Η ρομαντική ψευδαίσθηση ότι ο προοδευτικός λόγος στη Γαλλία παράγεται αποκλειστικά από ανεξάρτητα, αυτοδιαχειριζόμενα σχήματα καταρρέει μπροστά στην ωμή οικονομική πραγματικότητα.
Ακόμη και τα ιστορικά προπύργια της γαλλικής αριστερής διανόησης επιβιώνουν σήμερα χάρη στα κεφάλαια ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων, αποδεικνύοντας ότι το μεγάλο κεφάλαιο δεν έχει ιδεολογικές αναστολές.
Το πιο εμβληματικό παράδειγμα είναι η «Libération». Η εφημερίδα που ίδρυσε ο Ζαν-Πολ Σαρτρ το 1973 πέρασε διαδοχικά από τα χέρια του τραπεζίτη Ρότσιλντ και του μεγιστάνα των τηλεπικοινωνιών Πατρίκ Ντραΐ, για να καταλήξει σήμερα σ’ ένα μη κερδοσκοπικό καταπίστευμα με τη χρηματοδοτική στήριξη του Τσέχου δισεκατομμυριούχου Ντάνιελ Κρετίνσκι. Αντίστοιχα, η κεντρώα «Le Monde» ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από τον Ξαβιέ Νιέλ, τον ισχυρό άνδρα των τηλεπικοινωνιών (Iliad).
Η ειδοποιός διαφορά από τη δεξιά αυτοκρατορία του Μπολορέ δεν έγκειται στην απουσία ολιγαρχών, αλλά στο μοντέλο διακυβέρνησης. Ενώ ο Μπολορέ επιβάλλει μια επιθετική, στρατευμένη ατζέντα υπέρ της Λεπέν, ιδιοκτήτες όπως ο Νιέλ επιλέγουν μια πιο διακριτική απόσταση. Επιτρέπουν στους δημοσιογράφους να διατηρούν την αριστερή τους ταυτότητα, διασφαλίζοντας παράλληλα τη συστημική ισορροπία. Στη σύγχρονη Γαλλία, η μάχη των ιδεών δεν διεξάγεται έξω από το καπιταλιστικό πλαίσιο, αλλά εντός αυτού, με τους δισεκατομμυριούχους να χρηματοδοτούν τόσο τους επικριτές όσο και τους υποστηρικτές τους.
*Αύριο: «Η ψηφιακή αρένα και οι εκλογές των αλγορίθμων»
