Δριμύ κατηγορώ κατά της οικογένειάς του για τη διαχείριση των οινοποιείων που διατηρούν στη Μαντίνεια εξαπέλυσε ο Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος.
Με μια εκτενή ανάρτηση, περιγράφει σύμφωνα με τον ίδιο πώς η επιχείρηση οδηγήθηκε στη χρεοκοπία, η οποία επισφραγίστηκε με δύο πλειστηριασμούς. «Ήμουν μόνος μου και απέναντί μου όλοι σας!» γράφει χαρακτηριστικά, κάνοντας λόγο για κακοδιοίκηση από συγγενικά του πρόσωπα.
Ο Απόστολος Σπυρόπουλος, σήμερα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και στο παρελθόν συντονιστής Πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, είναι γιος του ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, Ροβέρτου Σπυρόπουλου.
Στην ανάρτησή του με τίτλο «Το τέλος ενός ταξιδιού, η ώρα της αλήθειας», αποδίδει αποκλειστικά στην οικογένειά του την ευθύνη για την κατάρρευση του «Κτήμα Σπυρόπουλος».
«Δεν ήταν κακή συγκυρία»
Το Κτήμα, με τη σημερινή του μορφή, αριθμεί περίπου τρεις δεκαετίες ζωής, όταν οι αδελφοί Επαμεινώνδας, Ροβέρτος και Ιωάννης Σπυρόπουλος αποφάσισαν να εξελίξουν την οικογενειακή παράδοση στην οινοποιία, με ρίζες που φτάνουν έως το 1860. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η επιχείρηση ανέδειξε διακεκριμένες ετικέτες και ισχυρή παρουσία στον χώρο.
Ωστόσο, ο Απόστολος Σπυρόπουλος απορρίπτει την εκδοχή της «κακής συγκυρίας», σημειώνοντας πως «αυτό που ζούμε δεν είναι μια ατυχία της αγοράς, αλλά το νομοτελειακό αποτέλεσμα ετών αλαζονείας, νοσηρής οικογενειοκρατίας και μιας διοίκησης που μπέρδεψε μια ιστορική διαδρομή με προσωπικό της φέουδο».
Αναφερόμενος στον πρώτο πλειστηριασμό, γράφει: «Πραγματοποιήθηκε ο πρώτος από τους δύο πλειστηριασμούς και το πρώτο οινοποιείο χάθηκε οριστικά. Σε λίγες ημέρες, το ίδιο “σφυρί” θα σφραγίσει και την τύχη του δεύτερου».
Αιχμές για τη διοίκηση και τη διαδοχή
Στο στόχαστρό του τίθεται ευθέως ένα από τα τρία ιδρυτικά αδέλφια τον πατέρα του, όπως αναφέρει τον οποίο χαρακτηρίζει «απόλυτα εγωκεντρικό», επαναλαμβάνοντας φράσεις όπως «Εγώ ξέρω καλύτερα» και «Εγώ το έφτιαξα μόνος μου».
Για τη διοίκηση της εταιρείας σημειώνει ότι «η εταιρεία δεν διοικήθηκε ποτέ ιδιοποιήθηκε», ενώ κάνει λόγο για «παρωδία» στη διαδικασία διαδοχής, περιγράφοντας ότι η σκυτάλη πέρασε σε κόρη της οικογένειας όταν η μητέρα «αναγκάστηκε να βγει στη σύνταξη».
Με ιδιαίτερα φορτισμένη γλώσσα, αναφέρει: «Ήμουν μόνος μου και απέναντί μου όλοι σας», κάνοντας λόγο για «δημιουργούς του χάους» και για πρόσωπα που –όπως υποστηρίζει– νομιμοποιούσαν με τη στάση τους «την καταστροφή».
«Παίζατε βιολιά στο κατάστρωμα»
Σε αιχμηρό τόνο, περιγράφει εικόνες δημόσιας παρουσίας της οικογένειας λίγο πριν την οικονομική κατάρρευση: «Όσο το καράβι βούλιαζε από τα χρέη, εσείς παίζατε βιολιά στο κατάστρωμα», αναφέροντας εμφανίσεις σε κοινωνικές και πολιτικές εκδηλώσεις, «την ώρα που άφηναν την επιχείρηση να ψυχορραγεί».
Ιδιαίτερη μνεία κάνει και σε ταξίδι στο Παρίσι, μία εβδομάδα πριν από πλειστηριασμό, σημειώνοντας ότι παρακολούθησαν τον «Χορό Μεταμφιεσμένων» (Un ballo in maschera) του Βέρντι, κάνοντας λόγο για «σύγχρονους Νέρωνες που τραγουδούν στα θεωρεία, ενώ το οινοποιείο καιγόταν στις φλόγες των χρεών».
Παράλληλα, καταγγέλλει «προκλητική και αυθαίρετη διαμονή στον πύργο εντός του οινοποιείου» και υποστηρίζει ότι μέλη της οικογένειας ζούσαν επί σειρά ετών αποκλειστικά από την εταιρεία, «στραγγίζοντάς την μέχρι το τελευταίο ευρώ».
«Δεν έλαβα ούτε 1 ευρώ»
Ο ίδιος αναφέρει ότι επί 25 χρόνια δεν έλαβε κανένα οικονομικό όφελος από την επιχείρηση, υποστηρίζοντας πως ούτε ο ίδιος ούτε μέλη της στενής του οικογένειας εισέπραξαν χρήματα, ενώ μετά την παραίτησή του το 2020 δεν επιβάρυνε – όπως λέει – την εταιρεία «ούτε με ένα μπουκάλι κρασί».
Κάνει, τέλος, αναφορά και στη δική του πολιτική μετακίνηση από το ΠΑΣΟΚ στη Νέα Δημοκρατία, υποστηρίζοντας ότι αποτέλεσε ακόμη ένα σημείο έντασης στο εσωτερικό της οικογένειας. Όπως καταγγέλλει, υπήρξε προσπάθεια να παρουσιαστεί δημόσια η οικογένεια αντίθετη στην απόφασή του, κάνοντας λόγο για «ανηθικότητα» και «κακία που ξεπέρασαν κάθε όριο».
Η υπόθεση αφορά δύο οινοποιεία στη Μαντίνεια, τα οποία οδηγούνται σε απώλεια μέσω πλειστηριασμών, με την επιχειρηματική και οικογενειακή σύγκρουση να αποκτά πλέον δημόσιες και πολιτικές διαστάσεις.
Αναλυτικά ολόκληρη η ανάρτηση του Απόστολου Ρ. Σπυρόπουλου:
«ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΤΑΞΙΔΙΟΥ, Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
Με το οινοποιείο αυτό μεγαλώσαμε μαζί. Ήμουν ένα μικρό παιδί το 1988, όταν μπήκαν τα πρώτα θεμέλια, και έπαιζα ανάμεσα στα μπετά και τις λάσπες, βλέποντας τους τοίχους να υψώνονται μέρα με τη μέρα.
Θυμάμαι σαν τώρα τη λάμψη και τη χαρά στα μάτια του πατέρα μου καθώς έβλεπε το δημιούργημά του να παίρνει σάρκα και οστά. Για μένα, αυτό το μέρος δεν ήταν ποτέ απλά «ντουβάρια» ή μια επιχείρηση· ήταν οι πρώτες μου εικόνες, οι ρίζες μου, ένας τόπος που ταυτίστηκε με την ίδια μου τη ζωή.
Σήμερα, λοιπόν, αυτή η διαδρομή κλείνει με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Πραγματοποιήθηκε ο πρώτος από τους δύο πλειστηριασμούς και το πρώτο οινοποιείο χάθηκε οριστικά. Σε λίγες ημέρες, το ίδιο «σφυρί» θα σφραγίσει και την τύχη του δεύτερου.
Αυτό που ζούμε δεν είναι μια «κακή συγκυρία» ή μια ατυχία της αγοράς. Είναι το νομοτελειακό αποτέλεσμα ετών αλαζονείας, νοσηρής οικογενειοκρατίας και μιας διοίκησης που μπέρδεψε μια ιστορική διαδρομή με προσωπικό της φέουδο.
Η εταιρεία δεν διοικήθηκε ποτέ — ιδιοποιήθηκε. Μετατράπηκε σε ένα κλειστό «βασίλειο» όπου η διαδοχή θύμιζε παρωδία: η μητέρα παρέδωσε το τιμόνι μόνο όταν αναγκάστηκε να βγει στη σύνταξη, χρίζοντας διάδοχο μια κόρη που εκείνη την εποχή ήταν άνεργη. Μια επιλογή που από την αρχή με βρήκε εντελώς αντίθετο, καθώς αγνοούσε κάθε ίχνος αξιοκρατίας και λογικής.
Όλα αυτά συνέβησαν υπό την υψηλή εποπτεία ενός πατέρα απόλυτα εγωκεντρικού, εγκλωβισμένου στο δικό του, αρρωστημένο «εγώ». Ένα «εγώ» που επαναλάμβανε μονότονα: «Εγώ ξέρω καλύτερα», «Εγώ το έφτιαξα μόνος μου». Αυτό το «εγώ» ήταν που τελικά σας έπνιξε, αρνούμενο να ακούσει κάθε λογική φωνή, επιβάλλοντας την ανικανότητα ως οικογενειακό πεπρωμένο.
Όσο το καράβι βούλιαζε από τα χρέη, εσείς «παίζατε βιολιά στο κατάστρωμα». Μόλις έναν μήνα προ της καταστροφής, πατέρας και κόρη, αντί να αναλογιστούν τις ευθύνες τους, εμφανίζονταν περιχαρείς και φωτογραφίζονταν από το Νέο Ηράκλειο έως το Caravel, αναζητώντας ρόλο σε πολιτικές συγκεντρώσεις και παριστάνοντας τους σωτήρες της χώρας, την ώρα που άφηναν την επιχείρηση να ψυχορραγεί.
Ταυτόχρονα, η διευθύνουσα σύμβουλος, σε ένα ρεσιτάλ θράσους, παρέδιδε μαθήματα «αγροτικής ανάπτυξης» σε πάνελ πρώην πρωθυπουργού - του ανθρώπου που επί των ημερών του έκλεισαν οι τράπεζες. Η απόλυτη ειρωνεία: μια διοίκηση που άφηνε τις τράπεζες απλήρωτες, να παριστάνει τον ειδήμονα δίπλα σε εκείνον που τις σφράγισε.
Το αποκορύφωμα της ματαιοδοξίας; Μία μόλις εβδομάδα πριν τον πλειστηριασμό, βρεθήκατε στο Παρίσι για να απολαύσετε τον «Χορό Μεταμφιεσμένων» (Un ballo in maschera) του Verdi — έξοδα που πιθανότατα βαφτίστηκαν ως «προώθηση προϊόντων». Προφανώς, ελλείψει της «Traviata» (της Παραστρατημένης), που θα ήταν η ιδανική αυτοπροσωπογραφία σας, προτιμήσατε ως σύγχρονοι Νέρωνες να «τραγουδάτε» στα θεωρεία της Γαλλίας, ενώ το οινοποιείο καιγόταν στις φλόγες των χρεών σας. Ένα θέατρο παρακμής, όπου κρύβατε την αποτυχία σας πίσω από τη μεγάλη ζωή με ξένα κόλλυβα, την ώρα που οι πραγματικοί εγγυητές έχαναν τον ύπνο και τις περιουσίες τους.
Ο εγωκεντρικός πατέρας, η μητέρα σε ρόλο πυργοδέσποινας και η κόρη, απολάμβαναν επί χρόνια μια προκλητική, πέρα ως πέρα αυθαίρετη διαμονή στον «πύργο» εντός του οινοποιείου. Ζούσατε σαν παράσιτα εις βάρος των μετόχων, μέσα σε ένα κτίσμα παράνομο, αποδεικνύοντας ότι δεν ήσασταν τυπικοί ούτε στα στοιχειώδη, ούτε καν στη νομιμότητα της ίδιας σας της στέγης.
Ζούσατε όλοι σας επί σειρά ετών αποκλειστικά από την εταιρεία, στραγγίζοντάς την μέχρι το τελευταίο ευρώ για να συντηρείτε μια χάρτινη ψευδαίσθηση. Ενώ η επιχείρηση κατέρρεε, η διευθύνουσα σύμβουλος ζούσε το δικό της «όνειρο», ταξιδεύοντας σε κάθε γωνιά του κόσμου, πάντα με το βολικό πρόσχημα της «προώθησης των προϊόντων». Ταξίδια που δεν ήταν παρά πολυτελείς κύκλοι αυτοπροβολής, την ώρα που το προσωπικό έβλεπε το μέλλον του να χάνεται. Φτάσατε στο έσχατο σημείο κατάπτωσης να κυκλοφορείτε ετικέτες με το όνομα της κόρης και της εγγονής, βάζοντας τον ναρκισσισμό σας πάνω από την επιβίωση της επιχείρησης.
Ήμουν μόνος μου και απέναντί μου όλοι σας! Από τη μία οι δημιουργοί του χάους μαζί με τον πρόθυμο «μικρό αδελφό», πάντα σε ρόλο θλιβερού χειροκροτητή, να λέει «ναι» σε ό,τι παράλογο υπαγόρευε ο «μεγάλος», νομιμοποιώντας την καταστροφή.
Όταν σας εξέθεσα τα επιχειρήματά μου, τις προτάσεις μου και τις κάθετες αντιθέσεις μου για την ολέθρια πορεία που επιλέξατε, εσείς, τυφλωμένοι από κακία, εμμονή και ένα διογκωμένο «εγώ», με δαιμονοποιήσατε. Με λασπώσατε και διαδίδατε συστηματικά βρώμικα ψέματα σε συγγενείς και φίλους, με μοναδικό σκοπό να με εξοντώσετε ηθικά.
Ακόμη πιο κατάπτυστο ήταν αυτό που επιχειρήσατε στις αρχές του 2023, όταν αποφάσισα να αλλάξω πολιτική πορεία. Φτάσατε στο σημείο να προσπαθήσετε να μαζέψετε υπογραφές για μια επιστολή που θα εμφάνιζε δήθεν την οικογένεια αντίθετη στην πράξη μου! Η ανηθικότητα και η κακία σας ξεπέρασαν κάθε όριο, αγγίζοντας ακόμη και τους πιο στενούς μου συγγενείς, αλλά και ανθρώπους που ουδέποτε είχαν σχέση με την επιχείρηση.
Θέλατε πάση θυσία να με δείξετε απομονωμένο και αποκομμένο από όλους. Τόσο αδίστακτοι, τόσο κυνικοί, τόσο γεμάτοι συμπλέγματα απέναντί μου. Όμως, σε αυτόν τον κατήφορο δεν σας ακολούθησε κανείς...
Όταν παραιτήθηκα τον Μάιο του 2020, σας άφησα μόνους απέναντι στον καθρέφτη σας. Αλλά ακόμα και τότε, στον καθρέφτη σας πάλι εμένα βλέπατε, γιατί η δική μου αλήθεια ήταν ο μόνιμος εφιάλτης που σας ξεσκέπαζε.
Έχω τη συνείδησή μου καθαρή απέναντι σε όλους. Για 25 και πλέον χρόνια, ούτε εγώ ούτε κανένα άλλο μέλος της στενής μου οικογένειας δεν έλαβε από την επιχείρηση ούτε ένα 1€! Από τον Μάιο του 2020 που παραιτήθηκα οριστικά, δεν χρέωσα την επιχείρηση ούτε με ένα μπουκάλι κρασί!
Σε πλήρη παραλογισμό με τη δική μου στάση, εσείς κοιμάστε ήσυχοι; Πώς κοιτάτε στα μάτια τους εργαζόμενους και τους πιστωτές που αφήνετε πίσω σας; Επιτρέψτε μου να σας αφυπνίσω —ή μάλλον να σας ταρακουνήσω— από τον εγωκεντρικό λήθαργο στον οποίο ζείτε εδώ και χρόνια: το πάρτι τελειώνει οριστικά και σύντομα.
Η ευθύνη για την ηθική κατάπτωση, τη διάλυση και τον διασυρμό βαραίνει αποκλειστικά εσάς και μόνο εσάς!
Σπείρατε ανέμους και τώρα θα θερίσετε τις θύελλες της απαξίωσης. Τα οινοποιεία χάνονται, οι υποχρεώσεις μένουν, αλλά η ντροπή της παρασιτικής σας διαδρομής θα σας ακολουθεί για πάντα.
Οι μάσκες έπεσαν οριστικά. Η αυλαία της δικής σας «Traviata» έκλεισε με θόρυβο και ο «Χορός των Μεταμφιεσμένων» σας δεν έχει πια θεατές. Μόνο την παγερή σιωπή της αποτυχίας σας.
Αθήνα , 18/02/2026
Με εκτίμηση
Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος»
