Αν τον Σεπτέμβριο πολλοί περιέγραφαν τον Α. Τσίπρα ως τον άνθρωπο που έρχεται για να ανατρέψει τους συσχετισμούς και να αντιμετωπίσει τον Κ. Μητσοτάκη, τώρα μάλλον είναι σκεπτικοί, προβληματισμένοι, δίνουν την εικόνα κουρασμένων παλικαριών που δεν βλέπουν φως.
Ούτε νέο κόμμα, νέο αφήγημα, νέα στελέχη παρουσίασε, ούτε κατάφερε να φέρει μια κοινωνικοπολιτική κινητικότητα δυνάμεων του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς υπέρ μίας νέας ίδρυσης.
Αντίθετα, η δυνητική ψήφος του πέφτει, το ΠΑΣΟΚ κάνοντας κατά τα άλλα μέγιστο λάθος κοίταξε να τον προλάβει με το Συνέδριό του και να του κλείσει διαδρόμους σε πασοκογενείς που θα φανεί βέβαια αν το πέτυχε, ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ κυριαρχεί ταραχή μετά την πρόταση να αυτοδιαλυθούν και να ταχθούν υπέρ του Α. Τσίπρα, με την υποσημείωση ότι θα πάρει αυτούς που θέλει.
Αν μη τι άλλο αυτό δεν φαίνεται να συνιστά ένα ελπιδοφόρο τοπίο για τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς. Δεν γνωρίζω τι θα πει σήμερα ο Α. Τσίπρας στη συνέντευξή του στον Ν. Χατζηνικολάου, πιστεύω όμως ότι κατανοεί τα όρια του εγχειρήματός του και νιώθει μέσα σε ένα λαβύρινθο.
Έτσι είναι πολύ πιθανό να φανεί ότι θα υπάρχουν τέσσερα, πέντε ολίγον ή περισσότερα αριστερά (και το ΠΑΣΟΚ μέσα σ΄ αυτά) κόμματα λίγο πάνω, λίγο κάτω από το 10% και τη ΝΔ μακράν πρώτη.
Γιατί όπως και να το κοιτάξεις, οι πολίτες θέλουν αφήγημα, στέρεες κουβέντες για το μέλλον τους και όχι τετριμμένες καταγγελίες που επαναλαμβανόμενες καθημερινά κουράζουν. Απελπίστηκαν με την αδυναμία, τις μεγαλοστομίες, τον κατακερματισμό και την αίσθηση του βάλτου.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο liberal.gr
