Η Μαρία Καρυστιανού περνά στη σφαίρα της πολιτικής, επιλέγει να γίνει δημόσιο πρόσωπο.
Το 2012, στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, καταγράφηκε το φαινόμενο της λεγόμενης αντισυστημικής ψήφου όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από τις πλατείες των «Αγανακτισμένων» –των «πάνω» και των «κάτω»– στη λογική ότι φταίει για την οικονομική κρίση η Ευρώπη, η πολιτική, η Δικαιοσύνη και συνολικά οι θεσμοί της χώρας.
Καταγράφηκε όμως και μια μετακίνηση ψήφων μεταξύ της Ακροδεξιάς –που εκπροσωπήθηκε από τη Χρυσή Αυγή– και του ΣΥΡΙΖΑ που εμφανίσθηκε ως το αντισυστημικό κόμμα με τα πρόσωπα που δεν είχαν κυβερνήσει και κουνούσαν –υπό την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα– το δάχτυλο προς τους υπόλοιπους.
Το 2015 η ψήφος αποτυπώθηκε εκ νέου φέρνοντας στην εξουσία τον ΣΥΡΙΖΑ με τη σύμπραξη των ΑΝΕΛ, βάζοντας στη Βουλή και πάλι τη Χρυσή Αυγή και μάλιστα ως τρίτο κόμμα. Η λογική και των τριών αυτών κομμάτων ήταν το σκίσιμο των μνημονίων και φυσικά το να μπουν στη φυλακή πολιτικοί των κομμάτων που κυβέρνησαν –και συγκυβέρνησαν– τα προηγούμενα χρόνια. Να υπάρξει δηλαδή… κάθαρση.
Το τι ακολούθησε είναι γνωστό σε όλους. Ένα τρίτο μνημόνιο, φόροι, κλειστές τράπεζες, capital controls και όλα όσα ζήσαμε. Ο λαϊκισμός είχε κερδίσει. Το δάχτυλο έδειχνε όλους τους άλλους ως υπεύθυνους για την κρίση. Επιχειρήθηκε η διάβρωση των θεσμών και επικράτησε η λογική να μπουν κάποιοι πολιτικοί αντίπαλοι στη φυλακή. Οι κραυγές κυριάρχησαν.
Σήμερα επιχειρείται μια επανάληψη του φαινομένου μέσα από τη δημιουργία του κόμματος της… οργής και της αμφισβήτησης, τού «να πάνε κάποιοι φυλακή» και τού «ν’ αλλάξει η Δικαιοσύνη». Η προαναγγελία της Μαρίας Καρυστιανού και τα όσα αναφέρει και η ίδια με δηλώσεις και αναρτήσεις παραπέμπουν σε αυτήν τη λογική.
Η απουσία προτάσεων δεν απασχολεί τους θιασώτες αυτής της λογικής και οι μετέχοντες σε αυτήν τη διαδικασία δείχνουν να το γνωρίζουν. Το τι θα γίνει με τα εθνικά θέματα, το τι συμβαίνει με τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις σε διεθνές επίπεδο, με την οικονομία και την πορεία της χώρας, ουδόλως απασχολεί και στο πλαίσιο αυτό η απάντηση «να είμαστε όλοι καλά» και να γίνει «κάθαρση» καλύπτει κάθε κενό, όπως το κάλυπταν οι κραυγές την περίοδο 2011-2015.
Η Μαρία Καρυστιανού περνά στη σφαίρα της πολιτικής, επιλέγει να γίνει δημόσιο πρόσωπο, αλλά δεν δέχεται κριτική ως προς το κομμάτι αυτό αφού όταν της ασκείται, επιλέγει να βάζει μπροστά την ιδιότητα της μάνας ενός εκ των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση συμπλέουν «απέναντι σε έναν πολίτη, σε μια μάνα και σε ένα κίνημα πολιτών που μάχεται κατά της διαφθοράς».
Ενοχλείται και από τις αντιδράσεις άλλων συγγενών που θέλουν να κρατήσουν αποστάσεις από την ενασχόληση με την πολιτική και το μήνυμα που στέλνεται με αυτόν τον τρόπο στην κοινωνία.
«Με προβληματίζει όμως η αντίδραση ορισμένων εξ αυτών στην οργάνωση του κινήματος κατά της διαφθοράς που σκότωσε τα παιδιά μας και ασελγεί πάνω στη μνήμη τους συγκαλύπτοντας τα εγκλήματα που τους στέρησαν τη ζωή. Είναι παραπάνω από φανερό ότι η κοινωνική αφύπνιση είναι ο μόνος τρόπος για τη δικαίωση των θυμάτων των Τεμπών. Για να μην το πράττουν όλοι, προφανώς έχουν τους δικούς τους λόγους, που εκ των πραγμάτων αδυνατώ να συμμεριστώ», ανέφερε η ίδια στην «Καθημερινή» αφήνοντας και τα σχετικά υπονοούμενα.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
