Σαφές μήνυμα στήριξης στον Οικουμενικό Πατριάρχη από τον Χατζηβασιλείου και εκτίμηση για τη βαθιά κρίση στο Ιράν.
Ως «ανυπόστατες και απαράδεκτες» χαρακτήρισε τις κατηγορίες της Ρωσίας κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου ο βουλευτής Σερρών και Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων και ΕΕ της ΝΔ, Τάσος Χατζηβασιλείου, μιλώντας στο ERTnews Radio 105.8 και στην εκπομπή «Πρωινές Διαδρομές».
Όπως σημείωσε, «δεν εκπλήσσεται κανείς που ξέρει την ιστορία», κάνοντας λόγο για έναν μακρόχρονο «ιερό πόλεμο» της Ρωσίας εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο –όπως τόνισε– η Μόσχα εποφθαλμιά λόγω του ιστορικού και πνευματικού του ρόλου στην Κωνσταντινούπολη.
Ο κ. Χατζηβασιλείου υπενθύμισε ότι η ανοιχτή σύγκρουση ξεκίνησε ήδη από τα Χριστούγεννα του 2013, όταν η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσίας εξέδωσε εγκύκλιο για το Πρωτείο, αμφισβητώντας ευθέως το θεμελιώδες προνόμιο του Οικουμενικού Πατριάρχη. Όπως επισήμανε, η ένταση κορυφώθηκε με την απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να αναγνωρίσει την αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Εκκλησίας, εξέλιξη που «ήταν αυτό που πραγματικά ενόχλησε τη Μόσχα».
Παρά τις επιθέσεις, ο βουλευτής της ΝΔ υπογράμμισε ότι αυτές δεν προκαλούν ανησυχία στον Οικουμενικό Πατριάρχη. «Πρόκειται για μια λαμπρή μορφή πνευματικού ηγέτη, που δεν αμφισβητείται στο διεθνές στερέωμα», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «δεν χρειάζεται συνηγόρους υπεράσπισης».
Ο κ. Χατζηβασιλείου ξεκαθάρισε ότι η Ελλάδα στηρίζει απολύτως τον Οικουμενικό Πατριάρχη, όπως και το σύνολο των Ορθόδοξων Εκκλησιών. «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ήταν, είναι και θα συνεχίσει να βρίσκεται στη θέση που του προσήκει», τόνισε, καλώντας να μην επιχειρείται παραχάραξη της ιστορίας αιώνων.
Αναφερόμενος στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα στο Ιράν, ο κ. Χατζηβασιλείου εκτίμησε ότι το καθεστώς, μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, φαίνεται να εισέρχεται σε φάση αποσύνθεσης. Όπως είπε, οι επαναλαμβανόμενες εξεγέρσεις των τελευταίων ετών αποκτούν αυτή τη φορά ποιοτικά διαφορετικά χαρακτηριστικά, καθώς η οικονομική κατάρρευση πλήττει πλέον όλες τις κοινωνικές τάξεις, ακόμη και τη μεσαία τάξη που στήριζε διαχρονικά το καθεστώς.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη στρατιωτική αποδυνάμωση της Τεχεράνης, σημειώνοντας ότι τόσο το ίδιο το καθεστώς όσο και οι δορυφόροι του εμφανίζονται πλέον «ξεδοντιασμένοι», γεγονός που επηρεάζει καθοριστικά την εικόνα ισχύος του στα μάτια των Ιρανών πολιτών.
Κατά την εκτίμησή του, δεν είναι εύκολο να καταρρεύσει άμεσα το καθεστώς στο Ιράν. Πιθανά σενάρια, όπως ανέφερε, είναι είτε η παραχώρηση περιορισμένων δικαιωμάτων για την εκτόνωση της κρίσης, είτε η αλλαγή ηγεσίας, χωρίς όμως αυτό να συνεπάγεται ουσιαστική μεταβολή του συστήματος εξουσίας.
Παράλληλα, υπογράμμισε ότι το παλιό ισλαμικό όραμα υποχωρεί σταδιακά και αντικαθίσταται από έναν σύγχρονο ιρανικό εθνικισμό, με συνθήματα όπως «ζήτω το Ιράν» να κυριαρχούν πλέον στους δρόμους.
Κλείνοντας, άσκησε κριτική στον υποτονικό δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα για τα γεγονότα στο Ιράν, κάνοντας λόγο για επιλεκτική ευαισθησία στα ανθρώπινα δικαιώματα και καταλήγοντας ότι η υπεράσπισή τους δεν μπορεί να γίνεται “α λα καρτ”, αλλά οφείλει να είναι καθολική και συνεπής.
