Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί το νέο, ολοκληρωμένο δόγμα αμυντικής θωράκισης της Ελλάδας.
Αυτό το πολυεπίπεδο πλέγμα προστασίας –αντιβαλλιστικό, αντιαεροπορικό και anti-drone– μεταβάλλει ριζικά τις γεωπολιτικές ισορροπίες, δημιουργώντας έναν αδιαπέραστο αποτρεπτικό θόλο στο Αιγαίο.
Η εξέλιξη αυτή προκαλεί ήδη έκδηλη νευρικότητα και αμήχανες αντιδράσεις στους γείτονες. Οι αναθεωρητικές επιδιώξεις τους προσκρούουν πλέον σε μια αδιαμφισβήτητη αμυντική πραγματικότητα, καθώς αντιλαμβάνονται ότι η εποχή των εύκολων απειλών έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Το πιο αξιοσημείωτο, ωστόσο, έγκειται στον τρόπο υλοποίησης. Η κυβέρνηση επέλεξε μια εθνική γραμμή χαμηλών τόνων, μακριά από επικοινωνιακά «ταρατατζούμ» και περιττές κορόνες εντυπωσιασμού. Η θωράκιση της πατρίδας δεν αποτελεί πεδίο για λαϊκίστικα πυροτεχνήματα, αλλά προϊόν σχεδιασμού.
Αυτή η υπεύθυνη στάση εκθέτει την αντιπολίτευση. Εκείνους που, εγκλωβισμένοι στη μικροπολιτική μιζέρια, μονίμως μεμψιμοιρούν, καταψηφίζουν κρίσιμες αμυντικές δαπάνες και ανακαλύπτουν φαντάσματα για να δικαιολογήσουν την ιδεολογική τους γύμνια. Η ιστορία, όμως, γράφεται με έργα, όχι με την ανέξοδη ρητορική της άρνησης.
Με την «Ασπίδα του Αχιλλέα», η Ελλάδα δεν απειλεί. Ξεκαθαρίζει, όμως, ότι διαθέτει τη βούληση να υπερασπιστεί την κυριαρχία της. Η αληθινή ισχύς χτίζεται με πράξεις και σιωπηρή αποφασιστικότητα, όχι με φτηνές ιαχές.
Αυτή η ώριμη στρατηγική επιλογή εγγυάται την εθνική μας αξιοπρέπεια, αφήνοντας τους επαγγελματίες της γκρίνιας στο περιθώριο των εξελίξεων.
