Ο μέσος άνθρωπος κάνει, πλέον, μια συγκεκριμένη σκέψη όταν διαβάζει ότι ο Τραμπ έκανε ακόμα μία ανάρτηση για το Ιράν λέγοντας ότι βρίσκονται πολύ κοντά σε συμφωνία ειρήνευσης.
Η σκέψη αυτή δεν κάνει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το να προσπαθεί να αθροίσει τις φορές που ο Αμερικανός πρόεδρος έχει ανακοινώσει ειρήνη με το Ιράν, λίγες ώρες πριν ξεκινήσει ακόμα έναν βομβαρδισμό.
Μέχρι το πρωί της Κυριακής 13 Ιουνίου, όλα τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης είχαν, πάνω-κάτω, την ίδια εικόνα: οι δύο πλευρές έχουν συμφωνήσει, σε μεγάλο βαθμό, επί σχεδίου μνημονίου συνεννόησης και γίνονταν προσπάθειες να ρυθμιστούν οι τελευταίες εκκρεμότητες ώστε να γίνει δυνατή η υπογραφή της συμφωνίας ακόμα και την Κυριακή, ίσως και στη Γενεύη.
Τις ΗΠΑ αναμένεται να εκπροσωπήσει ο αντιπρόεδρος Τζέι ντι Βανς και το Ιράν ο πρόεδρος της Βουλής, Μοχάμεντ Μπαγκέρ Καλιμπάφ. Κάποιες άλλες πληροφορίες ανέφεραν ότι δυτικές και ιρανικές πηγές συνέδεαν την πιθανή υπογραφή της συμφωνίας με τη Σύνοδο Κορυφής των G7, η οποία θα διεξαχθεί το ερχόμενο τριήμερο (Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη) στο Εβιάν της Γαλλίας, στη λίμνη της Γενεύης.
Οι αγορές είχαν ήδη αντιδράσει θετικά, οι τιμές του brend είχαν αρχίσει να παρουσιάζουν μια κάποια αισθητή πτώση. Κάπως έτσι ήταν η κατάσταση πολύ νωρίς το πρωί της Κυριακής 13 Ιουνίου. Αλλά…
Περισσότερες από 35 φορές, από την έναρξη της επίθεσης από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στο Ιράν, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ανακοινώσει «κατάπαυση των εχθροπραξιών» ενώ ακριβώς οκτώ –με έναρξη την 31η Μαρτίου– έχει ανακοινώσει ότι θα εξαπολύσει πολύ σκληρή –σε βαθμό ολοκαυτώματος– επίθεση εις βάρος του Ιράν και έχει υπαναχωρήσει λίγες ώρες πριν λήξει το τελεσίγραφο που ο ίδιος έχει ανακοινώσει στο ιδιόκτητο TruthSocial.
Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που έχει δεχθεί τόσο σκληρή κριτική και όχι μόνο από τους Δημοκρατικούς αλλά και από Ρεπουμπλικανούς βουλευτές, αλλά ένας συνδυασμός πολιτικής κριτικής και σάτιρας δημιούργησε εις βάρος του και το λογοπαίγνιο «TACO - Trump Always Chickens Out».
Κάτι που επανήλθε και μάλιστα με ιδιαίτερη ένταση όταν από το μεσημέρι της Πέμπτης 12 Ιουνίου άρχισε να εξελίσσεται ένα ακόμα θρίλερ μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, με ατέλειωτα «μπρος-πίσω» σχετικά με την ύπαρξη ή όχι συμφωνίας ειρήνευσης. Και πώς εκφράστηκε όλη αυτή η ιστορία, μία ακόμα φορά;
Ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγόρησε την Τεχεράνη ότι από εκεί διέρρευσαν κάποιοι όροι της «συμφωνίας» που, όπως υποστήριξε, δεν έχουν καμία σχέση με εκείνους που είχαν συμφωνηθεί γραπτώς. Εντός του ίδιου πλαισίου, ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι όσα ανέφερε η ιρανική πλευρά, συμπεριλαμβανομένης της «αδύναμης και αξιολύπητης» δήλωσής της περί ύπαρξης συμφωνίας, «δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια».
Χαρακτήρισε τους Ιρανούς «πολύ ανέντιμους συνομιλητές», υποστηρίζοντας ότι «με αυτούς δεν υπάρχει διαπραγμάτευση με καλή πίστη». Και εμφανίστηκε να δηλώνει «οργισμένος» χωρίς να προκαλεί καμία απολύτως έκπληξη. Ο στόχος της «οργής» είναι αυτός που αλλάζει, όχι η διάθεση του Τραμπ.
Ανεξάρτητα από τη συνέχεια αυτής της διαδικασίας και ενώ όλοι εύχονταν να έχει ειρηνική κατάληξη, υπάρχει μια αλήθεια, μια εικόνα που επαναλαμβάνεται με εκνευριστική κανονικότητα από τα τέλη του περασμένου Φεβρουαρίου: ο Ντόναλντ Τραμπ απειλεί με αφανισμό, οι αγορές καταρρέουν, οι σύμμαχοι τρέμουν – και κατόπιν, λίγες ώρες αργότερα, ανακοινώνεται «κατάπαυση πυρός», το χρηματιστήριο ανακάμπτει και ο κύκλος ξεκινά εκ νέου. «Μέρα της μαρμότας», αλλά όχι σε εκδοχή κωμωδίας.
Το σκηνικό αυτό, με βαριές απειλές περί αφανισμού των εχθρών που έχει επιλέξει Τραμπ μέσα στην αλλοπρόσαλλη άσκηση της παγκόσμιας ηγεσίας των ΗΠΑ, δεν είναι καινούργιο ούτε και απρόβλεπτο πλέον. Έχει γίνει τόσες φορές που δημιουργεί ένα σκηνικό διαρκούς παγκόσμιου φόβου. Ακραίες απειλές, ευθύς και απροκάλυπτος εκβιασμός, πισωγύρισμα ανάλογα με τις συνέπειες στον εκβιαζόμενο. Αν ήταν ηλεκτρονικός υπολογιστής θα μιλούσαμε απλώς για ένα reboot. Μόνο που δεν είναι…
Το απόγευμα της Πέμπτης, ο Τραμπ ανήρτησε: «Με βάση το γεγονός ότι οι συζητήσεις με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχουν φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο της ιρανικής ηγεσίας και έχουν εγκριθεί, ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, ακύρωσα τις προγραμματισμένες επιθέσεις και βομβαρδισμούς κατά του Ιράν απόψε».
Λίγες ώρες νωρίτερα δήλωνε: «Οι ΗΠΑ θα κλιμακώσουν τις επιθέσεις τους στο Ιράν», καθώς και ότι «θα καταλάβουν το νησί Kharg και θα αναλάβουν τον πλήρη έλεγχο των πετρελαϊκών υποδομών της Τεχεράνης. Ο κόσμος θα μείνει χωρίς νερό, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο» (σ.σ.: εννοούσε ότι θα διέλυε και τις μονάδες αφαλάτωσης νερού). Σε αυτήν τη λογική, των αλλεπάλληλων στροφών της πολιτικής με έμφαση στον εκβιασμό του αντιπάλου είχε αντιδράσει ακόμα και ο Μακρόν στις αρχές του μήνα: «Δεν χρειάζεται να μιλάς κάθε μέρα», είχε στείλει μήνυμα στον Τραμπ.
Ας δούμε τη λίστα των «ατέλειωτων απειλών» που σκιαγραφούν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο την παγκόσμια πολιτική Τραμπ και εξηγούν τον υψηλό βαθμό απομόνωσης που έχουν φτάσει οι ΗΠΑ στο διεθνές διπλωματικό στερέωμα προς ικανοποίηση της κινεζικής κυβέρνησης και φυσικά του οικονομικού μοντέλου του κομμουνιστικού φιλελευθερισμού.
Στις 21 Μαρτίου έθεσε προθεσμία 48 ωρών προς το Ιράν και στη συνέχεια την παρέτεινε έως τις 28 Μαρτίου. Μετά από αυτήν την παράταση έδωσε ακόμα μία μέχρι τις 6 Απριλίου.
Δέκα ημέρες αργότερα, στις 31 Μαρτίου, απείλησε ξανά να «εξαλείψει» όλες τις ενεργειακές υποδομές του Ιράν και να ανατινάξει το νησί Kharg, εάν δεν επιτευχθεί σύντομα συμφωνία. «Εάν το Στενό του Ορμούζ δεν ‘‘ανοίξει’’ αμέσως για δουλειές, θα ολοκληρώσουμε την υπέροχη ‘‘παραμονή’’ μας στο Ιράν ανατινάζοντας και εξαφανίζοντας εντελώς όλους τους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, τις πετρελαιοπηγές και το νησί Kharg (και πιθανώς όλες τις μονάδες αφαλάτωσης!), τις οποίες σκόπιμα δεν έχουμε ‘‘αγγίξει’’ ακόμη», έγραψε σε μια άλλη έκρηξη στο Truth Social.
Στις 2 Απριλίου σε μια 20λεπτη ομιλία στον Λευκό Οίκο, ο Ντ. Τραμπ προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να κλιμακώσουν τη στρατιωτική εκστρατεία τους εναντίον του Ιράν τις επόμενες δύο με τρεις εβδομάδες, απειλώντας να το «χτυπήσουν εξαιρετικά σκληρά» και να το «επιστρέψουν στη Λίθινη Εποχή».
Τρεις ημέρες αργότερα, στις 5 Απριλίου, σε μία ακόμα δήλωσή του την Κυριακή του Πάσχα, ο Τραμπ προειδοποίησε ότι οι Ιρανοί θα «ζουν στην Κόλαση» εάν το Ορμούζ δεν ανοίξει άμεσα. Σε μια ανάρτηση στο TruthSocial ότι η Τρίτη θα είναι «Ημέρα του Σταθμού Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας» και «Ημέρα της Γέφυρας» για τις αμερικανικές δυνάμεις που επιλέγουν στόχους στην περιοχή, προσθέτοντας: «Ανοίξτε το Γ@@@@νο Στενό, τρελοί ηλίθιοι, αλλιώς θα ζείτε στην Κόλαση».
Στις 7 Απριλίου, ο Αμερικανός πρόεδρος ήταν και πάλι στα κόκκινα. Απείλησε να σβήσει από τον χάρτη το ιρανικό πολιτισμό ολόκληρων χιλιετιών με μια πρωτοφανή ανάρτηση. «Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε, για να μην επιστρέψει ποτέ ξανά. Δεν θέλω να συμβεί αυτό, αλλά πιθανότατα θα συμβεί. Ωστόσο, τώρα που έχουμε Πλήρη και Ολική Αλλαγή Καθεστώτος, όπου επικρατούν διαφορετικά, πιο έξυπνα και λιγότερο ριζοσπαστικοποιημένα μυαλά, ίσως κάτι επαναστατικά (sic) υπέροχο μπορεί να συμβεί, ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ;».
Δεν ήταν η πρώτη και δυστυχώς ούτε και η τελευταία που ο Ντ. Τραμπ δηλώνει μέσω του TruthSocial τη βαθιά του επιθυμία να αλλάξει την ιστορία της ανθρωπότητας. Μετά τη διεθνή κατακραυγή από εκατοντάδες ηγέτες σε ολόκληρο τον κόσμο, ανακοίνωσε εκεχειρία 14 ημερών.
Στις 21 Απριλίου επανήλθε για να δηλώσει ότι δεν θα υποχωρήσει. Και για να το πει στη γλώσσα με την οποία έχει συνηθίσει την παγκόσμια κοινή γνώμη, δήλωσε: «Περιμένω να βομβαρδίζουμε, επειδή πιστεύω ότι αυτή είναι η καλύτερη στάση».
Τον ρώτησαν με ιδιαίτερη επιμονή, τόσο από το Bloomberg όσο και από το CNBC αν θα παρέτεινε την εκεχειρία μετά την τυπική λήξη της: «Όχι, δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνω αυτό, δεν έχουμε χρόνο». Λίγες ώρες αργότερα ανακοίνωσε ότι η εκεχειρία είχε παραταθεί επ’ αόριστον: «Μας ζητήθηκε να αναβάλουμε την επίθεσή μας στο Ιράν μέχρι να μπορέσουν οι ηγέτες και οι εκπρόσωποί τους να καταλήξουν σε μια ενιαία πρόταση», δήλωσε.
Μεσολάβησαν και πάλι ορισμένες παλινωδίες το διήμερο 4-5 Μαΐου σχετικά με τη διαχείριση της κρίσης στα Στενά του Ορμούζ ύστερα από πρόταση πολλών χωρών να συμμετάσχουν σε διεθνή επιχείρηση για τον απεγκλωβισμό πλοίων τους. Ήταν η επιχείρηση «Project Freedom». Πήγε να ξεκινήσει, αλλά οι Αμερικανοί δέχθηκαν πυραυλικές επιθέσεις από το Ιράν με αποτέλεσμα να σταματήσει.
Μέχρι που φτάσαμε στις 11 Ιουνίου, ημέρα κατά την οποία ο Τραμπ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα χτυπήσουν «πολύ σκληρά απόψε». Μετά την επίθεση του Ισραήλ στη Νότια Βηρυτό –μια παραβίαση της εκεχειρίας την οποία, όπως ισχυρίζεται, ήταν απάντηση στα πυρά της Χεζμπολάχ– η Τεχεράνη εξαπέλυσε ένα κύμα επιθέσεων.
Την επόμενη μέρα, ένα αμερικανικό ελικόπτερο Apache καταρρίφθηκε πάνω από το Στενό του Ορμούζ από το Ιράν, σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, κάτι που οι ειδικοί χαρακτήρισαν πιθανότατα ως «ατύχημα». Όλα αυτά μέχρι το πρωί της Κυριακής 13 Ιουνίου. Μία ακόμα φορά καταδεικνύεται ότι τα πραγματικά «ατυχήματα» της Ιστορίας είναι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της…
