Αλήθεια, τί είναι αυτό που κάνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στη δεύτερη τετραετία του, και έναν χρόνο πριν τις εκλογές, να καταγράφει σε κάθε δημοσκόπηση ποσοστά άνω του 30% στην εκτίμηση ψήφου;
Η απάντηση κατά τη γνώμη μου, δεν βρίσκεται σε ένα σύνθημα ή σε μια επικοινωνιακή καμπάνια. Βρίσκεται στη συστηματικότητα, και πάμε να δούμε επ ακριβώς τι περιγράφω με τον συστηματικότητα.
Αν κάποιος θέλει να καταλάβει τι τον κρατά πολιτικά ισχυρό, αρκεί να δει τι έχει πράγματι γίνει και τι είναι στα σκαριά να υλοποιηθεί. Αρκεί να μπει στις Κυριακάτικες αναρτήσεις του πρωθυπουργού στα social media, όπου παρουσιάζονται μικρές και μεγάλες παρεμβάσεις: μεταρρυθμίσεις, έργα, θεσμικές τομές.
Είναι όλα τέλεια; Προφανώς και όχι, δεν είναι όλα τέλεια. Θέλουν δουλειά, και δουλίτσα σοβαρή φαίνεται να γίνεται, αφού, τα «μικρά λιθαράκια» χτίζουν σταδιακά ένα μεγαλύτερο οικοδόμημα.
Για παράδειγμα, με ένα σκρολ μόνο τις τελευταίες εβδομάδες, στις υποδομές, βλέπουμε την πρόοδο της Γραμμή 4 του Μετρό στην Αττική που αναμένεται να αναδιατάξει τον συγκοινωνιακό χάρτη της πρωτεύουσας. Στη Θεσσαλονίκη, το flyover προχωρά με ένταση. Στην Κρήτη, το νέο αεροδρόμιο στο Καστέλι διαμορφώνει άλλες προοπτικές για το νησί.
Παράλληλα, κοινωνικές παρεμβάσεις, φοροελαφρύνσεις, αυξήσεις μισθών και η συζήτηση για συνταγματική αναθεώρηση δείχνουν μια ατζέντα που απλώνεται πέρα από τη διαχείριση της καθημερινότητας, και μια ατζέντα που δεν θα μπορούσαν να υπερψηφίσουν κοινοβουλευτικά όλες οι συνιστώσες της αντιπολίτευσης - άσχετα με το τι πράττουν τελικά.
Κι όμως, το μεγάλο αγκάθι παραμένει η ακρίβεια. Η πίεση στα νοικοκυριά είναι ο βασικός λόγος δυσαρέσκειας. Όταν η καθημερινότητα δυσκολεύει, όσα γίνονται σε μακρο-επίπεδο περνούν σε δεύτερη μοίρα.
Το στοίχημα, λοιπόν, είναι σαφές: αν η οικονομική πίεση αποκλιμακωθεί και οι μισθοί ενισχυθούν ουσιαστικά, τότε το ενδεχόμενο μιας νέας αυτοδυναμίας δεν θα είναι απλώς πιθανό, αλλά πολιτικά συνεκτικό. Έναν χρόνο πριν τις κάλπες, αυτό είναι το πραγματικό κλειδί, και όπως διάβασα και ένα πολύ εύστοχο σχόλιο στο τουίτερ « θα φέρει πάλι 40% και δε θα σταματήσουν να καληνυχτίζουν τον Κεμάλ άλλα τέσσερα χρόνια».
