Οι… δημογέροντες του ΠΑΣΟΚ καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο «χώρο» στη Χαριλάου Τρικούπη.
Από τον Κώστα Σκανδαλίδη μέχρι τον Κώστα Λαλιώτη, η «παλιά φρουρά» παρεμβαίνει στα δρώμενα. Ούτε η αναφορά του Νίκου Ανδρουλάκη στα «καφενεία» της περιφέρειας ήταν τυχαία ούτε και η επαναφορά του «μπαμπούλα» της δεξιάς παρά το γεγονός ότι το κόμμα της –έστω και από σπόντα– αξιωματικής αντιπολίτευσης κινείται στην ίδια λογική με τον Κυριάκο Βελόπουλο και στο Αγροτικό.
Οι επιθέσεις του ΠΑΣΟΚ σε Άδωνι Γεωργιάδη και Θάνο Πλεύρη και η προσπάθεια ταύτισης της Νέας Δημοκρατίας με την ακροδεξιά θυμίζουν τη δεκαετία του 1980. Άλλωστε και η τακτική που ακολουθείται από τον ίδιο τον Νίκο Ανδρουλάκη αποτελεί αντιγραφή του αυριανισμού της ίδιας εποχής με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τα περί δήθεν κουμπαριάς του πρωθυπουργού με εμπλεκόμενους στη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Στελέχη όπως ο Κώστας Λαλιώτης βάζουν το στίγμα τους έχοντας απωθημένα από το παρελθόν. Η επαναφορά του μπαμπούλα της δεξιάς αποτελεί σήμα κατατεθέν αν και το υιοθετούν και στελέχη που έδειχναν –και στο πρόσφατο παρελθόν– μια τάση εκσυγχρονιστική. Ο δε Νίκος Ανδρουλάκης, αδυνατώντας να διαμορφώσει το δικό του στίγμα, άγεται και φέρεται μεταξύ συμμαχίας του ξυλολίου, συμμαχία της μιζέριας και συμμαχία των θεωριών συνωμοσίας.
Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να κατηγορεί την κυβέρνηση και τη ΝΔ για συμπόρευση με τον Κυριάκο Βελόπουλο, την ώρα που ο Νίκος Ανδρουλάκης υιοθέτησε τα fake news για το ξυλόλιο αλλά και για τα χαμένα βαγόνια μέσω δηλώσεων στελεχών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Γιατί το κάνει αυτό; Για να στηρίξει τη γραμμή των δημογερόντων περί «κακιάς δεξιάς» και να διαμορφώσει διαχωριστικές γραμμές μην τυχόν και καταφέρει να πάρει καμία ψήφο από το κέντρο το οποίο έχει χάσει σχεδόν οριστικά. Στη Χαριλάου Τρικούπη βλέπουν ότι η στροφή στα αριστερά και η μετατροπή του κόμματος σε ουρά της Ζωής Κωνσταντοπούλου και του λαϊκισμού του Αλέξη Τσίπρα έχει πιάσει ταβάνι και αναζητούν λύσεις προς το κέντρο.
Λύσεις που όμως δεν συνδέονται με κάποιο πρόγραμμα και κάποια πρόταση εναλλακτικής λύσης αλλά με επαναφορά του μπαμπούλα της δεξιάς και μάλιστα τις ακροδεξιάς στην οποία δείχνει να θέλει να εντάξει τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη με έωλες αναφορές και άλματα λογικής από αυτά που μόνο κάποιοι… παλιοί ξέρουν να κάνουν στο ΠΑΣΟΚ.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιβεβαίωσε ότι κινείται με λογικές και τακτικές δεκαετίας του 1980, ξεχνώντας πως δεν έχει καμία σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Στη συνάντηση που είχε με τους δημοσιογράφους πριν από τα Χριστούγεννα είχε θυμηθεί τα… καφενεία υποστηρίζοντας πως «στα καφενεία, στην Περιφέρεια, η ΝΔ χάνει τη μάχη».
Θυμήθηκε δηλαδή τα «πράσινα» και τα «μπλε» καφενεία που οι σημερινοί δημογέροντες του ΠΑΣΟΚ έστησαν για να διαμορφώνουν κλίμα. Δεν είναι τυχαίο ούτε το γεγονός πως ο Νίκος Ανδρουλάκης σε λίγο θα εμφανιστεί ως Μαρίνος Αντύπας στο Αγροτικό αφού πλέον καλύπτει πλήρως πολιτικά τις κινητοποιήσεις ανεξαρτήτως μορφής.
Η ουσία είναι ότι τις περιόδους που απαιτούνται προτάσεις και λύσεις, σχέδιο και συντεταγμένο αλλά και κοστολογημένο πρόγραμμα, ο πανικός της κολλημένης βελόνας οδηγεί το ΠΑΣΟΚ σε αντιδράσεις σπασμωδικές δείχνοντας όμως ότι έχει μπει –ενδεχομένως και αυτοβούλως– σε μια επιτροπεία λόγω των καθηλωμένων ποσοστών και της εμφάνισης νέων –έστω και προερχόμενων από το παρελθόν– παικτών στο πολιτικό σκηνικό.
Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να γνωρίζει ότι κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ δεν θα έβλεπαν με κακό μάτι τη σύμπραξη με τον Αλέξη Τσίπρα ακόμη και σε… ανώτερο επίπεδο.
