Στην πολιτική, τα νούμερα δεν είναι απλώς στατιστικά. Είναι άνθρωποι. Είναι οικογένειες. Είναι ζωές που άλλαξαν πορεία.
Κι όμως, κάθε φορά που εμφανίζονται θετικά στοιχεία, κάποιοι σπεύδουν να τα ακυρώσουν, να τα μικρύνουν, να τα βαφτίσουν «συγκυριακά». Σαν να φοβούνται να παραδεχτούν ότι κάτι πήγε σωστά.
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, με δεδομένα.
Η ανεργία στην Ελλάδα έχει πέσει στο 8,2%, όταν πριν λίγα χρόνια ξεπερνούσε το 17%. Αυτό δεν είναι απλώς μια πτώση σχεδόν 9 μονάδων. Είναι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που ξαναβρήκαν δουλειά. Είναι νέοι που δεν έφυγαν στο εξωτερικό. Είναι γονείς που μπόρεσαν ξανά να κάνουν σχέδια.
Η πλήρης απασχόληση σήμερα αγγίζει το 76,4%, όταν στο παρελθόν κυριαρχούσε η μερική και επισφαλής εργασία. Αυτό σημαίνει σταθερό εισόδημα, ένσημα, προοπτική. Παράλληλα, ο κατώτατος μισθός έχει αυξηθεί συνολικά πάνω από 35% από το 2019, ενώ ο μέσος μισθός κινείται ανοδικά, ξεπερνώντας τα 1.250 ευρώ μεικτά. Δεν είναι αρκετά για όλους, αλλά είναι σαφώς περισσότερα από όσα υπήρχαν.
Κι όμως, η αντιπολίτευση επιμένει να μιλά σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Σαν να μην μετράει το γεγονός ότι η χώρα δημιουργεί θέσεις εργασίας με ρυθμούς υψηλότερους από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Σαν να μην έχει σημασία ότι η αδήλωτη εργασία μειώθηκε αισθητά, ακριβώς επειδή μπήκαν κανόνες και έλεγχοι.
Αυτά δεν έγιναν τυχαία. Έγιναν γιατί υπήρξε σχέδιο. Ψηφιακή κάρτα εργασίας. Μείωση ασφαλιστικών εισφορών. Κίνητρα για επενδύσεις. Στήριξη της επιχειρηματικότητας χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες. Πολιτικές που δεν φώναζαν, αλλά δούλευαν.
Η πολιτική κριτική είναι θεμιτή. Η μόνιμη άρνηση, όμως, δεν είναι. Όταν αρνείσαι να αναγνωρίσεις ότι η ανεργία μειώθηκε σχεδόν στο μισό, ότι οι μισθοί ανεβαίνουν, ότι η οικονομία στέκεται πιο σταθερά, τότε δεν ασκείς αντιπολίτευση. Ασκείς άρνηση της πραγματικότητας.
Η Νέα Δημοκρατία δεν ισχυρίζεται ότι έλυσε όλα τα προβλήματα. Ισχυρίζεται, όμως και το αποδεικνύει, ότι η χώρα μπορεί να πηγαίνει μπροστά χωρίς πειράματα, χωρίς ψεύτικες υποσχέσεις, χωρίς να παίζει με τις αντοχές της κοινωνίας.
Και τελικά, αυτό είναι που μετράει. Όχι οι εύκολες γενικεύσεις. Όχι οι υπερβολές. Αλλά το αν, στο τέλος της ημέρας, περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να πουν ότι ζουν λίγο καλύτερα από πριν.
Τα αποτελέσματα δεν έρχονται από μόνα τους. Έρχονται όταν κάποιος ξέρει πού θέλει να πάει και έχει το θάρρος να πάρει αποφάσεις.
