Στο χθεσινό σημείωμα αναφερθήκαμε στην πρωτοφανή παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, για μια κόκκινη κάρτα που οδήγησε στο «κόκκινο» τη σχέση της FIFA με την UEFA.
Αυτή, όμως, είναι η κορυφή του παγόβουνου, γιατί η σπασμωδική κίνηση της FIFA για χάρη του Ντόναλντ Τραμπ –απαράδεκτη σε κάθε περίπτωση– ανέδειξε μια πραγματικότητα που οι παράγοντες της βιομηχανίας του ποδοσφαίρου απέκρυπταν και ο… «αυθορμητισμός» του Αμερικανού προέδρου την αποκάλυψε και την πέταξε κυριολεκτικά στα μούτρα του Τζάνι Ινφαντίνο.
Κι αυτή είναι ότι το ποδόσφαιρο, ως γεωπολιτικό προϊόν, έχει γίνει πλέον «πολύ μεγάλο για να αφεθεί στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου». Η εποχή όπου η FIFA λειτουργούσε ως «Βατικανό» με τους δικούς του απαραβίαστους κανόνες τελείωσε αφ’ ης στιγμής ο ηγέτης μιας υπερδύναμης άσκησε την κρατική και προσωπική του ισχύ προκειμένου να προτάξει τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα της χώρας του έναντι των παραδοσιακών ευρωπαϊκών δομών.
Και επειδή συχνά μιλάμε για «ποδοσφαιροποίηση» της πολιτικής, είναι πλέον γεγονός η «πολιτικοποίηση» του ποδοσφαίρου. Απτή απόδειξη η άμεση αντίδραση της Κομισιόν, της βελγικής κυβέρνησης, και των Βρετανών βουλευτών: οι κυβερνήσεις αντιλαμβάνονται πλέον το ποδόσφαιρο ως πεδίο άσκησης διπλωματικής πίεσης.
Εν κατακλείδι, το περιστατικό δεν ήταν τυχαίο. Είναι power politics που στο εξής θα γίνεται συχνότερη.
