Ας τελειώνουμε με τις υπερβολές. Χθες, με την απόφαση για την υπόθεση των παράνομων παρακολουθήσεων με το λογισμικό Predator, δεν έπεσε καμία κυβέρνηση, δεν αποκαλύφθηκε κανένα «παρακρατικό κέντρο».
Εκδόθηκε μια δικαστική απόφαση, με συγκεκριμένους ενόχους και χωρίς πολιτικά πρόσωπα στο κάδρο. Και αυτό είναι το γεγονός που ενοχλεί περισσότερο απ’ όλα: ότι το αφήγημα δεν επιβεβαιώθηκε.
Η απόφαση αυτή δεν γεννήθηκε στο κενό. Αποτελεί συνέχεια πορίσματος του Άρειου Πάγου, ο οποίος παρέπεμψε όσους έκρινε ότι έπρεπε να δικαστούν και απάλλαξε πολιτικά πρόσωπα που είχαν εμπλακεί στη δημόσια συζήτηση. Την ίδια διαδικασία που κάποιοι είχαν χαρακτηρίσει «συγκάλυψη», σήμερα τη χειροκροτούν ως δικαίωση.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης πανηγυρίζει για τη «συνέχεια» μιας κρίσης την οποία στο ξεκίνημά της αμφισβητούσε συνολικά. Η επιλεκτική εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη δεν είναι θεσμική στάση· είναι πολιτική ευκολία. Και ο κραταιός Νικόλας αυτή την πολιτική ευκολία την έχει αναγάγει σε επιστήμη.
Και ύστερα εμφανίζεται ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας για «χειραγώγηση» και «εκτροπή». Αν έχεις το Θεό σου. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Δύο κορυφαίοι υπουργοί της δικής του διακυβέρνησης κρίθηκαν ένοχοι από το Ειδικό Δικαστήριο για τον τρόπο με τον οποίο άσκησαν την εξουσία τους. Για τον τρόπο με τον οποίο χειραγώγησαν πρόσωπα και διαδικασίες ώστε να υπηρετήσουν σκοπιμότητες. Αυτό συνιστά θεσμική εκτροπή. Αυτό είναι παρακρατική λογική: η αντίληψη ότι η εξουσία μπορεί να εργαλειοποιεί διαδικασίες και πρόσωπα. Δεν είναι πολιτική άποψη· είναι δικαστική κρίση.
Όσο για το «καθεστώς φόβου» που καταγγέλλει, επειδή ο πρώην Γενικός Γραμματέας του Πρωθυπουργού του απέστειλε εξώδικο η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, όταν θεωρεί ότι συκοφαντείται, κάνει αυτό που οφείλει να κάνει κάθε πολίτης σε μια συντεταγμένη Δημοκρατία: προσφεύγει στη Δικαιοσύνη. Δεν σιωπά, δεν εκφοβίζει, δεν στήνει μηχανισμούς. Υπερασπίζεται την τιμή και την υπόληψή του με τα ένδικα μέσα που προβλέπει ο νόμος. Η άσκηση νόμιμου δικαιώματος δεν είναι αυταρχισμός. Είναι θεσμική κανονικότητα.
Και μέσα σε όλη αυτή τη φασαρία, υπάρχει μια λεπτομέρεια που κανείς δεν μπορεί να διαγράψει: η απόφαση δεν αναφέρει ούτε το όνομα του Κυριάκου Μητσοτάκη ούτε το όνομα του Δημητριάδη. Οι δικαστές μίλησαν με το κείμενό τους. Όχι με υπαινιγμούς, όχι με πολιτικά συνθήματα.
Όταν η πραγματικότητα δεν υπηρετεί το αφήγημα των αυτόκλητων Ζορό της κάθαρσης, τους βαφτίζεται «χειραγώγηση». Όταν τους βολεύει μετατρέπεται σε θρίαμβο. Αυτή η διπλή γλώσσα δεν είναι αγώνας για τη Δημοκρατία. Είναι ο ορισμός του πολιτικού τυχοδιωκτισμού.
