Η υπεράσπιση του Γιάννη Σγουρού από το ΠΑΣΟΚ ανοίγει νέα πολιτικά ερωτήματα για τη στάση της Χαριλάου Τρικούπη απέναντι στην ελευθερία του Τύπου και τις επιθέσεις κατά δημοσιογράφων.
Η δημόσια υπεράσπιση του Γιάννη Σγουρού από το ΠΑΣΟΚ μετά το επεισόδιο με τον δημοσιογράφο Σταμάτη Ζάχαρο δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη κομματική αντιπαράθεση με τη Νέα Δημοκρατία. Αποτελεί μια πολιτική επιλογή με σαφές συμβολικό βάρος. Διότι όταν ένα κόμμα επιλέγει να καλύψει πολιτικά ένα στέλεχος που βρέθηκε στο επίκεντρο καταγγελιών για επιθετική συμπεριφορά απέναντι σε δημοσιογράφο, τότε δεν κρίνεται μόνο η στάση απέναντι σε ένα περιστατικό. Κρίνεται συνολικά η αντίληψή του για την ελευθερία του Τύπου, την ανοχή απέναντι στις πιέσεις προς δημοσιογράφους και τα όρια του δημόσιου πολιτικού διαλόγου.
Η ανακοίνωση της Χαριλάου Τρικούπη δεν περιορίστηκε σε μια επίθεση κατά της κυβέρνησης. Επέλεξε να υπερασπιστεί ευθέως τον Γιάννη Σγουρό, χαρακτηρίζοντάς τον πολιτικό με «ήθος» και υιοθετώντας ουσιαστικά τη δική του εκδοχή για το περιστατικό.
Η στήριξη στον Σγουρό είναι και πολιτική υιοθέτηση της στάσης του
Εδώ, όμως, γεννάται ένα εύλογο πολιτικό ερώτημα: θεωρεί το ΠΑΣΟΚ ότι οι επιθετικές αναφορές και οι απειλές προς δημοσιογράφους μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ένα απλό επεισόδιο που λύνεται με μια μεταγενέστερη ανάρτηση περί «ήπιου δημόσιου διαλόγου»;
Διότι η δημόσια εικόνα που δημιουργήθηκε δεν αφορά μια έντονη πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ αντιπάλων. Αφορά τη σχέση ενός πολιτικού προσώπου με έναν λειτουργό της ενημέρωσης.
Η ελευθερία του Τύπου δεν μπορεί να είναι επιλεκτική
Το ΠΑΣΟΚ έχει επανειλημμένα ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση για ζητήματα που αφορούν την ελευθερία του Τύπου, τη λειτουργία των μέσων ενημέρωσης και την προστασία των δημοσιογράφων.
Ακριβώς γι’ αυτό η συγκεκριμένη στάση προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη συζήτηση.
Γιατί όταν το ίδιο κόμμα επιλέγει να σταθεί χωρίς ουσιαστική επιφύλαξη δίπλα στον Γιάννη Σγουρό, πολλοί εύλογα αναρωτιούνται αν αυτή είναι η αντίληψη της Χαριλάου Τρικούπη για την ελευθερία της δημοσιογραφικής εργασίας.
Η υπεράσπιση ενός κομματικού στελέχους δεν μπορεί να οδηγεί στην υποβάθμιση της ανάγκης προστασίας όσων ασκούν το δημοσιογραφικό τους έργο, ακόμη και όταν οι ερωτήσεις τους είναι ενοχλητικές.
Η αντιπαράθεση με τη ΝΔ δεν απαντά στο βασικό ερώτημα
Η ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος της στην κριτική προς τη Νέα Δημοκρατία, παραθέτοντας μια σειρά από υποθέσεις προηγούμενων ετών.
Πρόκειται, όμως, για μια γνωστή πολιτική τακτική μετατόπισης της συζήτησης.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι τι έκανε ή δεν έκανε η Νέα Δημοκρατία σε άλλες περιπτώσεις.
Το ερώτημα είναι αν το ΠΑΣΟΚ θεωρεί αποδεκτό ένα πολιτικό του στέλεχος να επιτίθεται σε δημοσιογράφο και στη συνέχεια να καλύπτεται πλήρως από το ίδιο το κόμμα.
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν δίνεται με συμψηφισμούς.
Το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπει η Χαριλάου Τρικούπη
Σε μια περίοδο όπου η δημόσια συζήτηση για την ελευθερία του Τύπου βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο, κάθε πολιτική τοποθέτηση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.
Η επιλογή του ΠΑΣΟΚ να υπερασπιστεί συνολικά τον Γιάννη Σγουρό εκπέμπει ένα μήνυμα που δύσκολα συμβαδίζει με την εικόνα ενός κόμματος που δηλώνει πως υπερασπίζεται τη θεσμική λειτουργία και την ανεξάρτητη δημοσιογραφία.
Η κριτική προς την κυβέρνηση αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα κάθε αντιπολίτευσης.
Η πολιτική κάλυψη, όμως, απέναντι σε ένα περιστατικό που αφορά τη σχέση πολιτικών και δημοσιογράφων δημιουργεί εύλογους προβληματισμούς για τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία αντιμετωπίζονται ανάλογες υποθέσεις.
Και τελικά, το ερώτημα παραμένει: όταν ένας δημοσιογράφος βρίσκεται απέναντι σε πιέσεις ή απειλές από πολιτικό πρόσωπο, το ΠΑΣΟΚ στέκεται σταθερά υπέρ της ελευθερίας του Τύπου ή επιλέγει τη σιωπή όταν ο πρωταγωνιστής ανήκει στις δικές του τάξεις;
