Η πρεμιέρα του 5ου κύκλου της δημοφιλούς σειράς «Fauda» στην πλατφόρμα του Netflix προκαλεί συγκίνηση στο παγκόσμιο κοινό.
Δεν πρόκειται για μια απλή τηλεοπτική επιστροφή, αλλά για μια ωμή, σχεδόν ντοκιμαντερίστικη καταγραφή του συλλογικού τραύματος που άφησε πίσω της η τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου 2023. Οι δημιουργοί της σειράς αναγκάστηκαν να αλλάξουν το αρχικό σενάριο, συνειδητοποιώντας ότι η πραγματικότητα είχε ξεπεράσει κάθε φαντασία. Ξαναγράφοντας τη σεζόν από την αρχή, μετέφεραν τη δράση δύο χρόνια μετά τη σφαγή, αποτυπώνοντας το μετατραυματικό στρες μιας ολόκληρης κοινωνίας, αλλά και τη μεταφορά της τρομοκρατικής δράσης σε ευρωπαϊκό έδαφος, με φόντο τη Μασσαλία.
Όμως, η πιο ανατριχιαστική πτυχή αυτού του νέου κύκλου είναι η χρονική συγκυρία, η οποία απέδεικνύει ότι η μυθοπλασία δεν απέχει καθόλου από την πραγματικότητα. Σχεδόν ταυτόχρονα με την άνοδο της σειράς στην πλατφόρμα, η γερμανική ομοσπονδιακή εισαγγελία εξαπέλυσε μια βόμβα μεγατόνων, ανακοινώνοντας την απαγγελία επίσημων κατηγοριών εναντίον επτά μελών της Χαμάς. Το κατηγορητήριο, έκτασης εκατοντάδων σελίδων, αποκαλύπτει ότι οι ισλαμιστές τρομοκράτες προετοίμαζαν συντονισμένα, πολύνεκρα χτυπήματα στο Βερολίνο και τη Βιέννη, με στόχο εβραϊκούς και ισραηλινούς προορισμούς, ακριβώς για την επέτειο της 7ης Οκτωβρίου.
Τα ευρήματα των αρχών ασφαλείας κόβουν την ανάσα: ένα ολόκληρο οπλοστάσιο από αυτόματα τυφέκια, πιστόλια και εκατοντάδες φυσίγγια βρέθηκε κρυμμένο σε αποθήκες, ενώ ένας εκ των κατηγορουμένων είχε ήδη μαγνητοσκοπήσει βίντεο ανάληψης ευθύνης φορώντας μάσκα μπροστά από τη σημαία της Χαμάς. Η απειλή δεν ήταν θεωρητική· ήταν άμεση, σχεδιασμένη και έτοιμη να εκτελεστεί στην καρδιά των ευρωπαϊκών πρωτευουσών.
Αυτό το γεγονός φέρνει στο προσκήνιο μια βαθιά και ανησυχητική αλήθεια για την ασφάλεια της Ευρώπης. Οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για μια δομική μεταβολή στη στρατηγική της Χαμάς. Η οργάνωση δεν περιορίζεται πλέον στην προπαγάνδα ή στη συγκέντρωση οικονομικών πόρων στην Ευρώπη, αλλά δημιουργεί ενεργούς, επιχειρησιακούς θύλακες ικανούς να καταφέρουν τυφλά πλήγματα.
Αυτοί οι «κοιμώμενοι πυρήνες» λειτουργούν κάτω από πέπλα άκρας μυστικότητας. Αν και οι δικαστικές έρευνες εστιάζουν πρωτίστως σε παράνομα εφοδιαστικά δίκτυα, λαθρεμπόριο όπλων μέσω Σκανδιναβίας και καθοδήγηση από κέντρα στο Λίβανο και την Τουρκία, η συζήτηση για τον τρόπο διείσδυσής τους είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Οι αρχές ασφαλείας προειδοποιούν ότι οι τρομοκρατικές οργανώσεις επιχειρούν συστηματικά να εκμεταλλευτούν τις προσφυγικές ροές, τις νόμιμες δομές και το προπέτασμα ανθρωπιστικών δράσεων ή ΜΚΟ προκειμένου να παρέχουν κάλυψη, έγγραφα και ασυλία στα στελέχη τους.
Το «Fauda» μας θύμισε με τον πιο σκληρό τρόπο τη φρίκη του πολέμου στην οθόνη μας. Η πραγματικότητα, ωστόσο, μας προειδοποιεί ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν είναι πλέον απλοί θεατές ενός πολέμου, (που όπως χαρακτηριστικά είχε υποστηρίξει η Οριάνα Φαλάτσι ότι η Ευρώπη δεν δέχεται απλώς ένα μεταναστευτικό ρεύμα, αλλά υφίσταται μια «ισλαμική εισβολή»), αλλά εν δυνάμει θύματα. Είχε μάλιστα επινοήσει τον όρο «Ευραβία», υποστηρίζοντας ότι η Γηραιά Ήπειρος μετατρέπεται σταδιακά σε επαρχία και αποικία του Ισλάμ. Και αποδεικνύεται προφητική αφού οι θύλακες του ισλαμικού τρόμου βρίσκονται ήδη ανάμεσά μας, εκμεταλλευόμενοι τα τυφλά σημεία της δυτικής δημοκρατίας και της ανθρωπιστικής μας ευαισθησίας, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία για να μετατρέψουν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες σε πεδία μάχης.
Η Φαλάτσι είχε προειδοποιήσει, προκαλώντας μάλιστα την οργή των «αλληλέγγυων» και της Αριστεράς, ότι ο κίνδυνος των ισλαμιστών δεν βρίσκεται μόνο στις χώρες της Μέσης Ανατολής, αλλά μέσα στις ίδιες τις δυτικές πόλεις. Έγραψε ότι οι πιο εκπαιδευμένοι και επικίνδυνοι φανατικοί δεν κρύβονται σε σπηλιές, αλλά ζουν ανάμεσά μας γράφοντας πως: «Βρίσκονται στις χώρες μας, στις πόλεις μας, στα πανεπιστήμιά μας, στις επιχειρήσεις μας. Έχουν εξαιρετικούς δεσμούς με τις εκκλησίες μας, τις τράπεζές μας, τις τηλεοράσεις μας... Ζουν στην καρδιά μιας κοινωνίας που τους φιλοξενεί χωρίς να αμφισβητεί τις διαφορές τους, χωρίς να ελέγχει τις κακές τους προθέσεις, χωρίς να τιμωρεί τον ζοφερό φανατισμό τους».
