Το… πατρογονικό παίγνιο της αριστερής πολιτικής επικοινωνίας με το θυμικό και το συναίσθημα των πολιτών επαναλαμβάνεται με τις ίδιες fake μεθόδους, τις ίδιες φάσεις και τα ίδια αποτελέσματα.
Την πυροδότηση αλλά και την τροφοδότηση της έκρηξης με το ψέμα και τελικά, την απογοήτευση με την αποκάλυψη της αλήθειας…
Στη θλιβερή επέτειο των τριών χρόνων από την τραγωδία των Τεμπών η «ξυλολιάδα» είχε καταρρεύσει, μαζί με τη «σπέκουλα» για τα χαμένα βαγόνια και τις fake διαπιστώσεις των δήθεν ειδικών και εμπειρογνωμόνων για τη μεταφορά άγνωστου-παράνομου φορτίου.
Η δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα αρχίζει στις 23 Μαρτίου στη Λάρισα και η «μητέρα των Τεμπών», Μαρία Καρυστιανού, ετοιμάζεται για το πολιτικό της εγχείρημα. Οι κραυγές της δήθεν συγκάλυψης, με τον Βελόπουλο και την Κωνσταντοπούλου να δίνουν το σύνθημα γίνονται ψίθυροι, σαν αφήγηση ενός αφελούς και επικίνδυνου ταυτόχρονα παιδικού παραμυθιού… Κάποτε ήταν ένα τρένο που μετέφερε μυστικά ένα κακό ξυλόλιο…
Το φετινό «συλλαλητήριο» στο Σύνταγμα, με την έναρξη της δίκης προ των πυλών, ήταν σε πολλές επιμέρους εκφράσεις του σκιά του εαυτού του, του παλμού και του όγκου της συγκέντρωσης του 2025, που έκανε τον γύρο του κόσμου. Θύμιζε ίσως μία καλή επίδειξη στο πλαίσιο της εβδομαδιαίας επαναστατικής γυμναστικής που κάνει η Αριστερά, με κάθε αφορμή. Έτσι, για να διατηρεί την… αγωνιστική φόρμα της.
Στην υπόθεση των Τεμπών, ωστόσο, οι πολίτες γυρνούν μεν την πλάτη στους πολιτικούς τυμβωρύχους που εργαλειοποίησαν τον ανθρώπινο πόνο και δηλητηρίασαν με τοξικότητα την κοινωνία, αλλά δεν ξεχνούν τα 57 θύματα και τις ξεκληρισμένες οικογένειες. Και κυρίως, δεν ξεχνούν την αναγκαιότητα για ασφαλή σιδηρόδρομο. Για τρένα που θα φθάνουν στον προορισμό τους και για παιδιά που θα ανταποκρίνονται στο αίτημα των γονιών «πάρε με όταν φθάσεις».
Όσοι κατέβηκαν στο Σύνταγμα στις 28 Φεβρουαρίου του 2026, όπως και όσοι δεν κατέβηκαν, είχαν και έχουν μόνο μία φωνή: Μία δίκαιη δίκη στις 23 Μαρτίου. Να αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Και αυτή, έστω και την ύστατη ώρα, θα πρέπει να είναι και η φωνή των πολιτικών. Συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης…
Έναν χρόνο πριν, το 2025, στις 11 το πρωί η Πλατεία Συντάγματος γέμισε ασφυκτικά από διαδηλωτές. Άτομα κάθε ηλικίας, οικογένειες με παιδιά, έφηβοι και ηλικιωμένοι, φοιτητές, σωματεία και κόμματα, έσμιξαν στην πλατεία από τη Βασιλίσσης Σοφίας, την Ακαδημίας, την Πανεπιστημίου, την Αμαλίας.
Ηχηρή ήταν η παρουσία ηθοποιών, μουσικών και ανθρώπων του πολιτισμού. Εκεί και η μητέρα της δολοφονημένης από τον πρώην σύντροφό της Κυριακής Γρίβα την 1η Απριλίου 2024, λίγα μέτρα έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων, όπου είχε ζητήσει βοήθεια. «Σας ευχαριστώ που ανάψατε ένα κερί για εκείνη», είπε η χαροκαμένη μάνα. Εκατοντάδες πολίτες παρέμειναν συγκεντρωμένοι μπροστά στη Βουλή, ενώ στιγμιότυπα από το συλλαλητήριο κατέκλυσαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Συγκεντρώσεις σε 124 πόλεις της Ευρώπης όπως επίσης και σε ΗΠΑ και Αυστραλία. Στη Μαδρίτη, στο Λονδίνο, στην Κωνσταντινούπολη, στο Παρίσι, στο Άμστερνταμ, στις Βρυξέλλες, στη Ρώμη, στη Μασσαλία, στην Τουλούζη, στο Στρασβούργο, στη Λυών, στη Νίκαια, στο Βερολίνο, στη Νέα Υόρκη. «Ο αγώνας σας είναι και δικός μας», φώναξαν φοιτητές και πολίτες στη Σερβία.
Ενενήντα επτά πόλεις της χώρας ήταν στο πόδι. Το σύνθημα «Δεν έχω οξυγόνο», μία συγκλονιστική αναφορά στις τελευταίες στιγμές των θυμάτων, κυριαρχούσε και οι ανοιχτές πληγές για τον θάνατο 57 ανθρώπων στην πλειονότητά τους νέοι κακοφόρμισαν από τις τοξικές θεωρίες συνωμοσίας για το άγνωστο εύφλεκτο φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας και την πολιτική συγκάλυψη. Ήταν αλάτι στον ανθρώπινο πόνο. Και η ανάγκη έγινε οργή, τυφλή οργή.
Ενδεικτικά ήταν τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου: «Guardian»: «Διαδηλώσεις ευρείας κλίμακας», «Η οργή του κόσμου μεγαλώνει» ανέφερε το γερμανικό δημοσιογραφικό δίκτυο (RND), «Η αμαξοστοιχία μετέφερε “παράνομο φορτίο”», επισήμαινε το γερμανικό «Stern». «Οι Έλληνες πολίτες ζητούν απαντήσεις» δήλωνε η Deutsche Welle. «Ο θυμός βράζει» σημείωνε το Politico.
Οι πολιτικοί ενορχηστρωτές της κοινωνικής αναταραχής και οι «πατερούληδες» της fake καταγγελίας και της διαρκούς διαμαρτυρίας πίστεψαν ότι ακόμη κι αν ήταν κατακερματισμένοι και συρρικνωμένοι, μπορούσαν να κερδίσουν στα σημεία. Εξάλλου γι’ αυτούς ήταν μονόδρομος αυτή η παρτίδα. Ήταν και είναι μία μάχη πολιτικής επιβίωσης…
Οι ψεκασμένες θεωρίες για τα ξυλόλια, τα δήθεν χαμένα βαγόνια, τα δήθεν πλαστά βίντεο, οι φημολογούμενες απαγορεύσεις εκταφών, το τοξικό αφήγημα της συγκάλυψης… κατέρρευσαν, προκαλώντας κόπωση και απογοήτευση στους πολίτες που για μία ακόμη φορά έγιναν… θεατές και κομπάρσοι στο ίδιο έργο της λαϊκίστικής πολιτικής των άκρων. Και κάπου εκεί αναγείρεται το πολιτικό εγχείρημα της Καρυστιανού.
Στη μαύρη επέτειο δύο χρόνων από τη σιδηροδρομική τραγωδία ο street artist, Hambas, ολοκλήρωσε ένα graffiti με την απεικόνιση του προσώπου της Μαρίας Καρυστιανού, τη μητέρα-σύμβολο του αγώνα των συγγενών των θυμάτων για δικαίωση.
Έναν χρόνο μετά η Μαρία Καρυστιανού ήταν μάλλον ανεπιθύμητη ως ομιλήτρια στο συλλαλητήριο από τα μέλη του Συλλόγου Συγγενών θυμάτων.
Πέρυσι, η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων Τεμπών στάθηκε στην πρώτη γραμμή, καταφέρνοντας να συσπειρώσει χιλιάδες κόσμου. Φέτος όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Τα κόμματα που έκαναν συγκυριακή σημαία τα Τέμπη και ηρωοποίησαν την Καρυστιανού απειλούνται από τα πολιτικά της σχέδια και οι διαδηλωτές διχάζονται. Γιατί άλλο η «μητέρα των Τεμπών» και άλλο η πολιτικός-«μητέρα των Τεμπών».
Το ορόσημο για τους συγγενείς, για τη μνήμη των 57 θυμάτων και για την κοινωνία είναι η δίκη που αρχίζει στη Λάρισα στις 23 Μαρτίου του 2026, σε ειδικά διαμορφωμένο κτήριο, στα πρώην ΤΕΙ της πόλης.
