Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει με Τριλογία.
Τρία μέρη, τρεις ημέρες και μια νέα αφήγηση για τη δημοκρατία, τη διαφθορά, την ακρίβεια και τα ισχυρά συμφέροντα. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Οι αναμνήσεις.
Γιατί ο πρώην πρωθυπουργός δηλώνει σήμερα: «Δεν συνδιαλέχθηκα με συμφέροντα, δεν εξυπηρέτησα συμφέροντα, συγκρούστηκα με τα συμφέροντα όσο κυβέρνησα τον τόπο».
Η δήλωση θα ήταν εντυπωσιακή αν δεν υπήρχε το παρελθόν. Και ειδικά το 2019.
Τότε, στη διάρκεια της συνέντευξης στον Αντώνη Σροιτερ, ο Βαγγέλης Μαρινάκης είχε καταγγείλει δημόσια ότι κατά τη διαδικασίας για τις τηλεοπτικές άδειες το 2016 η τότε κυβέρνηση του ζήτησε να συναντηθεί με τον επιχειρηματία Ιωάννη Καλογρίτσα και να δώσει δάνειο 26,3 εκατομμυρίων ευρώ. Σύμφωνα με την καταγγελία του, τα χρήματα θα χρησιμοποιούνταν για την καταβολή της πρώτης δόσης τηλεοπτικής άδειας. Ο ίδιος υποστήριξε ότι αρνήθηκε.
Δεν είναι δουλειά μιας πολιτικής στήλης να μετατρέπει μια καταγγελία σε δικαστική απόφαση. Είναι όμως δουλειά της να θυμάται. Και η συγκεκριμένη καταγγελία δεν ήταν ψίθυρος. Ειπώθηκε δημόσια, προκάλεσε πολιτική σύγκρουση και συνδέθηκε με μία από τις πιο αμφιλεγόμενες κυβερνητικές επιχειρήσεις της περιόδου εκείνης.
Υπάρχει και η ανάμνηση του Δημήτρη Κοντομηνά. Τον Οκτώβριο του 2016, σε μια απρόσμενη ζωντανή παρέμβαση στην εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη, είχε καταγγείλει ότι άνθρωπος που συνέδεε με την πλευρά του Νίκου Παππά είχε ζητήσει το 51% του Alpha. Είχε μιλήσει ακόμη για έλεγχο του ενημερωτικού τομέα και πολιτικών εκπομπών. Και είχε υποστηρίξει ότι «ο κ. Παππάς ήθελε να βάλει δικούς του ανθρώπους στα κανάλια για να τα ελέγχει».
Κι ύστερα ήρθε η σημερινή δήλωση περί σύγκρουσης με τα συμφέροντα.
Οι αναμνήσεις, όμως, δεν περιορίζονται στα κανάλια. Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ έχει υποστηρίξει ότι το 2015 πρότεινε στον τότε πρωθυπουργό να καλύψει δημοσιονομικό κενό περίπου 380 εκατομμυρίων ευρώ φορολογώντας τους εφοπλιστές. Ο ίδιος δήλωσε ότι ξαφνιάστηκε όταν ο Τσίπρας αρνήθηκε και αντι γι αυτό φορολόγησε τους συνταξιούχους.
Σήμερα ο ίδιος πολιτικός μιλά για ολιγοπώλια, αισχροκέρδεια και ισχυρά συμφέροντα. Μιλά για μια κυβέρνηση που, κατά την άποψή του, δεν συγκρούεται μαζί τους. Και διαβεβαιώνει ότι πλέον «όχι μόνο ξέρει τι θέλει, αλλά και πώς να το κάνει».
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο της Τριλογίας. Όχι τι έμαθε ο Τσίπρας από την εξουσία. Αλλά τι θυμάται από αυτήν.
Γιατί η πολιτική μπορεί να αλλάζει αφήγημα. Οι δηλώσεις όμως μένουν. Και οι αναμνήσεις ακόμη περισσότερο.
Και υπάρχει μια τελευταία ειρωνεία. Ο άνθρωπος που σήμερα μιλά για τη μάχη απέναντι στα ισχυρά συμφέροντα κάνει την πολιτική του επιστροφή μέσα από το μέσο ενός επιχειρηματία με τον οποίο η κυβέρνησή του είχε συγκρουστεί σφοδρά.
Ίσως τελικά οι ολιγάρχες να έχουν κι αυτοί δικαίωμα να αναθεωρούν. Ακόμη και για εκείνους που κάποτε τους έβριζαν. Ειδικά όταν υπάρχει ένας κοινός στόχος: να κλονιστεί ο Μητσοτάκης.
