κάποιοι θέλουν να κρεμάσουν στα μανταλάκια, έχουν διαρρεύσει από τον περασμένο Οκτώβριο, ειδικά ως προς κάποια ονόματα. Παράλληλα, το διάστημα που μεσολάβησε μέχρι να πάνε οι δικογραφίες στη Βουλή είχαν περιγραφεί περίπου και τα αδικήματα που επικαλείται η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Με δεδομένο πάντα ότι δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες, διαπιστώνεται πως στην πλειονότητά τους τα αιτήματα για άρση ασυλίας δείχνουν να βασίζονται σε σαθρές βάσεις και σε αστείες αναφορές περί ενδείξεων. Υπάρχουν και περιπτώσεις, ελάχιστες, που απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση. Αυτό όμως είναι άλλο και άλλο είναι ο διασυρμός –για μήνες– προσώπων, όπως έγινε και στην προηγούμενη δικογραφία του καλοκαιριού όπου φάνηκε η προσπάθεια εμπλοκής προσώπων.
Η τρίτη δικογραφία που έφτασε στη Βουλή είναι αποκαλυπτική. Αφορά δύο βουλευτές, τον Χαράλαμπο Αθανασίου και τον Τάσο Χατζηβασιλείου, και ζητεί άρση ασυλίας για «ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος» αναφέροντας μάλιστα ότι δεν τελέστηκε το αδίκημα καθώς και ότι οι δύο βουλευτές δεν υπερέβησαν το όριο των προπαρασκευαστικών πράξεων και δεν έφτασαν στο επίπεδο της εκτέλεσης ενώ δεν υπήρξε ζημία και της Ε.Ε.
Ναι, αυτό αναφέρει. Ουσιαστικά πήγε μια δικογραφία που παραγνωρίζει ότι για να υπάρχει καταδικαστική απόφαση στην περίπτωση της ηθικής αυτουργίας την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να αναφέρονται σ’ αυτήν ο τρόπος και τα μέσα με τα οποία ο ηθικός αυτουργός προκάλεσε στη συγκεκριμένη περίπτωση στον φυσικό αυτουργό την απόφαση να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε.
Επίσης να αναφέρονται τα πραγματικά περιστατικά, από τα οποία το δικαστήριο συνήγαγε ότι ο ηθικός αυτουργός προκάλεσε με τον τρόπο και τα μέσα αυτά στον φυσικό αυτουργό την απόφασή του.
Άρα πώς θα κρίνει αυτήν την υπόθεση το δικαστήριο που θα κληθεί να αποφανθεί εάν φτάσουν εκεί οι δύο βουλευτές; Και ποιος στο τέλος της ημέρας θα επανορθώσει ως προς τον διασυρμό τους; Όπως και για τους περισσότερους βουλευτές που βλέπουν το όνομά τους να γίνεται φέιγ βολάν ενώ στα διαβιβαστικά και στις δικογραφίες που τους αφορούν τα περιστατικά είναι σχεδόν αστεία;
Ακόμη και να θέλει κάποιος να μην μπει στη λογική θεωριών, το θέμα αρχίζει και… μπάζει. Και γι’ αυτό προκαλεί και αντιδράσεις. Τόσο για το περιεχόμενο των περισσότερων περιπτώσεων όσο και για τον χρόνο που επελέγη σε συνδυασμό και με το γεγονός ότι οι υποθέσεις φτάνουν… τμηματικά διατηρώντας στο προσκήνιο μια συζήτηση σκανδαλολογική.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ειδικά αυτά που δηλώνουν κόμματα εξουσίας, οφείλουν να πάρουν θέση και όχι να επιχειρούν να εργαλειοποιήσουν ένα ζήτημα που λαμβάνει περίεργες διαστάσεις.
Όχι τίποτα άλλο, μη χρειαστεί να βρεθούν στη θέση του Αλέξη Τσίπρα που τώρα επιχειρεί να δικαιολογήσει τη στάση του στη σκευωρία της Novartis αφού όμως διασύρθηκαν πολιτικοί αντίπαλοί του.
