Αν κάποιος θελήσει –ειλικρινά– να βρει τους… σπόρους του πελατειακού κράτους, του ρουσφετιού και της μίζας, θα πρέπει να γυρίσει στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Τότε που όλα είχαν το προσωνύμιο… νέο. Η ΕΡΕ έγινε Νέα Δημοκρατία, η Ένωση Κέντρου συμπληρώθηκε με τις Νέες Δυνάμεις και εμφανίστηκε το νέο κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου.
Το ίδιο ή λιγότερο πράσινο κόμμα, με τον ίδιο ή λιγότερο φωτεινό ήλιο να ανατέλλει, με αυτό του Νίκου Ανδρουλάκη που θέλει να γίνει και πάλι… κυβερνώσα πολιτική δύναμη και να νικήσει τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Υποστράτηγοι στα σχέδια… ολικής επαναφοράς του Σοσιαλιστικού (;) Κινήματος, οι δύο πρώην πρόεδροί του, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αλλά και η Μιλένα Αποστολάκη, μέσα από ένα προκλητικό κρεσέντο ύβρεως και διχασμού.
Η Μιλένα, που… μπουσούλησε πολιτικά τη δεκαετία του 1990, μέσα στο προστατευμένο περιβάλλον του Βενιζέλου, πρόσφερε τις υπηρεσίες της στην εκσυγχρονιστική περίοδο του Σημίτη, κράτησε αποστάσεις ασφαλείας από τον Γιώργο Παπανδρέου και από την αείμνηστη Φώφη Γεννηματά, αλλά τώρα παρέχει πλήρη στήριξη στον Νίκο Ανδρουλάκη και καλεί σε επανασύνδεση του κόμματος με την κοινωνία, προβάλλοντας το ταξικό δίπολο «πελάτες της Δεξιάς» και «πολίτες της πατρίδας»…
Χτίζουν ταξικά στρατόπεδα
«Μαζί σου, Ανδρέα, για μια Ελλάδα νέα», φώναζαν το 1981 τα πλήθη στις πλατείες. Στο μεσοδιάστημα άνθησε ο εκσυγχρονισμός για να κλείσει ένας πρώτος πασοκικός κύκλος με το «Γιώργο, προχώρα, άλλαξέ τα όλα». Και να έρθουν η οικονομική κρίση, το ΔΝΤ, τα μνημόνια, η αυξημένη επιτήρηση, καθιστώντας κάθε… σοσιαλιστική υπόσχεση για αλλαγή υποβολιμαία και αναξιόπιστη. Είχε έρθει, εξάλλου, η ώρα μιας… άλλης ιστορικής πλάνης, της κυβερνώσας Αριστεράς.
Η αντίληψη ότι η εκάστοτε κυβέρνηση έχει το μονοπώλιο του κράτους και ότι το κράτος είναι η μακρά χείρα του κυβερνώντος κόμματος ντύθηκε στα πράσινα και κατέκτησε… πολλά πρωταθλήματα. Η αυθαιρεσία έβγαλε ρίζες, η φαυλότητα έγινε δόγμα, το κράτος εδραιώθηκε σε Λεβιάθαν δυσλειτουργίας και διαφθοράς και αποτέλεσε σε έναν μεγάλο βαθμό την αιτία της κρίσης.
Οι «πρασινοφρουροί» έγιναν οι σταυροφόροι του ρουσφετιού και της τακτοποίησης των ημετέρων, στο όνομα της «αποκαθήλωσης» του «κράτους της Δεξιάς». Κανείς δεν μπορούσε, λόγω της μονιμότητας, να απολυθεί, ιδρύθηκαν αναρίθμητοι οργανισμοί, συνήχθησαν αναρίθμητες συμβάσεις έργου, αορίστου χρόνου, ακόμα και ημερήσιες συμβάσεις. Το κράτος απέκτησε χρόνιο δομικό πρόβλημα και μετατράπηκε σε μήτρα της διαφθοράς και της… ρεμούλας.
Και τώρα η Μιλένα Αποστολάκη διακηρύσσει ότι το 40% που ψήφισαν ΝΔ είναι «πελάτες της Δεξιάς» και απευθύνει προσκλητήριο ταξικής μάχης, με ζητούμενο «την πολιτική ηγεμονία του ΠΑΣΟΚ στον δημοκρατικό χώρο»: «Απέναντι στους πελάτες της Δεξιάς υπάρχουν οι πολίτες της πατρίδας. Να ξανασυναντηθούμε με όσους απομακρύνθηκαν τα προηγούμενα χρόνια», είπε.
Στις 23 Απριλίου 2010, με διάγγελμά του στο Καστελόριζο, ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε την είσοδο της χώρας στα μνημόνια και… εγκαινίαζε την οδυνηρότερη κοινωνικά περίοδο της μεταπολίτευσης. Και ενώ δήλωνε δημόσια ότι γίνεται προσπάθεια να αποφευχθεί πάση θυσία η χρηματοδότηση από το ΔΝΤ, διαψεύστηκε από τον τότε διοικητή του Ταμείου, Ντομινίκ Στρος-Καν, που αποκάλυψε ότι οι συζητήσεις για τους όρους της ένταξης της Ελλάδας γίνονταν ήδη επί μήνες και μυστικά.
Δεκαέξι χρόνια μετά, στο συρρικνωμένο και… θολωμένο ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπανδρέου χτυπάει φιλικά την πλάτη του Νίκου Ανδρουλάκη και ζητεί «συσπείρωση και ενότητα των ευρύτερων δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων για την αλλαγή και την προοδευτική πλειοψηφία του λαού». «Μπορεί και πρέπει το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής να διαμορφώσει το πλαίσιο και τις προϋποθέσεις για αυτή την ενότητα και συνεργασία – με όποιο οργανωτικό τρόπο μπορεί να προκύψει», είπε ο… σοφιστής του Καστελόριζου, κλείνοντας ενδεχομένως το μάτι και στον εξ Ιθάκης ορμώμενο Τσίπρα.
Ήταν 11 Σεπτεμβρίου του 2011, μεσούσης της κρίσης, όταν ο τότε υπουργός Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, παρουσίαζε στη Θεσσαλονίκη έναν έκτακτο, όπως είχε χαρακτηριστικά τονίσει, φόρο ακινήτων: Το Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών, επί το λαϊκότερον… χαράτσι και γνωστό πλέον ως ΕΝΦΙΑ.
Για τον Ευάγγελο Βενιζέλο το σημερινό ΠΑΣΟΚ «οφείλει να διακηρύξει την πολιτική και προγραμματική του αυτονομία», ενώ στέλνοντας μήνυμα προς το εσωτερικό του κόμματος κουνάει το δάχτυλο στους… επιπόλαιους συντρόφους του. «Αυτό όμως πρέπει να συνοδεύεται από ενότητα, σοβαρότητα, βαρύτητα προσώπων και θέσεων», είπε ο εμπνευστής του ΕΝΦΙΑ.
Εχθροί σε συμμαχία
Παπανδρέου και Βενιζέλος είναι ορκισμένοι εχθροί, με τον πρώτο να χρεώνει στον δεύτερο την πτώση της κυβέρνησή του... Και ίσως να μην έχει και άδικο. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, επίσης, δεν τυγχάνει σεβασμού και εμπιστοσύνης στην Κεντροαριστερά και στα «ιστορικά στελέχη» του ΠΑΣΟΚ για τη συνεργασία με τον Σαμαρά και το ιστορικό χαμηλό του κόμματος (4,68%) στις εκλογές του 2015.
Και όμως, στο Συνέδριο… πιάστηκαν χέρι χέρι για να επιτεθούν στον Μητσοτάκη και να εγγυηθούν την πολιτική αντεπίθεση του ΠΑΣΟΚ. Γιατί στον σοσιαλισμό ενδεχομένως το ισχυρότερο δίκαιο είναι των επιχειρηματικών συμφερόντων, των λόμπι και των διαπλεκόμενων.
