Πάμε σαν άλλοτε: Το μόνιμο υπαρξιακό και γεωπολιτικό άγχος της Άγκυρας επιχειρείται, για πολλοστή φορά, να μεταφραστεί από συγκεκριμένους κύκλους της Αθήνας ως μια άμεση, επικείμενη απειλή για την Ελλάδα.
Η στρατηγική αυτή νευρικότητα της Τουρκίας, αντί να αναλύεται με ψυχραιμία, εργαλειοποιείται ασύστολα στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.
Στόχος αυτών των κύκλων δεν είναι η θωράκιση της χώρας, αλλά η άσκηση ασφυκτικής πίεσης προς την κυβέρνηση, ώστε να την παρασύρουν στη δική τους, περιχαρακωμένη ατζέντα στα εθνικά θέματα. Μια ατζέντα που τρέφεται από την ένταση και αποκλείει κάθε σοβαρή διπλωματική πρωτοβουλία.
Η επιδίωξη είναι σαφής, οφθαλμοφανής, πλέον, και επικίνδυνη: να οδηγηθεί η χώρα στις εκλογές υπό το κράτος τεχνητής πόλωσης και εθνικιστικής έξαρσης. Το διακύβευμα που επιχειρούν να επιβάλουν στην κάλπη δεν αφορά την πραγματική ευημερία ή τη διεθνή θέση της Ελλάδας, αλλά ένα ισοπεδωτικό, διχαστικό δίλημμα: «Μειοδότες ή πατριώτες;».
Αυτός ο εγχώριος «πατριωτισμός» της εξέδρας, που εύκολα μοιράζει πιστοποιητικά εθνικοφροσύνης και «φύλλα αγώνα», υπονομεύει τη σταθερότητα και το εθνικό φρόνημα. Η εξωτερική πολιτική μιας σοβαρής χώρας δεν μπορεί να σύρεται πίσω από τις εκλογικές σκοπιμότητες και τις κραυγές όσων βλέπουν τα εθνικά θέματα ως εφαλτήριο για μικροκομματικά οφέλη.
