Το τελευταίο διάστημα –κατόπιν και του «μανιφέστο» Τσίπρα που δόθηκε στη δημοσιότητα– στους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους συζητείται ευρέως ο ρόλος των εξωθεσμικών παραγόντων στις διεργασίες που συντελούνται στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Παρατηρείται εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα ότι συγκεκριμένα εκδοτικά συγκροτήματα που παλαιότερα στήριζαν θερμά την κυβέρνηση, πλέον ασκούν δριμεία κριτική, γεγονός που τροφοδοτεί σενάρια για «άρση» της εμπιστοσύνης των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού.
Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα και η προσπάθεια επαναπροσδιορισμού του ως «εγγυητή» της ενότητας, σε συνδυασμό με τη δημοσκοπική στασιμότητα του Νίκου Ανδρουλάκη, ερμηνεύεται από κάποιους ως μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένας ισχυρός αντίπαλος πόλος. Το σκεπτικό είναι πως αν η «συνταγή» Τσίπρα δεν προχωρήσει, η εναλλακτική του ΠΑΣΟΚ παραμένει στο τραπέζι.
Για τα επιχειρηματικά συμφέροντα, η πολιτική σταθερότητα σε θεωρητική βάση είναι το ζητούμενο, αλλά στην προκειμένη περίπτωση επιδιώκουν έναν «εναλλακτικό παίκτη» ώστε να έχουν διαπραγματευτική ισχύ απέναντι στην κυβέρνηση. Προφανώς, αντιλαμβανόμενοι ότι το «χαρτί» Νίκου Ανδρουλάκη δεν «πουλάει», τραβάνε το «χαρτί» του Αλέξη Τσίπρα ως έσχατη λύση για να ανακτήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων.
Σ’ αυτήν τη βάση δίνουν μια δεύτερη ευκαιρία στον Νίκο Ανδρουλάκη βάζοντας όμως δίπλα του έναν ικανό ανταγωνιστή με το σκεπτικό ότι έτσι θα ανεβάσει στροφές. Πάντα, όμως, για τη δεύτερη θέση αφού τα δημοσκοπικά δεδομένα του Απριλίου δείχνουν ότι η ΝΔ παραμένει πρώτη με διπλάσια ποσοστά από το ΠΑΣΟΚ. Αυτό αγχώνει (αυτό άλλωστε επιδιώκουν οι εξωθεσμικοί) τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ που, βλέποντας ότι κινδυνεύει να χάσει τη δεύτερη θέση από τον Αλέξη Τσίπρα, δεν αποκλείεται να προβεί σε μια κίνηση αιφνιδιασμού.
Ποια θα μπορούσε να είναι; Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει επανειλημμένα απορρίψει προτάσεις για εκλογική σύμπραξη με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Επιμένει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να νικήσει τη Νέα Δημοκρατία και επιδιώκει ισχυρή εντολή για να θέσει τους δικούς του όρους, χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα. Στο εσωτερικό της Κεντροαριστεράς, ο Τσίπρας εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις ως η προσωπικότητα που θα μπορούσε να ενώσει τον χώρο, γεγονός που πιέζει τη Χαριλάου Τρικούπη να υιοθετήσει πιο σκληρή γραμμή άμυνας.
Συνεπώς το μόνο που απομένει στον Νίκο Ανδρουλάκη, εφόσον στις δημοσκοπήσεις μέχρι τις εκλογές απολέσει τη δεύτερη θέση από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, είναι να αναζητήσει αντίβαρο συνεργαζόμενος με τον ΣΥΡΙΖΑ. Το σενάριο εκ πρώτης όψεως φαίνεται απίθανο, αλλά αν σκεφτεί κανείς ότι πέρασε το κατώφλι της Χαριλάου Τρικούπη ο Νίκος Φαραντούρης (υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ), ενώ ετοιμάζονται και άλλα στελέχη της Κουμουνδούρου (π.χ. Κασιμάτη, Τζάκρη, Αποστολάκης) να προσχωρήσουν στο ΠΑΣΟΚ, γιατί πρέπει να αποκλειστεί μια σύμπραξη που, σε τελευταία ανάλυση, εναρμονίζεται με το πολιτικό και ιδεολογικό προφίλ του υπό την ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη ΠΑΣΟΚ;
Και μια εκτίμηση για το τέλος: Τα οικονομικά συμφέροντα που όλο το τελευταίο διάστημα «σπρώχνουν» τον Νίκο Ανδρουλάκη και έβαλαν στο παιχνίδι τον Αλέξη Τσίπρα να τον ανταγωνιστεί –αφού προηγουμένως «εγκατέλειψαν» τη Μαρία Καρυστιανού– ενδέχεται να τους οδηγήσουν στην αλληλοεξόντωση.
