Η απάντηση της Όλγας Γεροβασίλη στο βίντεο του ΣΥΡΙΖΑ για τις έδρες αμφισβητεί ευθέως την πολιτική ταυτότητα του κόμματος.
Η Όλγα Γεροβασίλη απαντά με αιχμές στον ΣΥΡΙΖΑ μετά το βίντεο που δημοσίευσε η Κουμουνδούρου, καλώντας τους ανεξάρτητους βουλευτές να παραδώσουν τις έδρες τους. Η φράση «δεν υπάρχει πια ο ΣΥΡΙΖΑ» μεταφέρει την αντιπαράθεση πέρα από το ζήτημα της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, ανοίγοντας ξανά τη συζήτηση για την ταυτότητα του κόμματος και το ρήγμα με επίκεντρο τον Στέφανο Κασσελάκη.
Το πρόβλημα για την Κουμουνδούρου είναι ότι το βίντεο, αντί να κλείσει τους λογαριασμούς με τους ανεξάρτητους βουλευτές, άνοιξε ξανά τον φάκελο της εσωκομματικής διάλυσης. Και η Γεροβασίλη δεν χρειάστηκε ούτε εξάλεπτο βίντεο ούτε αναδρομή σε παλιές δηλώσεις για να περάσει το μήνυμά της: δύο φράσεις αρκούσαν για να μετατρέψουν το αίτημα επιστροφής των εδρών σε αμφισβήτηση της ίδιας της πολιτικής ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ.
Το βίντεο που δημοσίευσε χθες ο ΣΥΡΙΖΑ, καλώντας τους ανεξάρτητους πλέον βουλευτές να παραδώσουν τις έδρες τους, προοριζόταν να λειτουργήσει ως πολιτικό τελεσίγραφο. Με παλαιότερες δηλώσεις στελεχών που σήμερα βρίσκονται απέναντι στην κομματική ηγεσία, η Κουμουνδούρου επιχείρησε να τους εκθέσει για την ανακολουθία ανάμεσα σε όσα έλεγαν τότε και όσα κάνουν σήμερα. Μόνο που η απάντηση από το περιβάλλον της Όλγας Γεροβασίλη μετέφερε τη συζήτηση εκεί όπου πονάει περισσότερο: στην ίδια την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ.
Η Γεροβασίλη δεν αμφισβήτησε απλώς την ηγεσία, αλλά το ίδιο το κόμμα
«Ναι, μόνο που δεν υπάρχει πια ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα παιδιά του Κασσελάκη δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ». Δύο φράσεις, ένα ολόκληρο πολιτικό καρφί. Η απάντηση που αποδίδεται σε πηγές κοντά στην πρώην αντιπρόεδρο της Βουλής δεν περιορίζεται στην απόρριψη του τελεσιγράφου. Αμφισβητεί ευθέως την ταυτότητα του κόμματος που σήμερα ζητά από τους πρώην βουλευτές του να επιστρέψουν τις έδρες τους. Με άλλα λόγια, πριν τεθεί το ερώτημα ποιος πρέπει να παραδώσει την έδρα, τίθεται ένα πολύ πιο άβολο ερώτημα: ποιος δικαιούται να μιλά εξ ονόματος του ΣΥΡΙΖΑ;
Και κάπου εδώ το βίντεο αποκτά διαφορετική σημασία. Η Κουμουνδούρου επέλεξε να επιστρατεύσει το αρχείο, ανασύροντας παλαιότερες τοποθετήσεις για την έδρα και την κομματική ιδιότητα, με στόχο να στριμώξει τους σημερινούς ανεξάρτητους. Η πλευρά Γεροβασίλη, όμως, δεν μπήκε στη διαδικασία να απαντήσει μόνο με επιχειρήματα περί συνέπειας. Αμφισβήτησε το ίδιο το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διατυπώνεται η απαίτηση. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ που επικαλείται η σημερινή ηγεσία δεν είναι, κατά την άποψή της, ο ΣΥΡΙΖΑ που γνώριζαν τα παλαιότερα στελέχη του, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς ποιος κρατά την έδρα, αλλά ποιος κρατά το όνομα και την πολιτική του κληρονομιά.
Η ειρωνεία είναι ότι το κόμμα επιχείρησε να εμφανίσει τους ανεξάρτητους ως πολιτικά ασυνεπείς, χρησιμοποιώντας τις δικές τους παλαιότερες δηλώσεις. Τώρα βρίσκεται αντιμέτωπο με μια απάντηση που στρέφει τον φακό στο εσωτερικό του: στην πολυετή κρίση ταυτότητας, στις διαδοχικές συγκρούσεις και στις ανοιχτές πληγές που εξακολουθούν να καθορίζουν τις σχέσεις των στελεχών του. Και η αιχμή για «τα παιδιά του Κασσελάκη» επαναφέρει στο προσκήνιο το εσωκομματικό ρήγμα που δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά, όσο κι αν άλλαξαν οι συσχετισμοί και οι πρωταγωνιστές.
Το τελεσίγραφο για τις έδρες έληξε, αλλά η αντιπαράθεση μόλις απέκτησε νέο πεδίο. Γιατί όταν η απάντηση σε ένα κομματικό κάλεσμα δεν είναι απλώς «δεν επιστρέφω την έδρα», αλλά «δεν υπάρχει πια το κόμμα», τότε η συζήτηση ξεφεύγει από τους ανεξάρτητους βουλευτές και επιστρέφει στην ίδια την Κουμουνδούρου. Και το ερώτημα που μένει δεν είναι μόνο ποιος θα παραδώσει την έδρα, αλλά ποιος μπορεί ακόμη να ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τον ΣΥΡΙΖΑ που επικαλείται.
