Είτε σου αρέσει είτε όχι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οφείλεις να παραδεχτείς ότι είναι ο μόνος πρωθυπουργός που επί της θητείας του κατάφερε όχι απλώς να αντιμετωπίσει την αντιπολίτευση, αλλά να τη δει να τεμαχίζεται μόνη της σε όλο και μικρότερα κομμάτια.
Και αυτό, ανεξαρτήτως πολιτικής προτίμησης, είναι ένα φαινόμενο που αξίζει σοβαρό πολιτικό σχολιασμό.
Αντί να υπάρχει συσπείρωση γύρω από ένα πρόσωπο που να εκφράζει μια κρίσιμη μάζα των ήδη απογοητευμένων από την κυβερνητική πολιτική, βλέπουμε το ακριβώς αντίθετο. Κατ’ αρχάς, τέτοιο πρόσωπο δεν υπάρχει – το έχουμε πει και το έχουμε γράψει πολλές φορές. Και ό,τι πάει να δημιουργηθεί, αποδεικνύεται ανάξιο προσδοκιών και σπάει και ξανασπάει σε μικρότερα κομμάτια.
Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύθηκε σε Νέα Αριστερά και Κίνημα Δημοκρατίας, ενώ η συζήτηση για πιθανή επιστροφή Τσίπρα μοιάζει περισσότερο με ανακάτεμα μιας τράπουλας που έχει πάντα τα ίδια φύλλα. Καμία προστιθέμενη αξία, καμία νέα δεξαμενή ψηφοφόρων.
Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, ακροβατεί διαρκώς μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Επανέλαβε εσωκομματική διαδικασία με το ίδιο αποτέλεσμα, χωρίς όμως να αλλάξει η εικόνα. Οι δημοσκοπικές «βελόνες» ανεβοκατεβαίνουν κυρίως γιατί δεν έχει προηγηθεί ουσιαστική αυτοκριτική στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Το νέο κόμμα Καρυστιανού δεν κρίνεται ακόμη. Περιμένουμε να δούμε θέσεις, δομή και πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο. Πάντως, η αρχική δυναμική του φαίνεται να προέρχεται από ψηφοφόρους που η ίδια η αντιπολίτευση χρησιμοποίησε ως εργαλείο κατά της κυβέρνησης. Στα δεξιότερα, Βελόπουλος και Νίκη φαίνεται να αιμορραγούν, με τη δημοσκοπική εικόνα να δείχνει μετακινήσεις προς το νέο κόμμα Καρυστιανού, ενισχυμένες και από πρόσφατες δηλώσεις που συσπειρώνουν αυτό το κοινό.
Εν κατακλείδι, ακόμα μια φορά μέσα στα σχεδόν επτά χρόνια της διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία, δεν παρακολουθούμε μια νέα πολιτική πραγματικότητα, ούτε έναν νέο πολιτικό χάρτη, παρακολουθούμε μια νέα αντιπολιτευτική πραγματικότητα και έναν νέο αντιπολιτευτικό χάρτη.
