Ποδόσφαιρο και πολιτική μοιάζουν σε τόσα που έχουν ακόμη και περίοδο… μεταγραφών.
Αλλά ενώ στο δημοφιλές άθλημα η βαρύτητα της φανέλας –και του οικοσήμου– κυριαρχεί στο ταμπλό των επενδυτών-φιλάθλων, στην εγχώρια Κεντροαριστερά, ειδικά από το 2010 και εντεύθεν, οι ιδέες, οι ταυτότητες και τα χρώματα συχνά ανακατεύονται και παραπέμπουν σε «ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ»!
Κάπως έτσι, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ μπαίνουν ο ένας στο σώμα του άλλου, κάτι σαν οβιδιακή μεταμόρφωση που καταλήγει στο… χάος. Και από το pasokification περνάμε στο syrizafication και οσονούπω ξανά πίσω στο... pasokification.
Μπέρδεμα στους... πάγκους
Την περίοδο προ της οικονομικής κρίσης, η κατάσταση δείχνει σταθερή και στα τότε δύο μεγάλα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, δεν σημειώνεται καμία μετακίνηση βουλευτών, ενώ οι διαγραφές είναι πολύ περιορισμένες.
Με το ξέσπασμα της κρίσης το 2010, τα πράγματα αλλάζουν. Το ΠΑΣΟΚ περιορίζει τις δυνάμεις του και… γεννά νέα κόμματα. Γεννιέται και η Δημοκρατική Αριστερά από τον Φώτη Κουβέλη που εγκαταλείπει τον ΣΥΡΙΖΑ, που επί πολλά χρόνια περιστρεφόταν γύρω από το 3% και άλλοτε έμπαινε και άλλοτε όχι στη Βουλή. Το 2014 ιδρύεται και το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, που συσπειρώνει στελέχη από όλο το πολιτικό φάσμα.
Εκείνη την περίοδο αλλάζει δομικά και η όποια κινητικότητα στο Κοινοβούλιο, καθώς διπλασιάζεται σχεδόν το ποσοστό μετακινήσεων και αλλοιώσεων στις Κοινοβουλευτικές Ομάδες. Εκμηδενίζονται οι εκπτώσεις από το βουλευτικό αξίωμα, μειώνονται οι παραιτήσεις και εκτοξεύονται οι διαγραφές και οι μεταγραφές! Το πολιτικό σκηνικό είναι πλέον ρευστό και γεμάτο αντιφάσεις, ενώ η… κομματική φανέλα παύει να αποτελεί… θέσφατο.
Οι εσωκομματικές συγκρούσεις και η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ
Το ΠΑΣΟΚ, που κυβέρνησε κατά το μεγαλύτερο διάστημα της μεταπολίτευσης, συνέχισε να πρωταγωνιστεί και στη «μεταπαπανδρεϊκή» εποχή υπό την ηγεσία του Κώστα Σημίτη. Στην εσωκομματική αντιπολίτευση οι… οπαδοί της «παπανδρεϊκής» πτέρυγας με κύριο εκφραστή τον Ακη Τσοχατζόπουλο, συχνά τάραζαν τα νερά, εντός και εκτός Βουλής. Αντίστοιχο ήταν το σκηνικό κι όταν το δαχτυλίδι της διαδοχής πέρασε από τον Σημίτη στον Γιώργο Παπανδρέου, που θέτοντας εκτός ΚΟ τον πρώην αρχηγό του, έκανε την πιο… θεματική ίσως διαγραφή. Αφορμή η διαφωνία Σημίτη στην πρόταση Παπανδρέου περί δημοψηφίσματος για την κύρωση της ευρωπαϊκής συνθήκης της Λισσαβώνας.
Τον Ιούνιο του 2011 διαγράφεται από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ο οποίος αρνήθηκε να ψηφίσει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, ανοίγοντας έτσι τον χορό των διαφοροποιήσεων και των… αντάρτικων λόγω μνημονίων. Κάπου τότε άλλωστε γιγαντώνεται το… κύμα των «Αγανακτισμένων», σε δρόμους και πλατείες.
Το ΠΑΣΟΚ πλήρωνε βαριά το τίμημα της μνημονιακής πολιτικής και ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα άδραξε την ευκαιρία, καβαλίκεψε το κύμα αγανάκτησης κι οργής και… πάρκαρε στο Μέγαρο Μαξίμου! Ο πασοκοποιημένος ΣΥΡΙΖΑ… πέταξε από την κεντρική πολιτική σκηνή το ΠΑΣΟΚ της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ, αφήνοντάς το στη μιζέρια των ιστορικών χαμηλών εκλογικών ποσοστών.
Πολιτικές μεταπηδήσεις και εσωτερικές αποχωρήσεις
Ωστόσο, σε κάθε κανόνα υπάρχει και η εξαίρεση. Οσοι έχουν στο μυαλό τους ότι ο αριστερός είναι περισσότερο απόλυτος και δογματικός στις απόψεις και τις πολιτικές του επιλογές, ας σκεφτούν την περίπτωση της Μαρίας Δαμανάκη και τις πολιτικές «μεταπηδήσεις» της.
Πρώτη φορά εκλέχτηκε βουλευτής με το ΚΚΕ το 1977, σε ηλικία 25 ετών, ως η «φωνή του Πολυτεχνείου» και παρέμεινε στα έδρανα του Περισσού έως το 1985. Από το 1989 έως το 2000 εκλεγόταν βουλευτής με τον Συνασπισμό, από τον οποίο αποχώρησε το 2003 και εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο εκλέχθηκε βουλευτής το 2004, το 2007 και το 2009. Βασικό ζητούμενο για την ίδια ήταν πάντα η συνεργασία των ιδεολογικά και πολιτικά όμορων κομμάτων της Κεντροαριστεράς.
Μόλις μία διαγραφή, αυτή του Στάθη Παναγούλη, τον Νοέμβριο του 2015, καταγράφεται στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι, όμως, πολλές οι αποχωρήσεις, μετά τη συμφωνία του Αυγούστου του 2015 (τρίτο μνημόνιο) αλλά και τη συγκυβέρνηση με τους Ανεξάρτητους Ελληνες.
Η ανάκαμψη που δεν ήρθε
Στις εκλογές του 2019 και του 2023 η… ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ, με τα μυθεύματα και τις κυβιστήσεις είχε χάσει το πλεονέκτημα της συγκυρίας και του… άχαστου Αλέξη Τσίπρα. Ηταν η ώρα της τιμωρίας. Κι ίσως ήταν η ώρα της ανάκαμψης του ΠΑΣΟΚ ή ενός νέου, μετά Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ. Ομως, τίποτε από τα δύο δεν συνέβη.
Το ΠΑΣΟΚ του μόνιμα «θυμωμένου» Νίκου Ανδρουλάκη παραμένει σε κοινωνική και πολιτική απομόνωση, ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ ήρθε ο Κασσελάκης και μετά η κατηφόρα: η εξαΰλωση επί Φάμελλου και πλέον με τους τρεις σωματοφύλακες της Κουμουνδούρου (Δούρου, Παππάς και Πολάκης) ξεκινάει η μάχη του 3%.
Κάπως έτσι, η νέα φάση pasokification βασίζεται στην ΕΛΑΣίτικη συνταγή του Τσίπρα και έχει… καρυκεύματα Δούκα, ο οποίος αδιαλείπτως τονίζει την αναγκαιότητα σύμπραξης των κεντροαριστερών δυνάμεων. Ομως, αν αυτού του είδους… Μουντιάλ θα γεμίσει τις κερκίδες είναι άλλης τάξης ζήτημα…
