H παρουσία, οι δεσμεύσεις και τα μηνύματα του Κ. Μητσοτάκη συνεχίζουν να απασχολούν και ήδη έχουν γραφεί εκατοντάδες ρεπορτάζ, αναλύσεις και άρθρα.
Λογικό, αλλά και κατ' αρχήν πολιτική, επικοινωνιακή επιτυχία. Δεν είναι μικρό το γεγονός ότι ο Κ. Μητσοτάκης στην όγδοη εμφάνισή του σε ΔΕΘ φαίνεται να κυριαρχεί.
Δεν είναι μόνο ότι είναι πρωθυπουργός και άρα όλοι από αυτόν περιμένουν να δουν αν θα ωφεληθούν ή όχι από τα μέτρα που θα εξαγγελθούν και πόσο. Είναι ότι είναι σαφής, είναι στοχευμένος και δείχνει ότι γνωρίζει καλά και όχι επιδερμικά τα προβλήματα, δεν μιλά με ατάκες μιας επιτηδευμένης κοινωνικής ευαισθησίας, τολμά να πει ναι και όχι στα αιτήματα, παρά την πίεση της αντιπολίτευσης, τοποθετεί τα πολιτικά διλήμματα με όπλο την λογική και όχι ευφυολογήματα.
Από εκεί και πέρα ακούγονται πολλά, υπάρχουν κριτικές και κατάθεση απόψεων ότι θα μπορούσε να πει και κάποιο άλλο μέτρο. Λογικό είναι. Υπάρχουν ωστόσο και κάποιες ακρότητες που παραπέμπουν στην προ χρεοκοπίας εποχή, σαν ορισμένοι να μη διδάχτηκαν τίποτα από την περιπέτεια που περάσαμε, έχοντας ακόμα χρωστούμενα. Δεν μπορεί για παράδειγμα κανένας να χαρακτηρίζει ένα πακέτο 2,2 δισ. ευρώ ως ψίχουλα, όπως ακούγεται από στελέχη της αντιπολίτευσης. Οι πόροι είναι πεπερασμένοι, δυστυχώς. Είναι κόντρα στη λογική. «Τόσα μπορώ, τόσα μοιράζω», σημείωσε και έχει δίκιο.
Υπάρχουν και τα δημοσιονομικά όρια, οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως και οι κίνδυνοι να προκύψουν πολύ σημαντικά προβλήματα στους επόμενους μήνες με δύο πολέμους να αναστατώνουν την διεθνή οικονομία και αυτή τη στιγμή κλειστά τα στενά του Ορμούζ και αποκλεισμένους τους διαδρόμους τροφοδοσίας με σιτηρά από Ρωσία και Ουκρανία. Άρα μια υπεύθυνη κυβέρνηση πρέπει, έχει χρέος απέναντι στη χώρα, να σκέφτεται πως θα αντιμετωπίσει μια ξαφνική μεγάλη παγκόσμια οικονομική αναταραχή. Άρα τα περί ψίχουλων είναι όχι μόνο παράλογα, αλλά και ανεύθυνα, επικίνδυνα, δείγματα λαϊκισμού.
Ωστόσο, σ' αυτή τη χώρα το πολιτικό σύστημα έχει τέτοιες ροπές. Βγαίνουν κάποιοι ακόμα και ισχυρίζονται και μάλιστα σοβαρά, ότι η δημοσιονομική σοβαρότητα είναι «λογιστική» και δείγμα της συντηρητικής ηγεμονίας που υπάρχει. Δηλαδή προοδευτική πολιτική είναι το «μοιράστε» αδιακρίτως; Αυτά τα σκεπτικά οδήγησαν στη χρεοκοπία και εμπεριέχοντας στοιχεία πολιτικής αμεριμνησίας και θράσους είναι αδιανόητο να ακούγονται λίγα χρόνια μετά το μεγάλο σοκ. Αλλά μη μας φαίνεται περίεργο.
«Αυτή είναι η Ελλάδα» είχε πει μια στιγμή ο Κώστας Σημίτης που κι αυτόν λογιστή τον ανέβαζαν, νεοφιλελεύθερο και κρυφοδεξιό τον κατέβαζαν. Άλλοι, πάλι, ακόμα και την προπληρωμή χρεών μας μίλησαν για χάρισμα στους παλιοδανειστές. Βρίσκονται σε παντελή διανοητική και πολιτική αδυναμία ότι μπορεί έτσι να ωφελείται η χώρα και πριν απ' όλα οι νέοι άνθρωποι. Αλλά μήπως η συνεχής αδιαφορία για το μέλλον δεν οδήγησε σε σκληρά μέτρα που σε μεγάλο βαθμό μετατέθηκαν στα παιδιά μας; Εύκολα ξεχνάμε τελικά.
Προφανώς και το σύνολο των λαϊκών αναγκών είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό το πακέτο των 2,2 δισ. ευρώ. Αυτά όμως μπορούσαν να μοιραστούν. Μπορεί βέβαια να υπάρχουν μυστικές συνταγές, κόλπα. Θα προσπαθήσουμε να τα δούμε στις προτάσεις των κομμάτων και ιδιαίτερα αυτών που έχουν κυβερνήσει. Μπορεί να υπάρχει χρήμα πολύ και απλά ένας τσιγκούνης πρωθυπουργός δεν θέλει αυτοκτονικά να τα μοιράσει. Η ειρωνεία πάντως διαχρονικά σ' αυτή την χώρα είναι ότι χρεοκοπίες και οικονομικές κρίσεις προκάλεσαν όσοι ήταν «με τον άνθρωπο και τις λαϊκές ανάγκες» κόντρα σε χοντρόπετσους, νεοφιλελεύθερους, λογιστικής αντίληψης πολιτικούς.
Ό,τι ακούσουμε θα κοστολογηθούν βεβαίως και αυτό προς στεναχώρια πολλών που είχαν συνηθίσει να υπόσχονται ότι θέλουν ανέξοδα. Πρόκειται για μεγάλη κατάκτηση και γι' αυτό υπάρχει κάποια γκρίνια. Με την προϋπόθεση ότι τα κόμματα θα στείλουν στην αρμόδια Αρχή για κοστολόγηση αυτά που λένε τα στελέχη τους καθημερινά και όχι άλλα εξορθολογισμένα κείμενα, θα μάθουμε ποιοι είναι σοβαροί και ποιοι μας εμπαίζουν με κορώνες και ευχάριστα ακούσματα.
Αυτό θα καθορίσει και την αξιοπιστία που θα αναγνωρίσει τελικά η κοινωνία στον κάθε πολιτικό αρχηγό. Υπάρχει η αίσθηση ότι και πάλι σ' αυτή τη σύγκριση έχει προκύψει ο νικητής και αυτό είναι πολύ κρίσιμο.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Liberal.gr
