Στα δημόσια νοσοκομεία δεν βλέπουμε πλέον αυθόρμητες διαμαρτυρίες.
Βλέπουμε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Μια μικρή ομάδα εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε επίσκεψη του Υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη. Οι φωνές είναι ίδιες. Τα συνθήματα ίδια. Οι πρωταγωνιστές σχεδόν οι ίδιοι. Αλλάζει μόνο το νοσοκομείο.
Αυτό συνέβη και στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής στο Δαφνί. Την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη η προληπτική εκκένωση της δομής λόγω της μεγάλης πυρκαγιάς, ο υπουργός βρέθηκε αντιμέτωπος με ύβρεις και προπηλακισμούς. Δεν επρόκειτο για μια προγραμματισμένη πολιτική εκδήλωση. Προτεραιότητα ήταν η ασφαλής μεταφορά εκατοντάδων ψυχικά ασθενών. Κι όμως, κάποιοι έκριναν ότι ακόμη και εκείνη τη στιγμή η πολιτική αντιπαράθεση είχε μεγαλύτερη σημασία.
Το σκηνικό επαναλαμβάνεται εδώ και μήνες. Είτε πρόκειται για εγκαίνια εκσυγχρονισμού νοσοκομείων, είτε για ανακαινισμένα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, είτε για αναβάθμιση Κέντρων Υγείας που χρηματοδοτήθηκαν από το Ταμείο Ανάκαμψης, η ίδια μικρή ομάδα βρίσκεται πάντα εκεί. Δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για το τι εγκαινιάζεται ή ποιο έργο παραδίδεται. Η παρουσία του Άδωνι αρκεί.
Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με την κυβερνητική πολιτική. Αν του αρέσει ή όχι ο Γεωργιάδης. Η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα. Εκείνο που προκαλεί προβληματισμό είναι όταν η διαμαρτυρία μετατρέπεται σε αυτοσκοπό και η ένταση γίνεται η μοναδική μορφή πολιτικής έκφρασης.
Το Κρατικό Νίκαιας είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Εκεί είδαμε πώς οι λεκτικές επιθέσεις μπορούν εύκολα να εξελιχθούν σε εικόνες που δεν έχουν καμία σχέση με συνδικαλισμό ή δημοκρατική διεκδίκηση. Όταν η επιθετικότητα γίνεται ανεκτή, αργά ή γρήγορα θα κλιμακωθεί. Αυτό δείχνει η εμπειρία.
Το Δαφνί απέδειξε ότι για ορισμένους δεν υπάρχουν ούτε χώρος ούτε χρόνος που να θεωρείται ακατάλληλος για πολιτική αντιπαράθεση. Ακόμη και όταν το ζητούμενο είναι η προστασία ασθενών από μια πυρκαγιά, η προτεραιότητα παραμένει η σύγκρουση και η εικόνα των λίγων δευτερολέπτων στα δελτία ειδήσεων.
Η πλειονότητα των γιατρών, των νοσηλευτών και των υπόλοιπων εργαζομένων δεν συμμετέχει σε αυτές τις παραστάσεις. Δίνει καθημερινά μια δύσκολη μάχη μέσα σε ένα σύστημα που αλλάζει, πολλές φορές με δυσκολίες και ατέλειες. Δεν αξίζει αυτή η προσπάθεια να επισκιάζεται κάθε φορά από μια μικρή ομάδα που έχει αποφασίσει ότι καμία κυβερνητική παρουσία δεν πρέπει να εξελίσσεται ομαλά.
Η κριτική προς κάθε κυβέρνηση είναι αυτονόητη. Ο οργανωμένος προπηλακισμός δεν είναι. Και όσο αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται χωρίς καμία ουσιαστική αποδοκιμασία, τόσο θα απομακρυνόμαστε από την ουσία. Τα νοσοκομεία υπάρχουν για τους ασθενείς. Όχι για να γίνονται σκηνικό μιας μόνιμης πολιτικής παράστασης. Τα νοσοκομεία ανήκουν στους Έλληνες πολίτες. Όχι στους ελάχιστους ιδεολογικούς απογόνους του Μιζέρια.
