Το 2025 δεν ήταν μια εύκολη χρονιά για τα media.
Δεν προσφερόταν για «ίσες αποστάσεις», ούτε για δημοσιογραφία του καναπέ. Πολιτική ένταση, θεσμικά μέτωπα, κοινωνική κόπωση και μια αντιπολίτευση που επένδυσε περισσότερο στον θόρυβο παρά στην πρόταση έβαλαν την ενημέρωση μπροστά σε ένα δίλημμα: στάση ή απουσία. Και όσοι ξεχώρισαν, το έκαναν ακριβώς επειδή επέλεξαν το πρώτο.
Στον πυρήνα της τηλεοπτικής ενημέρωσης, τα κεντρικά δελτία συνέχισαν να λειτουργούν ως βασικός μηχανισμός διαμόρφωσης ατζέντας. Εκεί, πρόσωπα όπως η Σία Κοσιώνη στον ΣΚΑΪ και ο Αντώνης Σρόιτερ στον Alpha επιβεβαίωσαν γιατί παραμένουν σταθερές αξίες. Η Σ. Κοσιώνη κράτησε το δελτίο του ΣΚΑΪ σε τροχιά σοβαρότητας, με έλεγχο, ρυθμό και χωρίς εκπτώσεις στην εικόνα της είδησης, σε μια εποχή που η τηλεόραση συχνά παρασύρεται από το ύφος των social media. Και ο Σρόιτερ, από την άλλη, στον Alpha, συνέχισε να επενδύει στο πολιτικό ρεπορτάζ και στη θεματολογία ουσίας, διατηρώντας το δελτίο του ανταγωνιστικό και παρεμβατικό.
Στην ίδια κατηγορία θεσμικής παρουσίας, αλλά με διαφορετικό ύφος, κινήθηκε και ο Νίκος Χατζηνικολάου. Με διπλή καθημερινή παρουσία σε ANT1 και Real FM, λειτούργησε για ακόμη μία χρονιά ως ο δημοσιογράφος που συνομιλεί με το σύστημα εξουσίας χωρίς να γίνεται μέρος του. Το 2025 δεν επιδίωξε εντυπωσιασμούς, αλλά σταθερότητα, δίνοντας έμφαση στις συνεντεύξεις και στη θεσμική ερώτηση, εκεί που άλλοι προτίμησαν την εύκολη σύγκρουση.
Αν τα δελτία κράτησαν τον σκελετό της ενημέρωσης, οι ζώνες σχολιασμού έδωσαν τον τόνο. Εκεί, ο Άρης Πορτοσάλτε αποτέλεσε και το 2025 τον πιο ξεκάθαρο ιδεολογικό πόλο. Χωρίς υπεκφυγές και χωρίς προσπάθεια εξευγενισμού της άποψής του, στήριξε ανοιχτά την κυβερνητική πολιτική δίχως να αμελήσει όμως να επικρίνει –και αυστηρά– όποτε χρειάστηκε (ΟΠΕΚΕΠΕ, μπλόκα αγροτών κ.λπ.), λειτουργώντας ως αντίβαρο σε μια αντιπολίτευση που συχνά επένδυε στον λαϊκισμό. Είτε κανείς συμφωνεί είτε όχι, η συνέπειά του ήταν το στοιχείο που τον κράτησε στο επίκεντρο.
Στον ίδιο χώρο, αλλά με διαφορετικό ρόλο, κινήθηκαν ο Μάνος Βουλαρίνος, ο Δημήτρης Οικονόμου και ο Άκης Παυλόπουλος. Το πρωινό δίδυμο Οικονόμου-Παυλόπουλου λειτούργησε ως καθημερινό briefing εξουσίας και κοινωνίας στον ΣΚΑΪ, με σαφή γραμμή, υψηλό ρυθμό και ξεκάθαρη στόχευση στην ενημέρωση. Ο Βουλαρίνος, από την πλευρά του, πρόσθεσε πολιτικό βάθος και ανάλυση, λειτουργώντας συχνά ως ο άνθρωπος που διάβαζε πίσω από τις λέξεις ως lead-in πριν από το δελτίο του ΣΚΑΪ.
Στο πεδίο του σχολιασμού, η εμπειρία είχε τη δική της φωνή. Ο Γιάννης Πρετεντέρης, μέσα από το σταθερό του σχόλιο στο δελτίο του Mega, συνέχισε να προσφέρει μια πολιτική ανάγνωση με βάθος χρόνου. Δεν επεδίωξε να γίνει viral. Επέμεινε στη λογική συνέχεια, κάτι που το 2025 αποδείχθηκε πιο σπάνιο απ’ όσο θα έπρεπε. Αντίστοιχα, ο πολύπειρος Ανδρέας Δρυμιώτης, μέσα από παρεμβάσεις σε εκπομπές, κράτησε τον ρόλο του ωμού, συχνά ενοχλητικού, αλλά ουσιαστικού αναλυτή, χωρίς φίλτρα και πολιτική ορθότητα – προβλέποντας μάλιστα και τη διάλυση της Αριστεράς (όπως και έγινε, πια, μη γελιόμαστε).
Στις πιο «εναλλακτικές» πλατφόρμες, το 2025 έδωσε χώρο σε διαφορετικές φωνές. Ο Σταμάτης Ζαχαρός στο One κινήθηκε με μεγαλύτερη πολιτική ένταση και καθαρό λόγο, ενώ στην ΕΡΤ ο Κώστας Παπαχλιμίντζος κράτησε μια ήρεμη, τεκμηριωμένη προσέγγιση, υπενθυμίζοντας τι σημαίνει δημόσια τηλεόραση όταν λειτουργεί σωστά. Στο Action24, η Αθηναΐς Νέγκα συνέχισε να επενδύει σε περιεχόμενο και όχι σε κραυγές, χτίζοντας μια διαφορετική τηλεοπτική ταυτότητα με την εκπομπή της.
Τέλος, στο έντυπο επίπεδο, ο Αλέξανδρος Κασιμάτης παρέμεινε η πένα που ενοχλεί μέσω του «Πρώτου Θέματος», ενώ ο Γιώργος Ευθυμίου, μακριά από κάμερες, αποτέλεσε έναν αθέατο παίκτη, που συνέβαλε στη συνοχή του κυβερνητικού αφηγήματος με τη δουλειά του στο Μαξίμου ως διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού.
Το συμπέρασμα είναι απλό. Το 2025 δεν ανέδειξε τους πιο ουδέτερους. Ανέδειξε εκείνους που είχαν ρόλο, αντοχή και γραμμή. Και στα media, αυτά είναι που τελικά μένουν.
