Η καταγγελτική ρητορική του Νίκου Ανδρουλάκη αναδεικνύει μια σαφή αλλαγή προτεραιοτήτων και ύφους από την πολιτική του Κώστα Σημίτη.
Το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη ήταν ταυτισμένο με τη θετική ατζέντα (ΟΝΕ, μεγάλα έργα), ενώ το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη επενδύει στρατηγικά στη σκανδαλολογία και σε θέματα που άπτονται του κράτους δικαίου.
Ενώ ο μετριοπαθής χώρος ζητά συγκλίσεις σε εθνικά ζητήματα και μεταρρυθμίσεις (όπως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια), το ΠΑΣΟΚ επιλέγει το «όχι» ή την αποχή, χρησιμοποιώντας μεθόδους και πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ σε μια προσπάθεια οριοθέτησης από τη ΝΔ.
Είναι σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη έχει απομακρυνθεί από την κεντρώα ορθολογική πολιτική του Κώστα Σημίτη έχοντας επιλέξει την αριστερόστροφη «ριζοσπαστικοποίηση» ως μόνο τρόπο να καταστεί ξανά ο κύριος πόλος και η έκφραση της Κεντροαριστεράς.
Η τοξικότητα, που συνήθως αποτελεί απότοκο της ριζοσπαστικοποίησης, εμφανώς λειτουργεί ως πυξίδα για τις μελλοντικές συμμαχίες του ΠΑΣΟΚ. Όταν το κόμμα επιλέγει τη μετωπική σύγκρουση και την υιοθέτηση θέσεων που παραδοσιακά ανήκουν στην «υπαρκτή» Αριστερά, ουσιαστικά καίει τις γέφυρες με το Κέντρο και τη Δεξιά.
Σε κάθε περίπτωση, οι ψηφοφόροι πρέπει να ξέρουν ότι αυτό το ΠΑΣΟΚ είναι μια μορφή ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα.
