Τα ξυλόλια τελείωσαν, η αλήθεια έμεινε γυμνή και οι «συνωμότες ψεκασμένοι» κρύφτηκαν σε σπηλιές και λαγούμια.
Τα παραμύθια και η αλήθεια
Τα παραμύθια, οι μάγισσες και οι χαρτορίχτρες τελειώνουν κάποια στιγμή κι απομένει γυμνή –σαν το βασιλιά– η αλήθεια, η οποία ωστόσο για κάποιους δεν μπορεί να εμπνεύσει «κινήματα», οπαδούς κι ένα κύμα αυταπάτης και παραπλάνησης, όπως συμβαίνει με μια θεωρία συνωμοσίας.
Κάπως έτσι ήταν η πορεία του ορυμαγδού των φημών και των… σεναρίων επιστημονικής φαντασίας για τα αίτια του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη. Τα ψέματα σταμάτησαν και πλέον όλοι έρχονται αντιμέτωποι με τα πραγματικά γεγονότα αλλά και τις συνέπειες των πράξεών τους και της εμπρηστικής, τοξικής ρητορικής τους.
Κόμματα όμηροι της fake πολιτικής και δήθεν ειδικοί επιστήμονες υπέρμαχοι της «συνωμοσίας». Γιατί στην πολιτική, όπως και στην κοινωνία, όταν κατακαθίσει ο κουρνιαχτός, έρχεται η στιγμή της Νέμεσης… Και τότε οι «συνωμότες ψεκασμένοι» καταφεύγουν σε σπηλιές και λαγούμια…
Η θεωρία του ξυλολίου
Εντός κι εκτός Κοινοβουλίου, μία πολιτική συμμαχία προθύμων στις ψεκασμένες θεωρίες συνωμοσίας –με τη συνδρομή των επιστημόνων που είχαν πιάσει στασίδι στα τηλεοπτικά πάνελ– διέδωσε τη φήμη περί της μεταφοράς εύφλεκτου υλικού, αποσκοπώντας στην πυροδότηση της κοινωνικής αναταραχής και οργής.
Το υλικό ήταν το ξυλόλιο, το οποίο εντοπίστηκε ανάμεσα στα υλικά στην περιοχή μετά το δυστύχημα ως αποτέλεσμα της καύσης. Για τους λάτρεις των ψεκασμένων θεωριών και τους επιτήδειους της εργαλειοποίησης του ανθρώπινου πόνου, το ζητούμενο ήταν να διατυπωθεί το ερώτημα: μήπως το τρένο μετέφερε παράνομο εύφλεκτο υλικό;
Το ερώτημα από μόνο του φόρτισε την κοινωνία που είχε βγει μαζικά στους δρόμους με το σύνθημα «Δεν έχω οξυγόνο», και καθημερινά αυξανόταν η πίεση προς την κυβέρνηση. Σε αυτή τη συγκυρία μία θεωρία συνωμοσίας γεννιόταν και μαζί της τα… κόμματα του ξυλολίου, τα οποία φαντάστηκαν ότι έτσι ίσως και να ρίξουν τον Μητσοτάκη.
Τότε ήταν που άρχισαν να… εξυφαίνονται τα πιο μεγάλα παραμύθια. Οτι η εμπορική αμαξοστοιχία μετέφερε μεγάλη ποσότητα ξυλολίου, ότι το τρένο ήταν λαθρεμπορικό, ίσως και από τα Σκόπια, ότι το φορτίο προοριζόταν για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ στη Λάρισα ή ότι το φορτίο ήταν λαθραίο, άνω των 13.000 λίτρων, ή ότι το φορτίο ήταν αδήλωτο - άγνωστο εύφλεκτο υλικό. Κάποιοι μιλούσαν, μάλιστα, για τρία βαγόνια τα οποία «ως διά μαγείας χάθηκαν».
Το «μπάζωμα» και η τοξικότητα
Το «μπάζωμα» ήταν το δεύτερο κεφάλαιο στο… πόνημα τοξικότητας των πολιτικών εραστών του ξυλολίου σε όλο το εύρος του ιδεολογικού τόξου από την Ακροαριστερά μέχρι και την Ακροδεξιά, με γκεστ σταρ το… κεντρώο ΠΑΣΟΚ.
Ο ισχυρισμός των… παραμυθάδων ήταν ότι η κυβέρνηση «μπάζωσε» μέρος του χώρου του δυστυχήματος για να κρύψει το παράνομο φορτίο του ξυλολίου (ή ό,τι άλλο λαθραίο και παράνομο!). Αυτό αποτέλεσε και το προσφιλές παραμύθι του Τσίπρα, που ετοιμαζόταν για το… Ιθακίσιο rebranding του. Τον Φεβρουάριο του 2025, o σημερινός ηγέτης της ΕΛΑΣ κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι «ενορχήστρωσε το μπάζωμα και τη συγκάλυψη, προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία του».
Με όλα αυτά τα τοξικά πολιτικά υλικά γέμισε η μπαρουταποθήκη μεγάλου τμήματος της αντιπολίτευσης στον πόλεμο κατά της κυβέρνησης στην οποία επιζητούσαν να επιρριφθεί ακέραιη η ευθύνη για το δυστύχημα – ενώ έμειναν στο απυρόβλητο οι κατηγορούμενοι ως φυσικοί αυτουργοί της υπόθεσης.
Η εξέλιξη ήταν αναπόφευκτη. Οσοι δήθεν ζητούσαν Δικαιοσύνη, αφού αρχικά χρησιμοποίησαν ακόμα και το δικαστήριο για τα Τέμπη ως σκηνικό για τις πολιτικές βλέψεις τους, εγκατέλειψαν τη ζέση για την απόδοση Δικαιοσύνης, σπεύδοντας να κάνουν ρεσάλτο στον πολιτικό στίβο εν όψει των επόμενων εκλογών, που… φοβήθηκαν ότι ίσως και να γίνουν νωρίτερα.
Τα πορίσματα και η κατάρρευση
Ολα αυτά μέχρι τη στιγμή που επιστημονικές ανακοινώσεις και νέα πορίσματα απέρριψαν τις θεωρίες περί πρόκλησης της πυρόσφαιρας από τη συγκεκριμένη χημική ουσία. Καθηγητές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου έβαλαν οριστικό τέλος στις θεωρίες περί ύπαρξης και εμπλοκής ξυλολίου στις αμαξοστοιχίες.
Ο Εθνικός Οργανισμός Διερεύνησης Αεροπορικών και Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων και Ασφάλειας Μεταφορών αναθεώρησε τις αρχικές του εκτιμήσεις και διευκρίνισε με νεότερες τοποθετήσεις του ότι η πυρόσφαιρα δεν προκλήθηκε από ξυλόλιο, ενώ τελευταία τις απέρριψε και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία αποφάσισε να μην κινήσει έρευνα με βάση τα καταγγελλόμενα περί πιθανής τέλεσης λαθρεμπορίας εύφλεκτων χημικών ουσιών.
Ετσι, το ξυλόλιο ως πολιτικό υλικό εξαχνώθηκε και το… κίνημα εξαϋλώθηκε, όπως και η επίπλαστη και συγκυριακή δήθεν δυναμική των κομμάτων του ξυλολίου. Μαζί τους έσπευσαν να κρυφτούν και δεκάδες έμποροι του πόνου και του θανάτου, δημοσιογράφοι, νομικοί, δήθεν «επιστήμονες» και «πραγματογνώμονες», που ιχνογραφούσαν σε απευθείας μετάδοση δεξαμενές παράνομων καυσίμων, φορτωμένες στα τρένα.
Και ενώ η κοινή γνώμη είχε πάψει να ασχολείται με τον σταθμάρχη που έβαλε τα δύο τρένα σε τροχιά σύγκρουσης και τους άλλους που την είχαν κοπανήσει από το σταθμαρχείο, ξεκίνησε και η δίκη, μαζί με τον επιθανάτιο ρόγχο της επιχείρησης τεχνητής έντασης και τοξικότητας από την πολιτική συμμαχία του ξυλολίου. Και μαζί με την τοξική αντιπολίτευση ξεψύχησε, δυστυχώς, και το ενδιαφέρον για τη δίκη.
Και μετά, τι;
Οι… δράκοι των ψεκασμένων θεωριών συνωμοσίας και τοξικής ρητορικής απέμειναν μονάχοι με τα σχέδιά τους στις σπηλιές, προσδοκώντας ότι στον δρόμο προς τις επόμενες εκλογές όλο και κάτι άλλο θα σκαρφιστούν, όλο και κάποιος θα χάσει τον δρόμο του για να… αναστήσουν ενδεχομένως μία άλλη ιστορία συνωμοσίας και να μεταφέρουν τον προεκλογικό διάλογο στο δικό τους γήπεδο, εκεί που μπορούν να κάνουν παιχνίδι.
Και αυτό είναι που ανησυχεί και τρομάζει. Γιατί, δυστυχώς, στη συμμαχία του ξυλολίου δεν είχαν θέση μόνο οι λαϊκιστές και οι τερατολόγοι, αλλά και θεσμικά κόμματα της αντιπολίτευσης ευελπιστώντας για εφήμερα πολιτικά οφέλη.
