Στο ΠΑΣΟΚ έκαναν ένα τριήμερο Συνέδριο για να πουν ότι δεν θα συγκυβερνήσουν με τη Νέα Δημοκρατία.
Το ερώτημα είναι όμως ποιος τους το πρότεινε...
Έμπλεος χαράς ο Χάρης Δούκας, εμφανίσθηκε ικανοποιημένος από την… απόφαση του Συνεδρίου να μην υπάρξει συνεργασία με τη ΝΔ μετά τις εκλογές. Την ίδια ώρα ο –λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά– Νίκος Ανδρουλάκης, με το γνωστό θυμωμένο έως οργισμένο ύφος του, δήλωνε πως δεν πρόκειται να υπάρξει συνεργασία με τη ΝΔ όποια μορφή και να έχει.
Όμως το ερώτημα που τίθεται είναι ένα: ποιος ζήτησε από τον Νίκο Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ συνεργασία; Εκτός δηλαδή από τον Σωκράτη Φάμελλο που καθημερινά θέτει θέμα συνεργασίας κάποιων αόριστων και αόρατων προοδευτικών δυνάμεων, υπάρχει κάποιος άλλος που να απευθύνθηκε στον Νίκο Ανδρουλάκη και στο ΠΑΣΟΚ και να παρακάλεσε για κάποια συνεργασία μετά τις εκλογές;
Μέχρι τώρα αυτό που έχει ειπωθεί και έχει ακουστεί και από επίσημα κυβερνητικά χείλη είναι ότι αν οι πολίτες αποφασίσουν με την ψήφο τους να μην υπάρξει αυτοδυναμία τότε το μόνο κόμμα με το οποίο θα μπορούσε η ΝΔ να συνεργαστεί είναι το ΠΑΣΟΚ αλλά και όχι το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη που έχει μετατραπεί σε «πράσινο ΣΥΡΙΖΑ» καταστροφολογώντας και κατηγορώντας την κυβερνώσα παράταξη για όλα με ακραίους χαρακτηρισμούς.
Με απλά λόγια, κανείς δεν έθεσε θέμα συνεργασίας στο ΠΑΣΟΚ από τη ΝΔ. Άνοιξαν ολόκληρη συζήτηση για να πείσουν τους αριστερούς ψηφοφόρους –στους οποίους απευθύνεται πλέον το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη– ότι δεν υπάρχει θέμα συνεργασίας. Και να αφήσουν να αιωρείται ότι το ΠΑΣΟΚ αν –λέμε αν, γιατί δεν είναι όλοι σίγουροι όπως οι σύντροφοι της Χαριλάου Τρικούπη– βγει πρώτο κόμμα θα συνεργαστεί με τον Αλέξη Τσίπρα αν κάνει κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ, αν υπάρχει, τη Νέα Αριστερά που δεν θα υπάρχει και φυσικά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου που τελευταία δείχνουν να έχουν κοινή… πορεία.
Η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέτουν στόχο μια αυτοδύναμη κυβέρνηση. Που να μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις και να παίρνει μέτρα αντιμετωπίζοντας κρίσεις οι οποίες πλέον τείνουν να λαμβάνουν μορφή… μονιμότητας στο διεθνές στερέωμα.
Μια κυβέρνηση που να μπορεί να θωρακίζει την Ελλάδα χωρίς «ναι μεν αλλά» και χωρίς «παρών» σε κρίσιμα νομοσχέδια και παρεμβάσεις ή ακόμη και να καταψηφίζει αποφάσεις που μεγαλώνουν την Ελλάδα.
Όχι τίποτα άλλο, αλλά εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη εμφανίζονται λες και κάποιος κάλεσε ή παρακάλεσε για συνεργασία και αυτοί είπαν όχι.
